H ταυτότητα μιας γυναίκας

Ο τίτλος αυτού του σημειώματος ήταν τίτλος της τελευταίας ταινίας του Μικελάντζελο Αντονιόνι – ενός ειδώλου του ιταλικού κινηματογραφικού μοντερνισμού και, καθυστερημένα λίγο, της δικής μας μεταπολίτευσης. Αλλά τον χρησιμοποιώ για να αποχαιρετίσω μια γυναίκα την οποία η γενιά μου γνώρισε κυρίως από τις φωτογραφίες της και από μερικές σύντομες απεικονίσεις της στα κινηματογραφικά επίκαιρα της δεκαετίας του 1950.

Ο θάνατος της Αμαλίας Μεγαπάνου, συζύγου για ένα διάστημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, επιτρέπει την ανάκληση κυρίως των εικόνων της, που αφθονούν στο Διαδίκτυο. Ηταν η εποχή της ανασυγκρότησης, μια εποχή που η Ελλάδα (έστω, το τμήμα της που δεν είχε δοσοληψίες με το μετεμφυλιακό κράτος) μάθαινε να προχωρά μόνη της, μια εποχή μοντερνισμού και ανόδου. Και στο πλάι ενός σύγχρονου πολιτικού όπως ο Καραμανλής δέσποζε πάντα μια γυναίκα. Μοναδική. Ωραία και ήρεμη, στυλιστικά άψογη πάντα απέναντι σε παγκόσμιους ηγέτες ή σε εγχώριους πολιτευτές, κυρίαρχη στα εξώφυλλα των «Εικόνων», δυναμική.

Γίνεται να δομήσει κανείς θετικούς συνειρμούς από αποσπασματικές εικόνες; Καμιά φορά γίνεται, όταν οι εικόνες είναι ευκρινείς και όλες οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα. Ποιο είναι το συμπέρασμα αυτό; Οτι η ομορφιά σώζει τον κόσμο. Η ομορφιά, που είναι και δυναμισμός και χειραφέτηση και κύρος και εξουσία.