«Θα ήθελα να κάνω όσα έζησα παράσταση»

Το όνομα που χρησιμοποιείτε στο e-mail σας είναι διαφορετικό. Ποιο είναι το πραγματικό;

Γιώργο με λένε και το Ακης είναι υποκοριστικό. Σχετικά με το επίθετό του δεν θέλω καθόλου να το αναφέρω. Θέλω να απεμπλακώ από το δύσκολο παρελθόν μου.

Το καταλαβαίνω. Πριν πάμε σε αυτό θα ήθελα να σας ρωτήσω πώς προέκυψε η Νομική – και παράλληλα με τη δραματική σχολή;

Ηταν λύση ανάγκης. Επρεπε να περάσω στο Πανεπιστήμιο και κοπίασα πάρα πολύ γι’ αυτό, δεν μου το χάρισε κανείς. Είχα καλούς δασκάλους και θα τους ευχαριστώ πάντα γι’ αυτά που μου πρόσφεραν. Από την άλλη, θεωρώ ότι όποια δουλειά και αν κάνεις πρέπει να περνάς από τη διαδικασία της γνώσης. Μόνο έτσι λυτρώνεσαι. Είναι σαν το σπήλαιο του Πλάτωνα.

Υπάρχει παραλληλισμός αυτής της αλληγορίας με τη ζωή σας;

Ενιωθα δέσμιος σε μια καρέκλα που δεν μπορούσα να κουνηθώ, να πάω αριστερά ή δεξιά. Είχα μόνο τη δυνατότητα να κοιτάζω μπροστά. Δεν υπήρχε τίποτα που να με βοηθήσει παρά μόνο κάποιες ακτίνες στο βάθος. Διαβάζοντας το είδα πως μπορώ να βγω στην επιφάνεια. Για να οδηγηθείς στο φως πρέπει να μορφωθείς και να γεμίσεις την ψυχή σου με γνώση ώστε να μπορέσεις να σηκωθείς και να βγεις προς την πορεία μου.

Και στο θέατρο πώς φτάσατε;

Το ονειρευόμουν από πέντε ετών. Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό παιδί να παίζω ρόλους, να τραγουδάω, να χορεύω. Ηξερα ότι αυτό ήθελα να κάνω, όπως γνώριζα ότι έπρεπε να σπουδάσω και κάτι άλλο ώστε να έχω το αβαντάζ του Πανεπιστημίου.

Ζήσατε μια δύσκολη ζωή, παρ’ όλα αυτά ονειρευόσασταν.

Χωρίς το όνειρο δεν έχεις ζωή. Μόνο έτσι μπορείς να προχωρήσεις. Βέβαια για να φτάσεις στο όνειρο πρέπει να περάσεις κάποια στάδια και ο δρόμος είναι δύσβατος. Είχα πίστη στον Θεό και τόλμησα.

Η πίστη σας συνδέεται και με την επιλογή σας να φοιτήσετε σε Εκκλησιαστικό Λύκειο;

Ηθελα να πάω εκεί για να δω έναν άλλο κόσμο. Το αποφάσισα μαζί με τον παππού μου ο οποίος είχε αναλάβει την ανατροφή μου. Ο παππούς ήταν ο άγγελός μου.

Πώς κατάφερε ο παππούς σας να σας πάρει από το απάνθρωπο περιβάλλον όπου ζούσατε; Ενας πατέρας να σας ξυλοκοπεί καθημερινά και να σας κάνει τη ζωή κόλαση;

Βιαιοπραγούσε όχι μόνο σε μένα αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα αδέλφια μου. Επειτα όταν δεν ήμουν πια στο σπίτι άρχισα να μαθαίνω ότι εκδίδει την αδελφή μου.

