Να ενωθούν οι κουκκίδες

Η τρομακτική συνομιλία που αποκάλυψε ο κ. Μιωνή προφανώς θα διερευνηθεί. Οπως προφανώς θα διερευνηθεί και η υπόθεση που πριν από μέρες αποκαλύφθηκε και στην οποία φέρεται να παρεμβαίνει στις ενέργειες Αστυνομίας και Εισαγγελίας, χωρίς κανένα δικαίωμα, η σύζυγος του κ. Καμμένου. Και όπως διερευνάται ήδη η υπόθεση Novartis. Κι όπως είναι υπό διερεύνηση και μερικές άλλες υποθέσεις, π.χ. κατά του κ. Μαρινάκη. Οι υποθέσεις αυτές είναι φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους.

Ομως έχουν πολλά κοινά. Πρώτον, έχουν όλες, άμεσα ή έμμεσα, μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον και, δεύτερον, στην πλευρά των «διωκτών» σε όλες αυτές τις υποθέσεις υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων, πολιτικών, δικαστών, λιμενικών, αστυνομικών, δημοσιογράφων, που έχουν ένα ιδιαίτερα περίπλοκο δίκτυο πολιτικών, κοινωνικών, υπηρεσιακών και επαγγελματικών σχέσεων. Ξάδερφοι, εραστές, φίλοι, σύζυγοι, κουμπάροι, προϊστάμενοι και υφιστάμενοι στην υπηρεσία, πολιτικοί προϊστάμενοι και διορισμένοι απ’ αυτούς, μέσα στη νύχτα, σε υφηλές, υφηλότατες θέσεις της Δικαιοσύνης.

Παράλληλα, προκύπτουν σοβαρότατα στοιχεία ότι τερατώδεις παρατυπίες και παρανομίες που συνέβησαν στις υποθέσεις αυτές, καθώς και ανεπίτρεπτες πολιτικές παρεμβάσεις, ήταν σε γνώση τόσο πολύ υψηλά ιστάμενων στην κυβέρνηση, όσο και πολύ υψηλά ιστάμενων στην ηγεσία της Δικαιοσύνης, οι οποίοι δεν έκαναν τίποτα, αν δεν συγκάλυψαν. Π.χ. σε μια έρευνα για διαφθορά στην ΕΛ.ΑΣ., από σπόντα αποκαλύφθηκε παρέμβαση της συζύγου του συγκυβερνήτη Καμμένου εναντίον μη φίλα προσκείμενων στην τότε κυβέρνηση δημοσιογράφων και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να θαφτεί ολόκληρη η έρευνα, που αφορούσε άσχετες υποθέσεις της νύχτας. Στην υπόθεση Μιωνή, ο μεγαλοϋπουργός Παππάς φέρεται να γνωρίζει «δουλειές» με «πολλά χρήματα» που κάνουν άλλα μέλη της κυβέρνησης, αλλά ενοχλείται μόνο στον βαθμό που αυτές οι δουλειές χαλάνε τις δουλειές του κεντρικού καταστήματος. Και στην κουβέντα προκύπτει ο Καμμένος. Που προκύπτει και στις κουβέντες στις υποθέσεις κατά του Μαρινάκη να μιλάει με λιμενικούς, που προκύπτει να έχουν κοινωνικές σχέσεις με δικαστικούς που συμπίπτει να χειρίζονται τέτοιες υποθέσεις. Και ο Παπαγγελόπουλος. Που αποδεδειγμένα παρενέβη παράνομα στην υπόθεση Novartis. Στην οποία παρενέβη και ο Τζανακόπουλος, που έχει π.χ. κοινωνική και προσωπική σχέση με την επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης, που αναμειγνύεται στην υπόθεση και που έχει σχέσεις με την τότε Πρόεδρο και την Εισαγγελέα του ΑΠ, που έχουν σχέσεις με συγκεκριμένους δικαστές που χειρίζονται αυτές τις υποθέσεις, που έχουν σχέσεις με αξιωματικούς των διωκτικών Αρχών, που εμπλέκονται στις ίδιες υποθέσεις. Ενα κουβάρι δεσμών παντός είδους κι ένα ξεχωριστό νήμα που το διατρέχει: όλες αυτές οι υποθέσεις εντάσσονταν στο αφήγημα και εξυπηρετούσαν τις πολιτικές επιδιώξεις της προηγούμενης κυβέρνησης και σε όλες υπουργοί της έχωναν τη μύτη τους, κατά βάναυση παράβαση του Συντάγματος και των νόμων.

