«Εζησα ακραίες καταστάσεις που προκαλούσα εγώ»

Η περίοδος της καραντίνας ήταν δημιουργική για εσάς.

Εγραψα ένα παραμύθι με τίτλο «Το ανθρωπάκι» στο οποίο επιχειρώ να περιγράψω πώς μπορεί να συμβιώσει αρμονικά ο άνθρωπος με τη φύση. Το εμπνεύστηκα από τον Σωτήρη Τσιόδρα ο οποίος με τη στάση του και τον λόγο του έφερε στο προσκήνιο, το υπαρξιακό, το ανθρώπινο και την ποίηση. Η ιστορία έχει ως εξής: Οι άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί, δεν ακούγεται τίποτα πουθενά και έχουν λάβει τον λόγο τα φυτά. Η παπαρούνα, η μαργαρίτα, το ραδίκι, το αγιόκλημα. Υπάρχουν και τα δυο ζώα, η αρκούδα και ο λύκος, τα οποία ελέγχουν αν είναι όλα εντάξει στη φύση και αναρωτιούνται πού έχουν πάει οι άνθρωποι. Κάποια στιγμή ακούν ένα κλάμα και βρίσκουν ένα μωρό το οποίο έχει αφήσει μία μητέρα διότι δεν ήξερε τι να το κάνει. Το μεγαλώνουν τα φυτά και μέσα στην αφήγηση περνάει το μήνυμα ότι ο άνθρωπος σήκωσε πολύ ψηλά τον αμανέ, νόμιζε ότι είναι κάτι ξεχωριστό πάνω στη φύση καταστρέφοντάς την. Το τέλος του παραμυθιού είναι αισιόδοξο.

Ποια θα θέλατε να είναι η πορεία του;

Είναι γραμμένο σε θεατρική μορφή και υπάρχει ένας εθελοντής που μου το μεταφράζει στα αγγλικά. Εχω κάνει κάποιες κρούσεις και έχω λάβει θετικές απαντήσεις. Τελειώνω όμως – είμαι στην τελική ευθεία – με το 14ο μυθιστόρημά μου που θεωρώ ότι είναι το καλύτερο που έχω γράψει.

Γιατί το ξεχωρίζετε από τα άλλα;

Το μεγαλύτερο μέρος του περιέχει στοιχεία αυτοβιογραφικά και καταστάσεις που έχω ζήσει. Ο τίτλος του είναι «Βίος βίας».

Πού ξεκινάει ο δικός σας βίος;

Στην Αγία Παρασκευή. Ο πατέρας μου είχε ένα μπακάλικο, η μητέρα μου δεν δούλευε. Ημασταν τρία παιδιά και εγώ η μεγαλύτερη. Είχαμε πάρα πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, πάρα πολλούς θανάτους στην οικογένεια, ατυχήματα, αρρώστιες. Θυμάμαι η θεία μου είχε χάσει τον γιο της που ήταν 18 ετών. Και κάθε βράδυ ούρλιαζε έξω από το παράθυρό μας. Αυτή την ιστορία την έβαλα στο πρώτο μου βιβλίο, το «Χαμένο δειλινό».

Η σχέση σας με τους γονείς σας;             

Δεν ήταν καθόλου καλή. Οι δυσκολίες της ζωής μου ξεκίνησαν κυριολεκτικά από τη σύλληψη.

Φύγατε από την οικογενειακή εστία νωρίς;

Οχι, ένιωθα ότι ήμουν υποχρεωμένη να βρίσκομαι κοντά τους και να τους βοηθάω. Και δεν ήταν καθόλου εύκολο φυσικά. Θυμάμαι ότι είχα πάρα πολύ έντονες αντιδράσεις όταν αποφάσισα να πάω στη σχολή Βεάκη. Ιδιαίτερα από τον πατέρα μου. Ηθελα να είμαι κεφαλή της οικογένειας κι αποφάσισα να κάνω κάτι για τον εαυτό μου, έγινα ενοχλητική. Ηταν αδύναμοι άνθρωποι. Βέβαια η ιστορία επαναλαμβάνεται γιατί και εγώ είμαι με έναν αδύναμο άνθρωπο που δεν μπορεί να πάρει τη ζωή στα χέρια του.