Πώς αντιδράσατε;

Στην αρχή δεν τα πίστευα. Αργότερα ήρθαν οι αποδείξεις τις οποίες χρησιμοποίησε και η Δικαιοσύνη. Δεν είναι ένα και δύο και δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες. Θέλω όμως να πω ότι κάποια στιγμή αποφάσισα στα 13 μου ότι η οικογένειά μου είχε πεθάνει και αναζήτησα την προστασία του παππού μου. Ορθωσα το ανάστημά μου.

Ο πατέρας σας δεν εναντιώθηκε σε αυτή την απόφασή σας;

Φυσικά και μάλιστα πάρα πολύ άσχημα. Με απείλησε, με έδειρε – κάτι που έκανε συνέχεια βέβαια – αλλά είχα συνηθίσει. Αλλά σταμάτησε γιατί δεν είχε τα υπόλοιπα αδέλφια μου για να ξεσπάει.

Δεν σκεφτήκατε ποτέ, όταν πια ήσασταν μεγάλο παιδί, να του ανταποδώσετε τη βία που δεχόσασταν;

Πρέπει να σου πω ότι εκεί έξω υπάρχουν οικογένειες που βιαιοπραγούν στα παιδιά τους καθημερινά. Δεν ήμουν ο μόνος. Είμαι πολύ πράος άνθρωπος και δεν θα έβαζα ποτέ στη διαδικασία τον εαυτό μου να σκοτώσω και να καταλήξω στη φυλακή. Δεν θα χαραμίσω τη ζωή μου για κάποιον που μου έχει κάνει κακό. Ο,τι έρχεται στη ζωή σου πρέπει να το αντιμετωπίσεις. Αν δεν το αντιμετωπίσεις είσαι αδύναμος.

Αυτά που ζούσατε τα εκμυστηρευτήκατε στους φίλους σας;

Οχι, ποτέ. Κανείς δεν μου έδειξε ποτέ ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Πήγα να ζήσω στον παππού και ταυτοχρόνως με το σχολείο δούλευα. Ηθελα να μάθω γλώσσες. Μιλάω αγγλικά, ιταλικά και ρωσικά. Τα μαθαίνω σαν τάμα για τον παππού ο οποίος ήταν πολιτικός πρόσφυγας στη Ρωσία. Δεν πρόλαβε να δει πως πέρασα στο Πανεπιστήμιο γιατί το καλοκαίρι που έδινα Πανελλαδικές πέθανε.

Σας στοίχισε αυτό;

Στην αρχή ναι, αλλά έπειτα αντιλήφθηκα ότι τα γεγονότα της ζωής μου έχουν μια ροή. Από τη στιγμή δηλαδή που έφυγα από το σπίτι μου μέχρι τώρα τα συμβάντα ήταν όλα αλυσιδωτά. Λες και ήταν φτιαχτά και έτοιμα να γίνουν. Ισως ήταν η δύναμη, η θέληση και η ελπίδα.

Και τελικά ήρθε η υπόθεση στη Δικαιοσύνη.

Δεν κάναμε εμείς μήνυση ούτε η αδελφή μου. Αυτό δεν έχει καταλάβει κανείς. Το σχολείο έκανε μήνυση στον πατέρα μου, γιατί το είχαν μάθει οι δάσκαλοι και εκείνοι έκαναν αυτό που έπρεπε. Για πρώτη φορά λειτούργησαν οι θεσμοί όπως έπρεπε. Οπως επίσης μήνυση του έκανε το σχολείο του αδελφού μου για αμέλεια. Μια φορά ο αδελφός μου λιποθύμησε στο σχολείο και δεν πήγε ποτέ στο νοσοκομείο να τον δει. Ο πατέρας μου με την αντίληψη που έχει, πιστεύει τελείως διαφορετικά πράγματα αλλά δεν με αφορά καθόλου. Στο δικαστήριο φυσικά πήγαμε όλα τα αδέλφια και η μητέρα μου για να υπερασπιστούμε την αδελφή μου.

