Η επιστροφή του γυρισμού{CR}

Λένε, ότι αν πήγαινε η Νεολαία της ΝΔ στον Γράμμο-Βίτσι να κάνει κάμπινγκ για να τιμήσει και να θυμηθεί τον θρίαμβο του Εθνικού Στρατού και του στρατηγού Τσακαλώτου, τότε οι εξ ευωνύμων θα ονόμαζαν αυτή την εξόρμηση «Κάμπινγκ του Μίσους». Τώρα που θα πάει η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ να θυμηθεί τα κατορθώματα των καπεταναραίων θα την ονομάσουν Κάμπινγκ της Αγάπης. Πιθανώς – κατά βάθος όλα είναι θέμα λέξεων και δεν έχουν σημασία. Πάντως φαίνεται πως η αξιωματική αντιπολίτευση πασκίζει να πετύχει τη συμφιλίωση, το ξεπέρασμα του Εμφυλίου με την αναμόχλευσή του και να δείξει πώς έτσι γίνεται το πέρασμα από τη δίοδο του Βίτσι προς τη σοσιαλδημοκρατία. (Μισό τσιγάρο δρόμος.)

Και μπορεί η περφόρμανς μίμησης του Ανδρέα Παπανδρέου να μην έπιασε επαρκή τόπο, όμως τώρα έχει σειρά το ΚΚΕ να βιώσει την αντιποίηση αρχής εφόσον οι νεολαίοι θα πάνε  στην Αγια-Σοφιά του κόμματος, που είναι ο Γράμμος, και πιθανώς ακολουθεί και το εξής event: ο κ. Τσίπρας θα μιμείται από δω και πέρα τη φωνή του Νίκου Ζαχαριάδη, όπως ο Ζαχαράτος τη χροιά της φωνής της Πόλυς Πάνου ή του Καζαντζίδη απ’ το τραγούδι «Αγριολούλουδο» (ή κατ’ άλλους «Αγριογούρουνο»).

Του χρόνου ίσως χρειαστεί να πραγματοποιηθεί ανάλογο κάμπινγκ και στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου για να θυμηθούμε και το Κίνημα στο ναυτικό του 1944 – η «Αλίκη στο Ναυτικό» γυρίστηκε αργότερα.

Πάντως θα είναι ωραία και ηρωικά εκεί πάνω στον Γράμμο – θα ήθελα να είμαι κι εγώ με τους νεολαίους (ποιος δεν το θέλει;) αλλά δεν πειράζει, το βιώνω φαντασιακά: απέναντι από το Μάλι Μάδι, με τα Smart μας, με τα Tablets μας, τα ακουστικά μας για τη μουσική, τις μάσκες για τον κορωνοϊό, τα αντισηπτικά χαρτομάντιλα και τις ισοθερμικές κουβέρτες για να αντιμετωπιστούν εκ των υστέρων οι αντιδραστικές βολές των εθνικοφρόνων. Και βέβαια θα έχουμε και ωραίες μεγάλες σκηνές και αν κάποιος ή κάποια γρατζουνιστεί επικίνδυνα από κανένα χορταράκι, ή τσιμπηθεί από κανένα μέρμηγκα δεν θα προκύψει κίνδυνος, κανείς δεν θα μείνει κόκαλο, καθόσον υπάρχει και το νοσοκομείο του Κόκκαλη. Και για να φτάσουμε στο νοσοκομείο τότε είναι που θα γίνει ο Μεγάλος Ελιγμός τη νύχτα και θα βγούμε αίφνης στην Πρέσπα κρατώντας βέβαια και πάντα το «κινητό παρά πόδα» όπως είχε εξαγγείλει κάποτε στο Μπουρέλι ο μεγάλος αρχηγός.

Αλλοι μπορεί να κρατούν το tablet παρά πόδα, όμως δεν πειράζει, μικρή η διαφορά. Πάντως θα ψέλνουμε εν μια φωνή και με πάσα πνοή το

Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους

Με Αϊφον στα χέρια και Γκούτσι στους ώμους

καθώς θα διαβαίνουμε με γρανιτένια θέληση και πίστη τα άπαρτα βουνά. Κάποιοι πιονιέροι θα σκάβουν ορύγματα και αμπριά οπισθοφυλακής (που είναι πάντα κατάλληλα και για πιο τρυφερές δραστηριότητες) και θα κόβουν κορμούς οχύρωσης με τη λίμα των νυχιών ώστε να δυσκολευτούν περισσότερο κι έτσι να αποκτήσουν βαθύτερη ταξική συνείδηση. Εγκρίνω, διότι έτσι γαλουχείται κανείς στον ένοπλο αγώνα και στις κακουχίες του αντάρτικου μετά το πρωινό εσπρεσάκι, προκειμένου να σώσουμε αναδρομικά τη μεγάλη Σοβιετική πατρίδα.

