Η επιστροφή των «τζακιών»

Η εκλογή του Δημήτρη Παπαλεξόπουλου στη θέση του προέδρου του ΣΕΒ σηματοδοτεί την επιστροφή της βιομηχανίας στον θρόνο του Συνδέσμου, ο οποίος έχει τις ρίζες του στη βαριά μεταποίηση, αλλά και την επάνοδο των «τζακιών» στο οικονομικό προσκήνιο της χώρας. Ο 58χρονος επιχειρηματίας ανήκει στην τέταρτη γενιά της μιας εκ των δύο οικογενειών (Κανελλόπουλου και Παπαλεξόπουλου) που διοικούν κι ελέγχουν μετοχικά την 118 ετών τσιμεντοβιομηχανία Τιτάν. Οι δύο οικογένειες έχουν πολύ στενές και άριστες σχέσεις μεταξύ τους. Ο πατέρας του Δημήτρη, ο Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος, παντρεύτηκε τη Μαριλένα Κανελλοπούλου, κόρη του Λεωνίδα, εκ των προέδρων της βιομηχανίας. Οι Κανελλόπουλοι πέραν των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων (ο Νικόλαος ίδρυσε το 1902 τον Τιτάνα) έχουν τεράστια διαδρομή επίσης στην πολιτική σκηνή της χώρας. Επιπλέον στα 113 χρόνια ζωής του ΣΕΒ, επτά πρόεδροι του προέρχονταν από την τσιμεντοβιομηχανία. Μεταξύ αυτών και ο Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος, πατέρας του Δημήτρη, ο οποίος θήτευσε στο τιμόνι του ΣΕΒ την περίοδο 1982-1988. Ο σημερινός διευθύνων σύμβουλος του Τιτάνα και πρόεδρος του ΣΕΒ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά. Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά και σπούδασε ηλεκτρολόγος-μηχανικός  (Dipl. EL-Ing. ETH, 1985) στο Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο Ζυρίχης και διοίκηση επιχειρήσεων (Μ.Β.Α.,1987) στο Πανεπιστήμιο HARVARD των ΗΠΑ. Εργάσθηκε ως Σύμβουλος Επιχειρήσεων στην  McKinsey & Company Inc. στις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Από το 1989 εργάστηκε στον Τιτάνα σε διάφορες οικονομικές θέσεις  και το 1996 ορίστηκε διευθύνων σύμβουλος.

Εχει διατελέσει αντιπρόεδρος του ΣΕΒ, ενώ είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ). Είναι, επίσης, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Στρογγυλής Τράπεζας Βιομηχάνων για τη Βιομηχανία (European Roundtable for Industry – ERT) και Πρόεδρος της Επιτροπής του ERT για την Ενεργειακή Μετάβαση και Κλιματική Αλλαγή.

Εχει γαλουχηθεί επιχειρηματικά από τον πατέρα του και τον θείο του Ανδρέα Κανελλόπουλο αντλώντας την εμπειρία των παλιών εργοστασιαρχών αλλά ταυτόχρονα γνωρίζει κι εκμεταλλεύεται τις επενδυτικές ευκαιρίες. Ετσι από τότε που ανέλαβε τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου προχώρησε πάντα σε αρμονική συνεργασία με τα ξαδέλφια του της οικογένειας Κανελλόπουλου την περαιτέρω εξάπλωση του Τιτάνα στον πλανήτη. Στρατηγική που ξεκίνησε από τη δεκαετία του ’80. Εχει εργοστάσια παραγωγής σε 10 χώρες και παρουσία σε περισσότερες από 15 χώρες. Μεγάλος σταθμός η εξαγορά το 2000 της Tarmac America, η οποία το 2001 μετονομάστηκε σε TITAN America.Στην Ελλάδα η τσιμεντοβιομηχανία διαθέτει τρία εργοστάσια παραγωγής τσιμέντου, μονάδα άλεσης κλίνκερ και μονάδα παραγωγής ξηρών κονιαμάτων, τέσσερις σταθμούς διανομής, 26 λατομεία και 27 μονάδες ετοίμου σκυροδέματος. Η ευαισθησία των οικογενειών – μετόχων σε θέματα κοινωνικής συνοχής και προστασίας του περιβάλλοντος φέρνει τον Τιτάνα να είναι το 2000 το ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Δικτύου Επιχειρήσεων για την Κοινωνική Συνοχή και το 2002 να είναι η πρώτη ελληνική εταιρία που υπογράφει το οικονομικό σύμφωνο του ΟΗΕ.

Η δύσκολη περίοδος για τον Τιτάνα, που έπρεπε να διαχειριστεί ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος ήταν στις αρχές του καλοκαιριού του 2018. Η ελληνική βιομηχανία μετέφερε την έδρα της στις Βρυξέλλες και η διοίκηση της ασκείται από την Κύπρο. Το ακριβό χρήμα και το country risk της χώρας έπνιγαν τη ρευστότητα του ομίλου. Ο διευθύνων σύμβουλος είχε επισημάνει τότε: «Η παραμονή της έδρας μας στην Ελλάδα μάς έχει στοιχίσει κατά το παρελθόν και συνεχίζει να μας στοιχίζει. Κάτι που μας έχει επισημανθεί και από αναλυτές του εξωτερικού. Εμείς παλεύουμε στα ίσα με τα ξένα μεγαθήρια ως μια ανεξάρτητη ελληνική εταιρεία. Επιθυμία μας είναι να μείνουμε στην Ελλάδα, αλλά έχουμε την υποχρέωση να εξετάζουμε όλα τα ενδεχόμενα έτσι ώστε να παραμείνουμε ανεξάρτητοι και ανταγωνιστικοί».

Ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος θεωρείται κλειστός χαρακτήρας δεν του αρέσει η υπερβολική έκθεση στη δημοσιότητα αλλά την περίοδο της δεκαετούς οικονομικής ύφεσης βγήκε μπροστά και αξιοποιώντας τις θέσεις που είχε σε φορείς και οργανώσεις μιλούσε για την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων της ελληνικής οικονομίας καθώς και για την ανάγκη αλλαγής της νοοτροπίας απέναντι στους επιχειρηματίες.

Στις 17 Ιανουαρίου του 2012 σε εκδήλωση του ΙΟΒΕ παρόντος και του τότε επικεφαλής του Ιδρύματος Γιάννη Στουρνάρα είχε πει: «Η ελληνική οικονομία πάσχει ταυτόχρονα από ένα προχωρημένο μεταστατικό καρκίνο και από οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου».

Στις 19 Ιουνίου του 2014 σε εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ απαριθμούσε «ιστορίες καθημερινής τρέλας» που έχει βιώσει η εταιρεία του, θέλοντας να αναδείξει την ανάγκη αντιμετώπισης της διοικητικής γραφειοκρατίας: «Το Δημόσιο διεκδικεί οικόπεδο μας στο οποίο η εταιρία λειτουργεί από το 1902 ζητώντας να αποδείξουμε ότι ήταν στην κατοχή μας από το 1895…». Ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος ανέλαβε τα ηνία του ΣΕΒ σε μία δύσκολη περίοδο της χώρας που χαρακτηρίζεται από τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας. Το νέο παραγωγικό μοντέλο με τη στροφή στη βιομηχανία και το χτίσιμο μιας νέας σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κοινωνία και τις επιχειρήσεις είναι οι προτεραιότητές του.