Τώρα τα αδέλφια σου έχουν στήριξη; Βρήκαν τον δρόμο τους;

Ολη η οικογένεια – η μητέρα μου, τα αδέλφια μου – είναι στην Αθήνα. Εχουμε αφήσει το σπίτι στο χωριό. Την αδελφή μου την έχω αναλάβει εγώ. Δεν μένει μαζί μου αλλά την προστατεύω και την προσέχω. Είναι ένα ταλαιπωρημένο πλάσμα που θέλει αγάπη. Χρειάζεται ειδική μεταχείριση από ειδικούς. Εχει πολλά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει. Βρίσκεται σε πάρα πολύ καλά χέρια.

Οταν στάθηκες απέναντι στον πατέρα σου στην αίθουσα του δικαστηρίου πώς ένιωσες;

Τίποτα απολύτως. Ημουν ένα άδειο σώμα που απλώς άκουγα τη διαδικασία και προχωρούσα κανονικά.

Σας συγχώρησαν τα αδέλφια σας που τα εγκαταλείψατε στη βιαιότητα του πατέρα σας για να ζήσετε με τον παππού σας;

Δεν το συζητήσαμε ποτέ. Αλλά οι σχέσεις μας είναι πάρα πολύ καλές. Την πρώτη φορά που ήρθαν με τη μητέρα μου στο θέατρο, έχοντας στο μυαλό τους ό,τι είχαμε περάσει έκλαιγαν ασταμάτητα. Είδαν έναν άλλο άνθρωπο.

Τι θυμάστε από την αίθουσα του δικαστηρίου;

Την εισαγγελέα να ζητάει συγγνώμη από εμένα και τα αδέλφια μου. Γιατί δεν είχε κινηθεί νωρίτερα. Αν το ακούς αυτό δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα.

Εχω μια ακόμη απορία: οι άνθρωποι, οι συγγενείς…

Που γνώριζαν αλλά δεν μιλούσαν; Μα έτσι συμβαίνει πάντα, δεν τους αδικώ. Τώρα με την εμπειρία που έχω θα μιλήσω αλλά τότε δεν ξέρω αν θα το έκανα για μια άλλη ίδια περίπτωση με τη δική μου. Είναι πολύ δύσκολο.

Τώρα που τελείωσαν όλα αυτά πώς νιώθετε; Ανακουφιστήκατε που μπήκε ο πατέρας σας φυλακή;

Οχι. Ομως ηρέμησα με την εξέλιξη της κατάστασης. Η οικογένειά μου είναι ασφαλής τώρα. Εκλεισε νομίζω αυτός ο κύκλος. Και εγώ και τα αδέλφια μου κάναμε το ακατόρθωτο.

Οι συνάδελφοί σου σε είδαν περίεργα όταν έμαθαν την ιστορία σου;

Ναι, κάποιοι, αλλά δεν έδωσα σημασία. Δεν κρατάω κακίες, προχωράω έχοντας πάντα στο μυαλό μου τα θετικά. Υπήρξαν άνθρωποι όπως ο Μαυρίκιος Μαυρικίου ή ο Σπύρος Μπιμπίλας, η Μπέσυ Μάλφα, η Σοφία Φιλιππίδου, που με στήριξαν πολύ. Τους αγαπώ και τους εκτιμώ βαθιά.

Ας κλείσουμε με τα θεατρικά.

Οταν έκλεισε το θέατρο και κατέβηκε η παράσταση «Παριζιάνα» στην οποία έπαιζα πήγα στο χωριό ενός φίλου μου, έξω από τη Λαμία, όπου άκουγα μουσική, διάβαζα και έγραφα διάφορα βιογραφικά στοιχεία.

Θα κάνετε τη ζωή σας βιβλίο;

Ναι, αλλά θα μιλάει κάποιος άλλος για να μπορέσω να αποδώσω με ρεαλισμό ό,τι σκληρό έχω ζήσει. Και Θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω τη ζωή μου παράσταση.