Ασπίδα

Ενας από τους συνήθεις μύθους που τροφοδοτούν τον εθνικό μας πεσιμισμό είναι πως είμαστε μόνοι. Οι Ευρωπαίοι είναι υποκριτές και οι Αμερικανοί μένουν μακριά – χώρια που έφεραν τη χούντα. Μια παραλλαγή αυτού του μύθου, που ευτυχώς έχει πια καταρρεύσει, ήταν κάποτε ότι οι μόνοι που μας αγαπούν είναι οι Κινέζοι και οι Ρώσοι.

Αν όμως από την Αμερική του Τραμπ δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα καλό, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι εδώ. Η Γαλλία δεν αφήνει ευκαιρία τον τελευταίο καιρό να μην καταγγείλει την τουρκική προκλητικότητα. Το Βερολίνο προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα την Αγκυρα ότι αν δεν σταματήσει τις απειλές κατά της Κύπρου και της Ελλάδας, δεν μπορεί η ΕΕ να κάνει διάλογο μαζί της. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνέρχεται την ερχόμενη Πέμπτη για να συζητήσει τον ρόλο της Τουρκίας στην αποσταθεροποίηση της Ανατολικής Μεσογείου.

Την ίδια αλληλεγγύη είχε δείξει η Ευρώπη όταν οι πρόεδροι των θεσμών της έσπευσαν τον Μάρτιο στον Εβρο για να αποκρούσουν τον εκβιασμό του Ερντογάν και να διατρανώσουν ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι και σύνορα της Ευρώπης.

Δεν είμαστε λοιπόν μόνοι. Ούτε πρέπει να φοβόμαστε. Αντιθέτως, είναι καιρός να χρησιμοποιήσουμε την ευρωπαϊκή ασπίδα όχι μόνο για να αμυνόμαστε απέναντι στις αμφισβητήσεις και τις παραβιάσεις, αλλά και για να ασκήσουμε μια επιθετική διπλωματία. Να επιδιώξουμε δηλαδή έναν γόνιμο διάλογο στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου με στόχο τη διευθέτηση των διαφορών. Η γερμανική προεδρία αποτελεί μια καλή ευκαιρία: η καγκελάριος Μέρκελ έδειξε τις προθέσεις της ενθαρρύνοντας την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε την περασμένη εβδομάδα ο έλληνας Πρωθυπουργός με τον τούρκο πρόεδρο.

Γιατί η μετριοπάθεια δεν πρέπει να συγχέεται με την υποχωρητικότητα. Η επιδίωξη της σταθερότητας αποτελεί ένδειξη αποφασιστικότητας και ισχύος.