Ιστορίες {LF}της Τέχνης

Τι ήταν αυτό που είχαμε δυο μήνες μαντρωμένο και τώρα ξεμπουκάρει με τέτοια ορμή; Δεν θέλω να πιστέψω πως η κοινωνικότητα που μας έλειψε ισοδυναμεί με την εγκληματικότητα που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα. Απαγωγές παιδιών με ερεβώδη κίνητρα, βιτριολισμοί, συζυγοκτονίες, παιδοκτονίες, πατροκτονίες, σεξουαλική κακοποίηση, οικογενειακή βία, κι όλα αυτά μονοκοπανιά, λες και η στάγδην ελευθερία κινήσεων που πλέον απολαμβάνουμε είναι ιδανική συνθήκη για να βρει την περπατησιά του το κακό. Να ξαναβρεί την παλιά ή μήπως να προβάρει μια καινούργια; Παρατηρώ την ειδησεογραφία και περιμένω τον αναλυτή του μέλλοντος γιατί, προς το παρόν, δεν μας έχει μείνει καθόλου μυαλό να κάτσουμε να σκεφτούμε τι είναι αυτό που μας συμβαίνει κι αν είναι καινοφανές, παλιό ή καλά κρυμμένο.

Η υγιειονομική κρίση αποκάλυψε μια νέα παθολογία, ή μπορεί και να τη δημιούργησε. Τόσον καιρό εσώκλειστοι με μοναδική διέξοδο τη μάσα, όλο και κάποιος παγκολίνος θα έπεσε στο τσουκάλι, δεν θέλει δα και πολύ να μπερδέψεις την ελευθερία με την επιθετικότητα. Πολλοί το έκαναν και χωρίς πανδημία, τώρα το κάνουν περισσότεροι.

Μ’ αρέσουν οι επιδερμικές ερμηνείες γιατί αυτές είναι που βρίσκουν ευκολότερη οδό προς την αλήθεια. Μια τέτοια έχω και για τον μεγάλο θρήνο που ξέσπασε για την «κατάργηση των καλλιτεχνικών μαθημάτων» από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εκλαψα κι εγώ για το έγκλημα αλλά πριν τελειώσω το πρώτο πακετάκι με τα χαρτομάντηλα, ήρθαν τα μαντάτα ότι πρόκειται για fake news κι έτσι ήρθε η καρδιά μου στη θέση της, όμως ούτε κι αυτό κράτησε πολύ. Μια δεύτερη διάψευση πάνω στη διάψευση ήρθε να μας πληροφορήσει ότι δεν καταργούνται μεν αλλά ωστόσο καταργούνται, αφού κόβονται ώρες γραμμικού και ελεύθερου σχεδίου από το Λύκειο. Ακόμα ψάχνω. Οχι για το σχέδιο αλλά για την καλλιτεχνία. Από τα λίγα που ξέρω, το μάθημα αυτό απευθύνεται αυστηρά προς τους υποψηφίους πολυτεχνικών σχολών και είναι στεγνότερο και στενότερο από τα λατινικά, μια παπαγαλία χειρότερη κι από την έκθεση ιδεών που όλοι αγαπήσαμε. Δε λέω. Να παπαγαλίσουμε αν είναι να πετύχουμε τον στόχο μας. Η καλλιτεχνική παιδεία είναι όμως εντελώς άλλο πράγμα και χαράς τον που την έχει ή μάλλον, που δεν την έχει.