Δεν μετέχουν όλοι στην ίδια «κανονικότητα»

Απορροφημένοι καθώς είμαστε στη (δίκαιη) ανάγκη λίγης θερινής κανονικότητας, μάλλον τείνουμε να ξεχνάμε πάλι αυτές τις ομάδες πληθυσμού που δεν διακατέχονται από τις ίδιες ανησυχίες. Οσους διαμένουν σχεδόν ή απολύτως υποχρεωτικά σε περιορισμένους χώρους, τους εργαζόμενους, ασθενείς, ευπαθείς και κοινωνικά ευάλωτους. Αυτή η νέα κανονικότητα φυσικά κι ευνοεί την οικονομία και άρα μπορεί, θεωρητικώς, να ευνοεί, λιγότερο ή περισσότερο, και τους λιγότερο προνομιούχους εκεί έξω. Αλλά για να γίνει αυτό απαιτείται η πρόνοια της πολιτείας, που δεν πρέπει να μένει απεξω από τον δημόσιο διάλογο. Οσο κρίσιμο είναι, λοιπόν, να μαθαίνουμε πού θα κάτσουμε και πώς θα παραγγέλνουμε όταν πάμε ξανά σε ένα εστιατόριο, άλλο τόσο κρίσιμο είναι να ξέρουμε πώς θα διασφαλιστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων της κουζίνας που θα ετοιμάσουν το φαγητό μας. Η ασφάλεια και της δικής τους υγείας αφορά όλους μας. Το ίδιο ισχύει φυσικά για όλους τους εργαζόμενους, παντού, απλώς το καλοκαίρι ειδικά ξέρουμε ότι πέφτει μεγάλο βάρος στα τουριστικά επαγγέλματα, τον επισιτιστικό τομέα κ.λπ.

Παράλληλα, δεν μπορεί να λείπει από τη συζήτηση και την ενημέρωση η ειδική προσοχή που χρειάζεται στους κλειστούς πληθυσμούς, όπως τα γηροκομεία κι οι διάφορες δομές φιλοξενίας. Παρομοίως και σε φυλακές, στρατόπεδα, προσφυγικά καμπ κ.α. Οι ειδικοί λένε ότι η ως τώρα εικόνα είναι γενικώς καλή και δεν τους αμφισβητεί κανείς, όμως η νέα κατάσταση, που φέρνει πολύ λιγότερους περιορισμούς, δημιουργεί νέες προκλήσεις. Οπως είναι γνωστό, άλλωστε, από κάθε επιδημική έξαρση που έχει καταγραφεί τα τελευταία χρόνια, ένα μόνο «cluster» κρουσμάτων (μια ομάδα κρουσμάτων σε έναν «κλειστό πληθυσμό», μια κοινότητα κ.λπ.) αρκεί για να δημιουργήσει ξανά προβλήματα.

Δεν είναι «υπερβολή» να ζητεί κανείς να μη χαλαρώσουν οι απαιτήσεις για την προστασία της δημόσιας υγείας. Ούτε είναι «μίζερο» να μην ξεχνάμε αυτούς που το πρόβλημά τους αυτή τη στιγμή δεν είναι πώς θα πάνε στην οργανωμένη πλαζ και στο τσιπουράδικο. Αντιθέτως, θα είναι πολύ χειρότερο αν το κλίμα αυτό θεωρηθεί απόδειξη ότι οι «μενουμεσπιτάκηδες» (όπως αποκαλούνται ειρωνικά από κάποιους) ήταν υπερβολικοί από φόβο σε κάποια «τρομολαγνική προπαγάνδα». Ούτε να ξεχάσουμε την πίστη στη σκληρή, όχι ευχάριστη, αλλά σπουδαία, επιστήμη που μας διαβεβαιώνει ότι, δυστυχώς, δεν τελείωσε ακόμη η πανδημία.