Εξάλλου, θα είναι μια ευκαιρία να ξανα-διαβάσω εκεί πάνω, κάνοντας και γεωγραφική αυτοψία, το ημερολόγιο του Γράμμου του Δημήτρη Βλαντά, που δεν σπούδασε τίποτε, αλλά πήγε στην ΚΟΥΤΒ και με αυτόν τον τεράστιο πνευματικό εξοπλισμό έγινε αργότερα υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Βουνού, πίνοντας και τσάι του βουνού. Μετά χρίστηκε και υποστράτηγος του ΔΣΕ διευθύνοντας τις μάχες (αγνοώντας πλήρως την τέχνη του πολέμου) και κυρίως την καταστρεπτική μάχη της Φλώρινας καθότι χρειαζόταν ιδιαίτερη τακτική άγνοια για να φτάσει κανείς σε τέτοια (προδομένη επιπλέον) πανωλεθρία. Το κόμμα τον εξόρισε (ως είθισται) και μετά από μια επιτυχημένη πορεία λογιστή στα FNAC του Παρισιού, κατέληξε να συνεργαστεί με τη συντηρητική παράταξη επιδεικνύοντας προφητική οξυδέρκεια, εφόσον η στάση του προαναγγέλλει και την παραγωγική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμένο, από πάρα πολύ νωρίς.

Περπατώντας λοιπόν στα βήματα του υποστράτηγου θα αναζητήσω στη συνέχεια και τα ίχνη του Γιώργου Γούσια (Βοντίσιου) μέσα στα άπαρτα βουνά. Ο Γούσιας, άλλη μεγάλη μορφή του αντάρτικου, από το Συράκο της Ηπείρου, που από μπαλωματής που ήταν χρίστηκε ταξίαρχος και μάλιστα διοικητής του αρχηγείου της Ρούμελης, κατόπιν, δε, διοικητής της 470 μονάδας του Γράμμου, είχε και αυτός την ίδια ένδοξη καριέρα: εξορίστηκε από το κόμμα μετά την καθαίρεση Ζαχαριάδη το 1956 και τον έστειλαν στα Καρπάθια να ψάξει τον δράκουλα. Το τέλος του, μετά από τόσες γενναίες ήττες ήταν αναπάντεχο για έναν επαναστάτη και επαλήθευσε την αντι-μαρξιστική ειρωνεία της μοίρας: πέθανε από τροχαίο στη Βασιλίσσης Σοφίας. (Τουλάχιστον να συνέβαινε το κακό σε μια λεωφόρο με άλλο όνομα.)

Θα ήταν συναρπαστικά, λοιπόν, πάνω στον Γράμμο και είναι κρίμα που δεν βρίσκομαι εκεί, παρά μόνο κατά φαντασίαν – αλλά θα κάνω ίσως το κάμπινγκ αυτό και επί του πεδίου κατά μόνας, αργότερα. Κρίμα που δεν θα συμμετέχει και ο στρατάρχης Καμμένος που τόσο του άρεσαν οι βατραχοειδείς στολές παραλλαγής και αγωνίστηκε κι αυτός ένθερμα για το Μεγάλο Οραμα, πετώντας μέχρι και στεφάνια ανθέων από ελικόπτερο, πάνω από τα Ιμια.

Ακου: κάποιοι πιστεύουν ακόμα ότι η νεολαία πρέπει να μυείται στα μεγάλα οράματα του διχασμού και στο εμφύλιο μένος. Στην πάλη και στην κραιπάλη των τάξεων. Οτι μόνον έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί το ιλιγγιώδες και περίπλοκο μέλλον ενός κόσμου αστραπιαίας εικόνας και βιο-ιατρικής, νομαδικού κεφαλαίου και νανοτεχνολογίας. Η πραγματικότητα δεν μετράει. Κι αν έχω εγώ τώρα μια φαντασίωση με τον Γράμμο, σκέψου πόσες έχουν κάποιοι νεότεροι. Αλλά, έτσι είναι. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, όλοι περνούμε, κάποτε, το σκοτεινό μας δάσος. Ορισμένοι όμως δεν βγαίνουν ποτέ απ’ αυτό, σκιαμαχώντας διά βίου και βρίζοντας εμμονικά το λάθος δέντρο.