Είπε
Oσο και να περιστρέφομαι γύρω από τον έρωτα, όπως ο μοτοσικλετιστής στη δεκαετία του ’60 στην παραλία της γενέθλιας πόλης μου, της Αμφιλοχίας, πάντα βρίσκομαι ξαπλωμένος, φαρδύς-πλατύς, στο ξύλινο δάπεδο του «γύρου του θανάτου».
Ενα πεδίο μάχης είναι ο συγγραφέας και αυτή η μάχη είναι που αναπαριστάται στα βιβλία του, καθώς αντιπαλεύει με παλιές μνήμες, με το ίδιο το κορμί του.
Αδυνατώ να ξεχωρίσω το λογικό από το παράλογο, και αυτό καθόλου δεν με χαλάει.
Είναι άλλο το βιβλίο, άλλο ο συγγραφέας. Η προβολή του προσώπου του συγγραφέα σταρ, που κυριαρχεί πλέον στις μέρες μας, σκιάζει, υποτάσσει και ακυρώνει εντέλει το βιβλίο.
Ο συγγραφέας δεν είναι μόνιμη ιδιότητα, μόνο όσο γράφεις γίνεσαι συγγραφέας, όταν δεν γράφεις δεν την κρατάς αυτή την ιδιότητα προς πάσαν χρήσιν.
Δεν ξέρω αν γράφοντας επιζητώ να φτάσω στην πιο βαθιά σιωπή μέσα μου, ή γράφω ακριβώς για να την εξαντλήσω αυτή τη σιωπή και ν’ ανασάνω, ν’ απαλλαγώ.
