Διάλογος με τον Προυστ {LF}στα δωμάτια του Bios

Επειτα από μια περίοδο έντονης κοσμικής ζωής, ήρθε μια περίοδος μοναξιάς κι απομόνωσης. Και τώρα; Ποιος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας για να τον ακολουθήσουμε; Αυτός που θα διαλέξουμε μόνοι μας, αξιοποιώντας τα ερεθίσματα της περφόρμανς «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο». Η Αργυρώ Χιώτη επιμελείται μια συνάντηση καλλιτεχνών από τον χώρο του θεάτρου και της μουσικής που συνδιαλέγονται με το βιβλίο του Μαρσέλ Προυστ. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Χλωροκίνη» που πραγματοποιείται από τις 8 έως τις 26 Ιουλίου στους τρεις χώρους του Bios, ως μια μορφή πολιτιστικής ίασης μετά την πανδημία, η Χιώτη καλεί τους δημιουργούς να έρθουν αντιμέτωποι με τις έννοιες του χρόνου, της ανάμνησης, της ενδοσκόπησης και της σημασίας του να έρχεσαι σε επαφή με τον εαυτό σου. Εκείνες δηλαδή τις έννοιες που απασχόλησαν, έστω και επιδερμικά, τους περισσότερους από εμάς στην περίοδο του υποχρεωτικού εγκλεισμού.

Βγαίνοντας πλέον από τη συνθήκη του περιορισμού, όλοι αναζητούν νέο ρυθμό. Οπως και ο Προυστ που μέσα από το τεράστιο σε έκταση αλλά και σε σημασία έργο του είδε διαφορετικά την έννοια του χρόνου. Το έργο λειτουργεί σαν μια μεγάλη καταγραφή αναμνήσεων, ενώ στις περιγραφές του ο αφηγητής καταγράφει λεπτομερώς μικρά στοιχεία, όπως μυρωδιές ή εντυπώσεις από πράγματα καθημερινά, δίνοντας όμως τον τόνο μιας κανονικότητας.

Η Χιώτη με τους συνεργάτες της, αντλώντας έμπνευση από το κείμενο του Προυστ, απλώνονται για πέντε ημέρες σε τρεις χώρους του Ρομάντσου, προσκαλώντας κάθε φορά μόνο οκτώ θεατές κοντά τους (γιατί οι περιορισμοί του κορωνοϊού παραμένουν). Εως και την Κυριακή 12 Ιουλίου διαβάζουν το δεύτερο κεφάλαιο από τον πρώτο τόμο του έργου του συγγραφέα και οι μουσικοί αυτοσχεδιάζουν πάνω στο ανάγνωσμα. Στους θεατές δίνεται το πράσινο φως κάθε φορά να μετακινούνται σε άλλο δωμάτιο ανά 20 λεπτά, παρακολουθώντας έτσι τέσσερα διαφορετικά ζευγάρια κατά τη διάρκεια της ημέρας. Με αυτόν τον τρόπο μετέχουν και οι ίδιοι σ’ ένα νέο σύμπαν που δημιουργείται μπροστά τους και γίνονται κοινωνοί του σύνθετου αλλά και ταυτόχρονα καθαρτικού περιεχομένου της τέχνης την περίοδο αυτή. Ακόμα, ενισχύουν έμπρακτα έναν κλάδο που πλήγηκε τόσο πολύ τους τελευταίους μήνες, γιατί τα έσοδα του φεστιβάλ θα διατεθούν για την υποστήριξη των καλλιτεχνών που συμμετέχουν.

Αν και το πλαίσιο έκφρασης εδώ είναι αρκετά διαφορετικό, ωστόσο η συγκεκριμένη περφόρμανς δεν μπορεί παρά να συνομιλεί κατά κάποιον τρόπο με εκείνη που έστησε η Χιώτη την περασμένη εβδομάδα στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Εκεί, στο «No man is an island», έντυσε μια σειρά από παράδοξα ονειρικά δωμάτια, επιτρέποντας σε 10 τη φορά θεατές να συναντούν τους κατοίκους τους, οι οποίοι ως άλλα εκθέματα συνομιλούσαν με τους έγκλειστους εαυτούς τους.

* «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο». Εως Κυριακή 12 Ιουλίου, στις 21.00, στο Ρομάντσο (Αναξαγόρα 3-5, Ομόνοια, τηλ. 216-7003.325, είσοδος 10 ευρώ).