Γνωρίσατε τη βία στη ζωή σας;

Βέβαια, σε όλες τις μορφές. Κατ’ αρχάς έχασα τον μεγάλο μου έρωτα όταν ήμουν 27 ετών. Σκοτώθηκε σε τροχαίο. Ομως τα δεινά μου ξεκινούν πολύ νωρίτερα. Δεν θα σου πω το πρώτο περιστατικό αλλά το πιο έντονο. Ημουν 19 ετών, εργαζόμουν σε μία εταιρεία – από ανάγκη φυσικά – ως γραμματέας και δέχθηκα σεξουαλική παρενόχληση με πάρα πολύ άσχημο τρόπο από το αφεντικό μου. Αναγκάστηκα φυσικά να φύγω από εκεί και αναζήτησα δουλειά αλλού. Η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται.

Τι ακριβώς συνέβη;

Απέναντι από την εταιρεία ήταν η τράπεζα με την οποία συνεργαζόμασταν και είχα πάρα πολύ καλή επικοινωνία, τουλάχιστον έτσι νόμιζα, με τον διευθυντή. Μια μέρα χτύπησα την πόρτα του, θεωρώντας ότι θα έβρισκα ανταπόκριση και συμπαράσταση. Πάω στο γραφείο του και του ζητάω να με βοηθήσει να βρω δουλειά. Κάθομαι σε ένα σαλονάκι που είχε στο γραφείο του, τον είδα να συνεχίζει να κάνει τις δουλειές του και να έχει καρφωμένο του βλέμμα του πάνω μου και με κοίταζε με χυδαίο τρόπο. Ξαφνικά θυμάμαι ότι ξυπνάω σε ένα νοσοκομείο με κόσμο από πάνω που φώναζε «είναι κρίση πανικού».

Ενιωσα ένα μηδενικό, ένιωσα υπεύθυνη γιατί θεώρησα ότι εγώ το προκαλώ.

Πώς διαμορφώθηκε η ζωή σας έπειτα από αυτό;

Για τουλάχιστον δέκα χρόνια – από τα 18 έως τα 28 – έζησα ακραίες καταστάσεις που προκαλούσα εγώ στον εαυτό μου. Συμπεριφερόμουν όσο πιο επικίνδυνα μπορούσα για να δω τις αντοχές μου. Προσπαθούσα να τον τιμωρήσω γιατί ένιωθα ότι η εμφάνισή μου δημιουργεί προβλήματα και ότι ήμουν υπεύθυνη για αυτό.

Τι ακριβώς κάνατε;

Είχα απόλυτα αυτοκαταστροφικές τάσεις. Χαράκωνα το σώμα μου με μαχαίρι, οδηγούσα πάρα πολύ επικίνδυνα και άλλα πολλά. Πατούσα το γκάζι του αυτοκινήτου μέχρι τέρμα και έβαζα στοιχήματα με τον εαυτό μου πότε θα σταματήσω πριν πέσω πάνω σε έναν μαντρότοιχο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα περιστατικό με τον Δάνη Κατρανίδη. Είχαμε ραντεβού στην Πεντέλη για γύρισμα, συναντιόμασταν στον δρόμο, με βλέπει να οδηγώ και κάποια στιγμή με χάνει από τα μάτια. Εννοείται ότι έφτασα πρώτη στο γύρισμα και όταν ήρθε άρχισε να μου φωνάζει «πας καλά, τι είναι αυτά που κάνεις;».

Στον χώρο του θεάτρου αντιμετωπίσατε παρόμοιες καταστάσεις;

Πάρα πολλές φορές, αλλά για καλή μου τύχη κατάφερνα να αντιμετωπίσω τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις χωρίς να βρεθώ σε τόσο δεινή θέση όσο βρέθηκα τις άλλες φορές. Με ταλαιπώρησε πολύ η εξωτερική μου εμφάνιση. Ηξερα ότι όλα τα δεινά προέρχονται από αυτό και είχα ρίξει όλες τις ευθύνες σε μένα. Ελεγα ότι φταίω. Εβλεπα ότι υπήρχαν και άλλες πολύ ωραίες κοπέλες που δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση. Αργησα να διώξω αυτό το βάρος από πάνω μου και να προχωρήσω.

