Μαραθώνιος μετ’ εμποδίων

Τα έφερε η μοίρα και η σημερινή κυβέρνηση βρίσκεται σε έναν συνεχή αγώνα για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που έχουν σωρευτεί στη διάρκεια δεκαετιών. Ωστόσο ο Μητσοτάκης φάνηκε από την αρχή καλά προετοιμασμένος.

Εμπόδιο πρώτο. Η δημόσια διοίκηση. Εναν χρόνο πριν από τις εκλογές είχε επιλέξει το κατάλληλο πρόσωπο – Πιερρακάκης – για την ψηφιοποίηση του κράτους και την απλούστευση των διαδικασιών. Τα κατάφερε με προσωπική του παρέμβαση να άρει τις γνωστές αγκυλώσεις πελατειακής αυτονόμησης των εκάστοτε υπουργών και με την επιτάχυνση των αναγκών που προέκυψαν από την υγειονομική κρίση να ανεβούμε το σκαλοπάτι από το 27ο της Ένωσης βαδίζοντας προς την κορυφή.

Εμπόδιο δεύτερο. Μεταναστευτική κρίση και ασύμμετρη απειλή στον Εβρο. Η απρόσμενη από τρίτους μαχητική δράση στον Εβρο που αιφνιδίασε και η αναγνώριση από την ΕΕ των ελληνικών συνόρων ως ευρωπαϊκών – όνειρο δεκαετιών – στηρίχτηκε στη σωστή επιλογή του έλληνα επιτρόπου Μαργαρίτη Σχοινά. Κι εδώ η προετοιμασία είχε τις ρίζες της σε σχεδιασμό από καιρό του προσώπου του αντιπροέδρου και την επιλογή για σκληρή στάση που δρα καταλυτικά και στις μεταναστευτικές ροές. Η Ελλάδα δεν προσφέρεται για αποθήκη ψυχών, ήταν το μήνυμα που δόθηκε για πρώτη φορά.

Εμπόδιο τρίτο. Η προσωπική του επιλογή να ακούσει την επιστήμη αντί τον βολονταρισμό του παρελθόντος ή την ψευδοεπιστήμη άλλων ηγετών έφερε στο προσκήνιο το δίδυμο Τσιόδρα – Χαρδιαλιά και την ομάδα τους την κατάλληλη στιγμή. Μια εβδομάδα αργότερα να είχε αρχίσει η απομόνωση, θα είχε θλιβερά αποτελέσματα και κατάρρευση του ΕΣΥ.

Εμπόδιο τέταρτο. Η ασφάλεια των πολιτών. Κι εδώ από καιρό είχε επιλέξει το κατάλληλο πρόσωπο στο πρόσωπο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για να σταματήσει η κατάληψη τις Αθήνας από πολιτικές ανοχής του παρελθόντος. Τα πανεπιστήμια, οι γειτονιές του Κέντρου και αλλού έχουν ηρεμήσει, αλλά ο αγώνας είναι διαρκείας για πολλούς λόγους.

Εμπόδιο πέμπτο και φαρμακερό. Η ανάκαμψη της οικονομίας. Πριν από την υγειονομική κρίση είχαμε μπει σε καλή τροχιά. Αλλά με σοβαρή καθυστέρηση στη διάρκεια του τέταρτου μνημονίου, με αποτέλεσμα να χαθεί η συγκυρία της δεκαετίας παγκόσμιας ανάπτυξης. Η υγειονομική κρίση έφερε πίσω όλα τα σχέδια για ανάπτυξη μέσω ιδιωτικών επενδύσεων. Τώρα η ελπίδα, όπως και των περισσοτέρων ευρωπαϊκών κρατών, είναι η ανάκαμψη μέσω δράσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Με τις πρωτοβουλίες της ΕΚΤ και κυρίως με την τελευταία απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για 500 δισ. ευρώ επιχορηγήσεις και 250 με δάνεια χαμηλότοκα, ένας άνεμος αισιοδοξίας πνέει στις πρωτεύουσες. Θεωρείται βέβαιο ότι και το ανώτατο όργανο της Ενωσης, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, θα τις κάνει ομόφωνα αποδεκτές, έστω με κάποιες παραχωρήσεις στους «φειδωλούς».

Ομως δυο εμπόδια υπάρχουν που μοιάζουν ανυπέρβλητα.

Το πρώτο αφορά την Ελλάδα, που στηρίζεται κυρίως στα ΕΣΠΑ. Η κατάσταση που επικρατεί στη διοίκηση είναι πολύ δύσκολη. Φαίνεται ότι και αυτόν τον τομέα πρέπει να τον αναλάβει προσωπικά ο Μητσοτάκης. Αυτά που ζητεί η Επιτροπή είναι σχεδόν αδύνατον να τα προφτάσουμε, όχι μόνο επειδή μας λείπει το ρευστό για τη δική μας συμμετοχή στα έργα, αλλά και γιατί δεν υπάρχουν ώριμα για υποβολή σχέδια. Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα το οικονομικό επιτελείο; Ισως θα πρέπει να δημιουργηθεί μια αυτόνομη νέα δομή που να συγκεντρώσει τις διαδικασίες. Ισως κάτι άλλο.

Αλλά υπάρχει και μια δυσκολότερη κατάσταση που αντιμετωπίζει η διοίκηση στις Βρυξέλλες. Οι υπηρεσίες της, όπως μαθαίνουμε, είναι πελαγωμένες στο πώς να δράσουν για να υλοποιήσουν τις πολιτικές αποφάσεις. Η γραφειοκρατία – με την καλή έννοια – των Βρυξελλών χρειάζεται όχι απλά έναν Μητσοτάκη, αλλά έναν Αλέξανδρο να κόψει όχι έναν. αλλά πολλούς γόρδιους δεσμούς.