«Ανανεώνω το φλαμένκο για να επιβιώνω εγώ»

Αν και ο ίδιος προέρχεται από οικογένεια χορευτών φλαμένκο και έχει γαλουχηθεί με τις παραδοσιακές αξίες του χορού, σε κάθε του βήμα πάνω στη σκηνή επιχειρεί να τον αποδομήσει. Κομμάτι αυτής της πρωτοποριακής διαδικασίας θα παρουσιάσει ο Ισραέλ Γκαλβάν στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας με την παράστασή του «Solo». Ο τολμηρός σεβιλλιάνος χορευτής και χορογράφος επαναπροσδιορίζει το παραδοσιακό φλαμένκο, απογυμνώνοντάς το από το περιττό. Βγάζει τη μουσική από το κάδρο της ερμηνείας του και αφουγκραζόμενος το σώμα του δημιουργεί τον δικό του ρυθμό με τα πόδια, τις παλάμες, τα δάχτυλα των χεριών του και ενίοτε τη φωνή του. Γι’ αυτή του την προσέγγιση μίλησε αποκλειστικά στα «Πρόσωπα».

Πώς προέκυψε η έμπνευση για το συγκεκριμένο σόλο;

Εντελώς τυχαία. Χορεύω από παιδί παραδοσιακό φλαμένκο. Το 1998 είχα την ευκαιρία να δώσω την πρώτη μου παράσταση. Να κάνω το πρώτο μου κομμάτι. Εκεί, έμεινα για λίγο ακίνητος, χωρίς να χορεύω, στη σιωπή. Και το κοινό πίστεψε ότι ήταν μια αληθινή στιγμή, προμελετημένη. Αλλά η αλήθεια είναι ότι έγινε τυχαία αυτό το λεπτό σιωπής. Μου βγήκε καλά χωρίς μουσική. Από τότε μεγάλωνε μέσα μου η ιδέα τού να χορεύω στον δικό μου ρυθμό, να βγαίνει αυτός από το σώμα μου κι εγώ να χορεύω στη σιωπή.

Γιατί βαφτίζετε την εμφάνισή σας αυτή «μια επανάσταση χωρίς μουσική»;

Δεν τη θεωρώ επανάσταση. Θεωρώ ότι είμαι μουσικός γιατί κάνω ήχους με το σώμα μου και παράλληλα χορεύω. Ετσι δείχνω ότι το φλαμένκο δεν είναι μόνο χορός. Δίνω τη δική μου συναυλία με το σώμα μου. Μπορείς να κλείσεις τα μάτια και ν’ ακούσεις σαν μουσική από μια μπάντα με κρουστά. Είναι λίγο σαν να έχω δύο προσωπικότητες. Μία που χορεύει και μία άλλη που κάνει μουσική με κρουστά.

Οταν χορεύετε μόνος, χωρίς μουσική, πώς αισθάνεστε;

Είναι κάτι που πρέπει να έχεις την καρδιά για να το κάνεις. Γιατί, πέρα από το ίδιο σου το σώμα και τον ρυθμό, δεν έχεις καμία άλλη βάση. Πρέπει να ελέγξεις τον παλμό σου και να έχεις απόλυτη συγκέντρωση. Είναι καλό για εμένα γιατί αισθάνομαι πολύ ελεύθερος. Μπορώ να φανταστώ όλη τη μουσική που περνάει από το κεφάλι μου ή οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου στο περιβάλλον, όπως ένα πουλί που περνάει ή κάποιος θόρυβος, γιατί γίνονται και αυτά μουσική. Μη βλέποντας τίποτα, οποιαδήποτε μικρή λεπτομέρεια μεγεθύνεται. Με κάνει να χορεύω ήρεμος γιατί δεν εξαρτώμαι από κανέναν. Αφήνομαι στον ήχο μόνο και όχι στη σκηνογραφία.

Αυτή η ελευθερία σε ποιους δρόµους σάς οδηγεί;

Χορεύοντας έτσι αρκετά χρόνια, οδηγούμαι στο να συνδεθώ περισσότερο με τους ανθρώπους. Γιατί αυτό το σόλο μού αρέσει να το παρουσιάζω σε μη χορευτικούς χώρους. Οπως, για παράδειγμα, σ’ ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη ή σε μια εκκλησία. Είναι σαν μια συζήτηση, όπου τους κοιτάω στα μάτια και κάνω μια επαφή απευθείας. Θα έλεγα ότι σήμερα είναι ένας νέος τρόπος να ανοιχτώ προς το κοινό. Παρουσιάζοντας το σόλο σε μη θεατρικούς χώρους, εγώ αλλάζω τον χώρο και ο χώρος αλλάζει εμένα.

Αν και προέρχεστε από μια παραδοσιακή σχολή φλαμένκο, επιλέγετε να ανανεώνετε το είδος διαρκώς. Γιατί;

Το ανανεώνω για να επιβιώνω εγώ. Προέρχομαι από μια οικογένεια χορευτών, αλλά σε κάποια στιγμή της καριέρας μου αισθανόμουν ότι βαριόμουν αυτό που χόρευα. Είμαι ένας άνθρωπος των τεχνών και ο χορός με βοήθησε να έρθω σε επαφή με την τέχνη. Εχω τη δική μου προσωπικότητα, τη δική μου γλώσσα για να επιβιώνω και να συνεχίζω να χορεύω. Αυτή η γλώσσα δημιουργεί κάτι νέο.

Αυτή η εξάρτησή σας, όµως, από τον χορό δεν σας εγκλωβίζει λίγο;

Είμαι φλαμένκο. Η ενέργειά μου είναι φλαμένκο. Ο τρόπος που χορεύω, ο τρόπος που κάνω τα πράγματα είναι φλαμένκο. Από παιδάκι που ξεκίνησα να χορεύω, το φλαμένκο ήταν μέσα μου και έγινε τρόπος ύπαρξης. Είναι μια τέχνη που σε κάνει να ζεις αλλιώς. Το φλαμένκο για μένα, εκτός από χορός, είναι ένας τρόπος ζωής. Είναι αλήθεια ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να το αφήσω.

Για εμάς που ζούμε εκτός Ισπανίας το φλαμένκο είναι ταυτισμένο με το πάθος. Είναι και για εσάς έτσι;

Το φλαμένκο με βοηθά να έχω επαφή με τους άλλους. Αν δεν ήταν το φλαμένκο, δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος. Το ιδιαίτερο στοιχείο του είναι ότι αυτός που χορεύει, που τραγουδάει, που παίζει κάποιο όργανο αφήνει στη σκηνή λίγο από τη ζωή του. Και το κοινό το ξέρει. Για να μεταδώσεις ό,τι έχεις μέσα σου, πρέπει ν’ αφήσεις ένα κομμάτι του πνεύματός σου. Γι’ αυτό και νομίζω ότι το κοινό βλέπει τον καλλιτέχνη του φλαμένκο σαν να πεθαίνει και θεωρεί ότι βγάζει τόσο πάθος.