Βέβαια, ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Κανείς απ’ όλους αυτούς δεν είναι ένοχος μέχρι να υπάρξει αμετάκλητη απόφαση της Δικαιοσύνης για την ενοχή του. Ενοχή που πρέπει να αποδειχθεί πέρα από κάθε λογική αμφιβολία. Ομως, τόσο το τεκμήριο αθωότητας, όσο και η αρχή in dubio pro reo δεν εμποδίζουν τη διερεύνηση. Ολα αυτά που παραπάνω αναφέρθηκαν μπορεί να είναι συμπτώσεις. Και οι συμπτώσεις δεν επαρκούν για να καταδικαστεί κάποιος. Ξεχνάμε, όμως, ότι υπερεπαρκούν για να εξεταστεί μια υπόθεση. Στην ιστορία αυτή υπάρχουν πολλές, τραβηγμένες από τα μαλλιά συμπτώσεις. Οι συμπτώσεις δεν είναι αποδείξεις. Είναι, όμως, θαυμάσιες αποχρώσες ενδείξεις και τη στιγμή αυτή ο νόμος πρέπει να ασχοληθεί με αυτές.

Αν οι υποθέσεις αυτές ιδωθούν ξεχωριστά, μία μία, είναι κουκκίδες. Αν απομακρυνθούμε και μεγαλώσει το οπτικό μας πεδίο, θα δούμε μια επιφάνεια με πολλές, πάρα πολλές κουκκίδες. Και πολλές, πάρα πολλές γραμμές ανάμεσά τους. Κάποιος, που από το Σύνταγμα έχει την αρμοδιότητα γι’ αυτό, δηλαδή κυρίως η Δικαιοσύνη (και η Βουλή, όταν ενεργεί ως δικαστής), πρέπει να καθίσει να ενώσει σωστά και με τη σειρά όλες αυτές τις κουκκίδες, όπως κάναμε μικροί, πηγαίνοντας από το 1 στο 2 κι από κει στο 3 για να δούμε την εικόνα. Μπορεί όλα αυτά να είναι συμπτώσεις. Μπορεί απλώς να συνέπεσαν πολλοί, με μεγάλο «ηθικό πλεονέκτημα» και με πολλές «δουλειές» που έχουν «πολλά λεφτά» στην ίδια κυβέρνηση. Να γνωρίστηκαν κοινωνικά, να έκαναν κουμπαριές, να αγαπήθηκαν, να διόριζε ο ένας τον άλλον σε κρίσιμες θέσεις και όλα αυτά να ήταν τερατώδεις συμπτώσεις και στην πραγματικότητα να έχουμε πράγματι μια σειρά άσχετων μεταξύ τους υποθέσεων. Μπορεί, όταν ενωθούν οι κουκκίδες, να προκύψει ένα κουβάρι χωρίς κάποιο νόημα. Μπορεί, όμως, να προκύψει και κάποια κατανοητή εικόνα. Στα δικά μου μάτια ήδη αχνοφαίνεται η εικόνα κάποιω που με κατάχρηση της ιδιότητάς τους ως οργάνων του κράτους ή με σφετερισμό της νεπιχείρησαν να αλλοιώσουν θεμελιώδη θεσμό του πολιτεύματος, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Εικόνα που περιγράφει το άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα. Μακάρι στο τέλος να μη φανεί η εικόνα αυτή. Αλλά η δημοκρατία δεν επιβιώνει με ευχές. Επιβιώνει όταν τα όργανά της χρησιμοποιούν τη συνταγματική εξουσία τους για να αποτρέψουν ή να καταστείλουν κάθε προσπάθεια τέτοιου είδους. Γι’ αυτό πρέπει να ενωθούν όλες οι κουκκίδες και να φανεί ξεκάθαρα ποια είναι η εικόνα που κρύβουν. Κι αν δεν φανεί κάτι άλλο, παρά μόνο ανεξάρτητα εγκλήματα και πολλές συμπτώσεις – όπως εύχομαι, άλλωστε -, όλα καλά. Αλλά πρέπει να ενωθούν οι κουκκίδες και να φανεί ό,τι είναι να φανεί. Μέχρι τέλους.

Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι δικηγόρος