Φρεναπάτες{CR}

Μένω έκπληκτος από τους κλαυθμούς και οδυρμούς που διαβάζω  και ακούω για την εκ νέου μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και οι οποίοι, αν αφαιρέσουμε το ιδιαίτερο λυρικό στυλ  κάθε κλαίοντος και οδυρομένου, καταγγέλλουν τους «ισχυρούς  χριστιανούς» του πλανήτη, Ευρωπαίους και Αμερικανούς, ότι δεν νοιάστηκαν όσο έπρεπε για τη χειρονομία του Ερντογάν. Καταγγέλλονται οι «χριστιανικές ηγεσίες» ως «υλιστικές», αδιάφορες για τις πνευματικές αξίες της «χριστιανοσύνης», ανάλγητες προς τις εικόνες που θα καλυφθούν και πάλι – και κυρίως ότι δεν ενδιαφέρονται για τον «ελληνισμό», δεν βλέπουν τα δίκια μας, δεν καταλαβαίνουν ότι είμαστε οι ακρίτες που αντιμετωπίζουν τον εξ Ανατολών κίνδυνο.

Αποτελεί απόλυτη φρεναπάτη να πιστεύει κανείς ότι στον 21^ο αιώνα κράτη θα κινηθούν για να στηρίξουν θρησκείες  – ότι είναι δυνατόν να οργανώσουν οι Πούτιν, Τραμπ, Μέρκελ, Μακρόν «σταυροφορία» για να υπερασπιστούν την Αγία Σοφία, το «σύμβολο της χριστιανοσύνης», είναι πλάσμα τερατώδους θρησκευτικής φαντασίας, παραισθήσεις ασκητή στυλίτη που έχει μείνει έξι μήνες νηστικός και γυμνός στην έρημο. Σταυροφορίες ξεκίνησαν τον 11^ο αιώνα τα τυχοδιωκτικά στοιχεία του «προλεταριάτου των ευγενών», των χωρίς κληρονομικά δικαιώματα γόνων των φεουδαρχικών οικογενειών που έψαχναν να βρουν στον ήλιο μοίρα και κατάφεραν να ιδρύσουν βασίλεια, πριγκηπάτα και δουκάτα στην Ανατολή.

Όλοι  αυτοί που κόπτονται για τη «χριστιανοσύνη», μπορούν  να μας πουν πόσες (μη θρησκευτικές) αποφάσεις έχουν πάρει στη ζωή τους με κριτήριο την υποτιθέμενη θρησκευτικότητά τους; Πώς απαιτούν ηγέτες κρατών καθαρά λαϊκών, που έχουν ξεκόψει με κάθε μορφή θρησκευτικότητας,  όπως η Γαλλία, ή με αγνωστικιστική προσέγγιση στο θείο, όπως οι ΗΠΑ,  να συγκινηθούν και να δράσουν για  την Αγία Σοφία – η οποία στην πραγματικότητα είναι πολιτικό σύμβολο, δηλώνει για τους Έλληνες τη  βυζαντινή αυτοκρατορία περισσότερο και από τον δικέφαλο αετό;

Η ελληνική πολιτική μεγαλοϊδεατική παραίσθηση ντύνεται τα άμφια βυζαντινού ιερωμένου και παριστάνει την ιερή διότι φοβάται να δηλώσει τις αυτοκρατορικές στοχεύσεις της – κανείς από τους γείτονες ή τους μεγάλους του πλανήτη δεν πρόκειται να τις ανεχθεί. Ο μεγαλοϊδεατισμός παριστάνει τον ευσεβή καλόγερο που νοιάζεται για το θείο. Ζητά να το σεβαστούν και οι ισχυροί γιατί αλλιώς θα είναι «ανήθικοι» – έχοντας κατά νου να  βάλει τους κουτόφραγκους να αρπαχτούν με τον «Τούρκο» και πάνω στην αναμπουμπούλα να ωφεληθεί αυτός.

Προσωπικά, κάνω τον σταυρό μου που η κυβέρνηση -πλην των γνωστών σαμαρικών υπόπτων- φέρεται ψύχραιμα και δεν ασπάζεται αυτές τις υποτιθέμενες ευσεβώς θρησκευτικές αλλά στην πραγματικότητα ανηλεώς συγκρουσιακές – τυχοδιωκτικές και απολύτως ανόητες- προσεγγίσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Θεός φυλάξοι ημάς.