Οπου δεν πίπτει νόμος…

Ο,τι ήταν να γίνει στο πεδίο της πληροφόρησης των πολιτών για την πανδημία του κορωνοϊού έχει γίνει. Τώρα, πλέον, όλοι ξέρουν – κι αυτοί που επιλέγουν να τηρήσουν τα μέτρα πρόληψης, κι όσοι τα αντιμετωπίζουν με χαλαρότητα, κι εκείνοι που προπαγανδίζουν εναντίον τους. Και επειδή όλοι ξέρουν, είναι η ώρα του κράτους. Και των μηχανισμών επιβολής της τάξης.

Αξίζει, εκτός από την ιατρική θωράκιση των νοσοκομείων (που αν φτάνουν εκεί οι συνέπειες της εξέλιξης της πανδημίας θα είναι η πιο δυσάρεστη εξέλιξη), η προσπάθεια ανάσχεσης της ασθένειας με κάθε τρόπο. Και στη φάση που διανύουμε, λυπάμαι πολύ, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος εκτός της επιβολής. Η πολιτεία έχει μηχανισμούς επιβολής της τάξης σε ολόκληρη τη χώρα και επαρκές θεσμικό πλαίσιο καταλογισμού προστίμων και ποινών.

Δεν μένει τίποτα άλλο από την καταφυγή στην αστυνόμευση της προστασίας. Οσοι δεν φορούν μάσκες σε κλειστούς χώρους, καταστήματα που δεν κρατούν αποστάσεις, μπαρ που παραβιάζουν τους κανόνες, οδηγοί και επιβάτες σε μέσα συγκοινωνίας που περιφρονούν τις υποχρεώσεις τους, οι αρνητές της ατομικής ευθύνης τους απέναντι στην κοινωνία, χρειάζεται να πληρώσουν το τίμημα της απείθειάς τους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.