Εξουσιαστική βία και κοινωνική ειρήνη

Είναι ενδιαφέρον πως από όλο αυτό το τεράστιο πράγμα που συμβαίνει στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή, με ειρηνικές μαζικές διαδηλώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις αυτής της τόσο επιδραστικής χώρας, κάποιοι επιλέγουν να βλέπουν μόνο όσους λεηλατούν. Που είναι μεν μια μειοψηφία ηχηρή αλλά δεν παύει να είναι μειοψηφία. Το καυτό ερώτημα είναι όμως, τελικά, πόσοι είναι αυτοί που ηδονίζονται με την εξουσιαστική βία αντιλήψεων τύπου Τραμπ, που μηδενίζει την αδικία απομονώνοντας τα συμπτώματά της. Παρατηρείται τις τελευταίες μέρες στα σχόλια και την αρθρογραφία η αποσπασματική χρήση ακόμη και του λόγου των μεγάλων φυσιογνωμιών του αφροαμερικανικού κινήματος από τον κάθε λευκό σε κάθε άκρη του κόσμου, ως επιχείρημα εναντίον των διαδηλώσεων. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ βέβαια ήταν τόσο σπουδαίος που ο λόγος του ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, αλλά αγωνιζόταν ως μαύρος, πλάι σε μαύρους, για τα δικαιώματα που λευκοί στερούσαν από μαύρους. Ο λόγος του είναι δικός τους και δικός μας, οι αδικίες κι οι διακρίσεις είναι όλες δικές τους. Δεν είναι λίγο προβληματική η μοιρασιά; Ποιος θα υποδείξει σε όποιον αδικείται, οπουδήποτε στον κόσμο, αν πρέπει να διαμαρτύρεται γι’ αυτό;

Επιπλέον ο Κινγκ δεν ήταν μονάχα ένα σύνθημα μη βίας – υπέρ της βίας απέναντι στην τυραννία είχαν μιλήσει άλλοι Αμερικανοί, όπως ο Τζον Ανταμς αλλά αυτός ήταν λευκός, εκ των ιδρυτών της ζηλευτής αμερικανικής δημοκρατίας, φιλελεύθερο είδωλο κι ας μη συμπαθούσε και πολύ τους μαύρους, οπότε όλα καλά.

Ο Κινγκ δεν ήταν ένας τύπος «μπαρμπα-Θωμά», κατά τον χαρακτήρα του μυθιστορήματος που έμαθε σε πολλές γενιές παιδιών (ακόμη θυμάμαι την παλιά ελληνική εικονογραφημένη έκδοση) ότι η σκλαβιά είναι κακό πράγμα αν ο σκλάβος είναι ολίγον τι ευγνώμων. Ο Κινγκ μας έμαθε ότι όποιος αγαπά τον νόμο πρέπει να αντιστέκεται στον άδικο νόμο υφιστάμενος συνέπειες, γι’ αυτό είχε φυλακιστεί και κάνει ακτιβισμό στα δικαστήρια. Σε ένα κήρυγμά του, που μπορείτε να το αναζητήσετε με τον τίτλο «When peace becomes obnoxious», αποδόμησε συγκλονιστικά την άποψη ότι πρέπει να επικρατεί η κοινωνική ειρήνη ακόμη κι αν αυτό σημαίνει σιωπηλή αποδοχή της αδικίας από τον αδικημένο. Δεν είναι μια βολική κουβέντα αυτή, αλλά κάπως έτσι είναι η πραγματικότητα πάντοτε, πολύπλοκη και ξεβολεύει.