Εμμανουήλ Μπιτσάκης

Σε κάποιο όνειρο ή σε έναν περίπατο συνήθως προσδοκώ να βρω τη λύση ενός προβλήματος (καθημερινού ή ζωγραφικού). Είναι παράδοξο που η φάση της φυσικής καταστολής υπόσχεται το ίδιο με την έντονη σωματική δραστηριότητα; Στην πραγματικότητα δεν είμαι σίγουρος αν έχω λύσει ζητήματα στον ύπνο μου, κάτι που σίγουρα έκανα αμέτρητες φορές τρέχοντας, ανεβαίνοντας τον Λυκαβηττό ή κολυμπώντας – αυτό όμως δεν με αποτρέπει να βασίζομαι εξίσου ή και λίγο περισσότερο στα όνειρα. Ισως η δυναμική του εφικτού πέρα από τα όρια του ανέφικτου. «Φάτε μάτια ψάρια», ονειρευόμενοι βλέπουμε γεύσεις, ακούμε οσμές, πιάνουμε εικόνες. Ποικιλία εναλλακτικών.

Πέρα από την πιθανή διέξοδο σε ανήκουστες γεύσεις, θα ήθελα κυρίως να σταθώ στη χιουμοριστική εκδοχή του ονείρου, μια ιδιότητα σύμφυτη με την άτακτη συρραφή δεδομένων του εγκεφάλου, ένα διανοητικό exquisite corpse. Τι είναι το αστείο; Ενα παράλογο κολάζ δεδομένων.

Ο πρωταγωνιστής (για μένα μιλάμε) του ονείρου με όπλο τη δυνατότητα εκπλήρωσης του ανεκπλήρωτου και με γονίδια από χιούμορ να απαρτίζουν την υπόστασή του, δεν είναι παρά ένας σούπερ ήρωας ή ήρωας παιδικού καρτούν που μπορεί και να κακοπάθει, να τσαλακωθεί αλλά αδύνατο να αφανιστεί. Αρα ως θεατής πια του ονείρου δεν είμαι παρά καταναλωτής θεάματος που προορίζεται για παιδιά (αναζωογονητικό;): Οταν βρίσκομαι έντρομος έξαφνα στη θέση να οδηγώ αυτοκίνητο, τη στιγμή που δεν ξέρω να οδηγώ, ενώ αντίθετα είμαι πιλότος αεροσκάφους με εξαιρετική αυτοπεποίθηση. Αλλοτε πάλι το όνειρο είναι ξενόγλωσσο σε γλώσσα που δεν ξέρω, τα περσικά λ.χ., χωρίς υπότιτλους με δράση, αγωνία και πλούσιους διαλόγους, ζωτικής σημασίας: εγώ, ένας από τους πολλούς επιζώντες αεροπορικού δυστυχήματος στη μέση του πουθενά στο Ιράν, ενεργός στην προσπάθεια αυτοοργάνωσης του ιρανόφωνου πλήθους μέχρι να έρθουν οι ομάδες διάσωσης. Να πω και για την κηδεία μου όπου ένας παιδικός φίλος απλά μεταφέρει το φέρετρο με το λεωφορείο, όρθιο λόγω έλλειψης χώρου.

Μια που μας έλειψαν τον τελευταίο καιρό οι διακοπές, θα κλείσω με ένα συναρπαστικό όνειρο που είδα τη μοναδική φορά που πήγα στη Μύκονο. Πηγαίνω με το μαγιό να πάρω καφέ από το μπιτσόμπαρο και βλέπω στην τηλεόραση πως εξελέγην Πάπας. Ταυτόχρονα και κάποια ύποπτα βλέμματα χαφιέδων (με μαγιό) που δίνουν το σύνθημα για ένα εξαντλητικό κυνηγητό από την παραλία της Μυκόνου μέχρι τον Αγιο Πέτρο, με σκοπό να σώσω τη ζωή μου, να φτάσω στη Ρώμη να στεφτώ αφού το δικαιούμαι, αλλά κυρίως να βάλω κάτι απάνω μου γιατί είμαι με το μαγιό μόνο.

Παρ’ όλους τους όχι καλούς οιωνούς, ναι, φτάνω στη Ρώμη, αναλαμβάνω (δικαιωματικά) το αξίωμά μου και καταλήγω στο όριο ύπνου και ξύπνιου μεθυσμένος από πίστη για τον οικουμενικό προορισμό του αξιώματος αυτού – ένα φινάλε αμφιλεγόμενο όπως οι καμπάνες που χτυπούσαν στον ουρανό στο «Δαμάζοντας τα κύματα» του Lars Von Trier.

Μετά από πολλά όνειρα γελάω, για μέρες. Είναι μία διαδικασία αναζωογόνησης αλλά και μέσω του αταίριαστου επαναξιολόγησης των πραγμάτων, ψηλάφησης  του ουσιώδους για μένα.

info

Ο Εμμανουήλ Μπιτσάκης είναι ζωγράφος. Προγραμματίζει την επόμενη ατομική του έκθεση στην γκαλερί CAN Christina Androulidaki για το προσεχές φθινόπωρο.