Ετοιμοι για κοντινό!

Ο Μάρτιν Σέλερ, ο φωτογράφος των κοντινών πορτρέτων που συμπληρώνουν τις ιστορίες και τις συνεντεύξεις του περιοδικού «The New Yorker», παρουσιάζει στη βερολινέζικη γκαλερί Camera Work μία σειρά αδημοσίευτων φωτογραφιών από τη σειρά του ξεχωριστού ύφους του.

Στα πρώτα χρόνια της ενασχόλησής του με τη φωτογραφία ο Σέλερ είχε δεχτεί την επίδραση του Αουγκουστ Σάντερ μαθαίνοντας να παρατηρεί τις ελάχιστες λεπτομέρειες πάνω στα πρόσωπα που δημιουργούσαν το ψυχογράφημα όποιου κοίταζε τον φακό. Αργότερα έφυγε από τη Γερμανία και εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη ως βοηθός στο στούντιο της Ανι Λίμποβιτς έως το 1996. Εκεί άρχισε να δημιουργεί το στυλ με τις υπερτονισμένες λεπτομέρειες στα close up των διασημοτήτων τις οποίες φωτογράφιζε αυστηρά χωρίς μακιγιάζ και τεχνικές βελτίωσης. Μοναδική του έγνοια η αναζήτηση του φωτός πάνω και γύρω από τα πρόσωπα. «Αφού έφυγα από την Ανι, φωτογράφισα όλους τους φίλους μου. Είχα μια διαφορετική τεχνική φωτισμού τότε. Επαιζα και τους φωτογράφισα χρησιμοποιώντας πολύ απαλό φωτισμό. Κανείς δεν επιτρεπόταν να χαμογελάσει ή να έχει άλλη έκφραση. Δεν επέτρεπα στις γυναίκες να φορούν μακιγιάζ. Ολοι έπρεπε να τραβήξουν τα μαλλιά τους πίσω. Ηταν πιο άκαμπτο και ακόμη πιο γερμανικό αυτό το στυλ από τις μετέπειτα φωτογραφίες μου. Φωτογράφισα πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, με φόντο μία κουρτίνα μπάνιου. Επιασα φιλίες με τους τύπους που είχαν ένα deli στα ανατολικά του κάτω Μανχάταν και με άφησαν να κολλήσω την κουρτίνα του μπάνιου στη βιτρίνα του καταστήματός τους. Είχα διαλέξει αυτή τη γωνία επειδή είχε ωραίο φως την ημέρα. Μόλις εγκατέστησα την κουρτίνα εκεί απλά φωτογράφιζα ανθρώπους στον δρόμο που περπατούσαν. Κανείς δεν ήταν διάσημος στην αρχή. Οικογένειες, φίλοι, άστεγοι, χρήστες του κρακ. Ολοι τους ήταν διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους».

Καθώς πέρασαν τα χρόνια ο Σέλερ ξεκίνησε να πλησιάζει την κάμερα πιο κοντά στα πρόσωπα. Οι περαστικοί του δρόμου άλλαξαν θέση με τις διασημότητες: Πρόεδρος Ομπάμα, Αν Χάθαγουεϊ, Μάικλ Ντάγκλας, Metallica, Jay-Ζ ακολούθησαν τις οδηγίες του. «Νομίζω ότι είναι μια αντανάκλαση του χαρακτήρα μου να νιώθω άνετα κοντά σε κάποιον. Πάντα ένιωθα ότι ήταν πραγματικά το πιο ουσιαστικό κομμάτι για ένα άτομο αυτή η εγγύτητα. Αυτές οι close up λήψεις αφορούν το άτομο και όχι ένα σκηνικό. Βασικά, δεν βλέπω τον εαυτό μου ως φωτογράφο που προσπαθεί να κάνει τους ανθρώπους να φαίνονται κακοί. Απλώς προσπαθώ να τραβήξω αυτό που θα πρέπει να είναι τα πορτρέτα. Να δείχνω ένα άτομο όπως είναι χωρίς ρετουσάρισμα, χωρίς περίπλοκο φωτισμό, χωρίς παραμόρφωση, χωρίς ευρυγώνιους φακούς, χωρίς φθηνά κόλπα. Μόνο απλά, ειλικρινή πορτρέτα. Βέβαια δεν υπάρχει ειλικρινής εικόνα. Πιστεύω ότι ορισμένες φωτογραφίες μπορεί να είναι πιο κοντά στο θέμα του ατόμου. Οταν λέω ειλικρινής, εννοώ κάτι που βγάζει την αίσθηση μιας ρεαλιστικής πλευράς παρά τη σκηνική, τεχνητή πλευρά των πραγμάτων».