Φυσικά δεν ήσασταν η μόνη που δεχόταν σεξουαλική παρενόχληση. Γιατί όμως καμία δεν βγαίνει να μιλήσει;

Θα σου πω για μένα ότι για πολλά χρόνια ο τρόπος για να το αντιμετωπίσω ήταν να κάνω πως δεν καταλαβαίνω στις συμπεριφορές του κάθε σκηνοθέτη. Αυτό είναι πολύ ψυχοφθόρο. Τώρα, γιατί δεν έχουν μιλήσει όπως μιλώ εγώ; Μα όλοι το γνωρίζουν, το έχουν αποδεχθεί και το παίρνουν και λίγο στην πλάκα. Αν πεις και κάτι θα απαντήσουν: «Ελα μωρέ Δήμητρα, είσαι υπερβολική. Για πλάκα γίνεται». Ομως όχι δεν είναι πλάκα. Και θα έπρεπε να μιλήσουν – εδώ και χρόνια – και οι γυναίκες και οι άντρες.

Γιατί δεν μιλήσατε με ονόματα;

Ζούσα από αυτή τη δουλειά δεν ήταν εύκολο. Σκέψου ότι και κάποιες κινήσεις και δηλώσεις που έκανα σχετικά με τις κλίκες που υπάρχουν στον χώρο με έχουν βγάλει κατά κάποιο τρόπο στην άκρη. Ετσι στράφηκα στο γράψιμο, γιατί μου επουλώνει τα ραγίσματά μου. Σε αυτή την ηλικία προσπαθώ να υψώσω το ανάστημά μου και να κερδίσω την υπόστασή μου.

Ο σύντροφός σας τι στάση κράτησε;

Ο Γιάννης (Μποσταντζόγλου) είναι πολύ γλυκός, ευαίσθητος και τρυφερός, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Είναι το αιώνιο παιδί δεν θα μεγαλώσει ποτέ. Αναγκάζομαι εγώ να γίνομαι η κακιά. Πέρυσι για παράδειγμα έπαιξε στη «Μαρία Πενταγώτισσα» και ο παραγωγός Θέμης Μουμουλίδης ακόμη του χρωστάει χρήματα. Αυτοί οι «αστερίσκοι της Αριστεράς» έχουν καταστρέψει τη χώρα. Σκέψου ότι πέρυσι τέτοια εποχή ο Γιάννης έπαθε ένα καρδιακό επεισόδιο που τον προλάβαμε στο τσακ και δεν λογάριασε ούτε αυτό. Υποσχέθηκε ότι μέχρι τον Φεβρουάριο θα του έδινε τα χρήματα αλλά φυσικά δεν το έκανε.

Μπήκατε μπροστά για να τον προστατέψετε. Είστε ένα ζευγάρι που πάει κόντρα στις κοινωνικές συμβάσεις.

Οχι, μην το λες. Ενα κανονικό ζευγάρι είμαστε, 28 χρόνια μαζί και έχουμε μια κόρη 24 ετών. Είναι όλα κανονικά, απλώς δεν υπάρχουν οι υπογραφές και τα χαρτιά που να επισημοποιούν τη σχέση μας. Πολλές φορές μου λένε: «Μα καλά δεν σ’ ενδιαφέρει να πάρεις τη σύνταξη του Γιάννη;». Μου φαίνεται ανατριχιαστικό και μακάβριο.

Είναι! Τον χειμώνα τι θα κάνετε;

Θα συνεχίσουμε την παράσταση «Μαρίκα Κοτοπούλη: το αγρίμι» σε δικό μου κείμενο και σκηνοθεσία μαζί με τον Γιάννη, που είχε ξεκινήσει πέρυσι και θα συνεχιστεί αν όλα πάνε καλά και τη νέα σεζόν.