Το κόμμα του ρίσκου

Είναι πολλά αυτά που έχουν αλλάξει στη Βρετανία από τότε που οι Τόρις πήραν την εξουσία πριν από 10 χρόνια. Δεν είναι το ίδιο εμφανές, αλλά έχει αλλάξει και το συντηρητικό κόμμα: Ηταν ένα κόμμα που έδινε προτεραιότητα στην ασφάλεια των πολιτών και τώρα είναι ένα κόμμα που παίζει ανέμελα με τον κίνδυνο. Πού να σταθεί κανείς; Στις περικοπές στο προσωπικό της αστυνομίας; Στις χαλαρές σχέσεις του με τους ρώσους δωρητές; Στο γεγονός πως δείχνει έτοιμο να αφήσει το Brexit να απειλήσει την επάρκεια σε τρόφιμα και φάρμακα; Ή στο γεγονός πως δεν δείχνει να έχει καμία ανησυχία για την κλιματική αλλαγή; Οι Συντηρητικοί δείχνουν όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια να μη νοιάζονται για την κοινωνική σταθερότητα, τη δημόσια υγεία και την εθνική ασφάλεια. Η στάση τους απέναντι στον Covid-19 επιβεβαιώνει αυτήν την αίσθηση σε τρομακτικό βαθμό.

Ηταν ωστόσο μόλις πριν από πέντε χρόνια όταν οι Συντηρητικοί διακήρυτταν στο μανιφέστο τους πως «το πρώτο καθήκον της κυβέρνησης είναι να σας κρατήσει ασφαλείς». Αυτή ήταν η τελευταία στη σειρά των μεγάλων υποσχέσεων των Τόρις ότι θα προστατεύουν τα σύνορα της χώρας απέναντι στους εχθρούς της και ότι θα εγγυώνται τον νόμο και την τάξη. Ακόμη και ένας ολετήρας όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ εμφανίστηκε ως εγγυητής της «οικογενειακής ζωής» και του «κράτους δικαίου» σε μια κοινωνία που υποτίθεται ότι βρισκόταν στο «χείλος της αποσύνθεσης» εξαιτίας της κυριαρχίας των συνδικάτων. Στις πιο πρόσφατες εκλογές, οι Τόρις επαναλάμβαναν ξανά και ξανά πως ακόμη και η συμμετοχή των Εργατικών σε μια κυβέρνηση συνασπισμού θα προκαλούσε «χάος».

Οταν θα χάσουν κάποτε οι Τόρις την εξουσία, ίσως κάποιος μελλοντικός ηγέτης, πιο νηφάλιος από τον Τζόνσον, μπορεί να αναρωτηθεί πώς το κόμμα τους έτρεξε να ανοίξει τις παμπ κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας. Η προστασία του κοινού είναι σκληρή δουλειά και η αποτυχία μπορεί να πληρώνεται για δεκαετίες. Οι Συντηρητικοί θα μάθουν σύντομα το κόστος.