Βάζει πάντα πολύ δύσκολα και ενοχλητικά ο ΟΟΣΑ!

Για μιαν ακόμα φορά, τα τελευταία πενήντα χρόνια, θαύμασα το διπλωματικό κείμενο της τελευταίας έκθεσης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για την Ελλάδα (OECD Economic Surveys, Greece). Θαύμασα ακόμα και την επιμονή του διεθνούς οργανισμού να προτείνει τα ίδια και τα ίδια για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις επί δεκαετίες προς όλες ελληνικές κυβερνήσεις, με τις τελευταίες, μαζί με όλες τις αντίστοιχες και εκάστοτε αντιπολιτεύσεις, να τις χλευάζουν και λοιδορούν!

Λοιπόν, στην αρχή, όπως πάντοτε, ο ΟΟΣΑ εμφανίζεται να συμφωνεί με τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσης, με τους στόχους της εθνικής στρατηγικής για την ανάπτυξη που προωθεί και το πρόγραμμα που επεξεργάζεται για την προστασία της οικονομίας από το σοκ της πανδημίας, την επίτευξη μιας βιώσιμης ανάκαμψης και το κλείσιμο του μεγάλου παραγωγικού κενού, την αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης μακροπρόθεσμα και την επίτευξη δίκαιης ανάπτυξης.

Εως εδώ είναι τόσο πολύ ωραία και καλά που επιτρέπει σε κάθε κυβέρνηση να τρίβει τα χέρια της από χαρά και να τα χρησιμοποιήσει ως βάση για έναν ακόμα περιπαθή λαϊκισμό και αφόρητη δημαγωγία. Διότι από το σημείο αυτό αρχίζουν τα δύσκολα. Οπως πάντα, ο διεθνής οργανισμός προτείνει ένα πακέτο μεταρρυθμίσεων, το οποίο εκτιμά ότι θα αυξάνει τον ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας κατά 1% ετησίως έως το 2030, αλλά προκαλεί τρόμο και φόβο, γίνεται μορμολύκειο από την αντιπολίτευση για το περιβόητο κομματικό και πολιτικό κόστος. Συγκεκριμένα, ο ΟΟΣΑ προτείνει, μεταξύ άλλων:

– Μείωση του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή των φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, που είναι το υψηλότερο στον κόσμο και απορροφά το 40% του μισθού στην Ελλάδα, κατά επτά ποσοστιαίες μονάδες (μα γίνονται τέτοια πράγματα στην Ελλάδα;).

– Αύξηση των δημόσιων επενδύσεων στο 4% του ΑΕΠ από 3% το 2021 (απλώς είναι πρόβλεψη, διότι στην εκτέλεση κάθε σχεδόν κυβέρνηση παίρνει πόρους από το Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων για κάλυψη ελλειμμάτων!).

– Ενίσχυση των πολιτικών κοινωνικής προστασίας για τη μείωση των ανισοτήτων (που αυξάνονται συνεχώς με μειώσεις συντάξεων και επιδομάτων!).

– Βελτίωση της αποδοτικότητας της Δημόσιας Διοίκησης και της Δικαιοσύνης (χαιρετίσματα στον… πλάτανο!).

– Αύξηση των δαπανών για ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης, ώστε να αυξηθεί το ποσοστό απασχόλησης (καλά κρασιά!).

– Μείωση των υψηλών φορολογικών συντελεστών (και τότε πώς θα καλυφθούν οι σπατάλες και η ανικανότητα στην είσπραξη φόρων;).

– Ελεγχο των δημοσίων δαπανών για ανακατανομή τους υπέρ των επενδύσεων και των κοινωνικών προγραμμάτων (όνειρα θερινής νυκτός πεντηκονταετίας!).

– Επιτάχυνση της μείωσης των μη εξυπηρετούμενων δανείων των τραπεζών (όποιος δεν θέλει να ζυμώσει όλο κοσκινίζει!).

Γίνονται αυτά στην Ελλάδα; Η μόνη προθυμία και… ικανότητα των κυβερνήσεων είναι να υπογράφουν… δάνεια!