Ο πειρασμός του κορόιδου

Η κυβέρνηση παλεύει να πείσει τους περίφημους θεσμούς (όπως μάθαμε να αποκαλούμε τους δανειστές μας…) για την παράταση των μέτρων προστασίας της πρώτης κατοικίας – μπορεί και να τα καταφέρει, αφού έτσι κι αλλιώς πλειστηριασμοί δεν γίνονται λόγω πανδημίας. Επίσης η κυβέρνηση εκπόνησε ένα ολόκληρο πρόγραμμα προσωρινής επιδότησης με 800 ευρώ τον μήνα των εργαζομένων που οι επιχειρήσεις έβαλαν σε διαθεσιμότητα. Τους έδωσε επίσης τη δυνατότητα για αυτούς τους μήνες να πληρώνουν ενοίκιο με σημαντική έκπτωση. Σκέφτεται επίσης τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, που πληρώνουν κάθε χρόνο οι ιδιοκτήτες ακινήτων, που δεν εισπράττουν πλέον το προβλεπόμενο από το ενοικιαστήριο μίσθωμα. Το οικονομικό επιτελείο μπορεί να έμπλεξε με τα ΚΕΚ, αλλά ψάχνει τρόπους να βοηθήσει και τους επιστήμονες, που έμειναν ξαφνικά χωρίς δουλειά και φυσικά ανακοίνωσε και μέτρα ανακούφισης των επιχειρηματιών που πρέπει να πληρώσουν δόσεις επιχειρηματικών δανείων.

Υπάρχει μια τουλάχιστον καλή σκέψη για όλους – το τελευταίο για το οποίο µπορείς να κατηγορήσεις την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι για κοινωνική αναλγησία. Ολα αυτά καλώς έγιναν. Μόνο για μια κατηγορία πολιτών δεν υπάρχει (πάλι…) κανένα απολύτως μέτρο: για την κατηγορία των κορόιδων, που είτε μέσα στην οικονομική κρίση, είτε σήμερα με την πανδημία, πληρώνουν κανονικά τα στεγαστικά τους δάνεια, είτε έχουν δουλειά, είτε εισπράττουν επιδόματα. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι, στην πλειονότητά οικογενειάρχες και εργαζόμενοι, είναι σαν να μην υπάρχουν ούτε για τις τράπεζες (που ασχολούνται μαζί τους μόνο αν καθυστερήσουν κάποια δόση), αλλά ούτε και για τις κυβερνήσεις. Ακόμα και για την τωρινή κυβέρνηση Μητσοτάκη, που δείχνοντας κοινωνική ευαισθησία προχωρά σε επιδοματικές πολιτικές κόντρα στο πρόγραμμά της, οι συνεπείς δανειολήπτες είναι σαν να μην υπάρχουν: η συνέπειά τους δεν επιβραβεύτηκε ποτέ με μια μείωση έστω των τόκων των δανείων τους π.χ. Ακριβώς επειδή οι άνθρωποι είναι συνεπείς, αντιμετωπίζονται σαν να μην έχουν ανάγκες, σαν να έχουν στο υπόγειο του σπιτιού που παιδεύονται να αποπληρώσουν μια μηχανή που κόβει λεφτά. Δεν έχουν. Και δυστυχώς για αυτούς δεν έχουν και συλλόγους με εκπροσώπους που να κλαίγονται στα κανάλια, δεν έχουν και βουλευτές που να νοιάζονται για την περίπτωσή τους, δεν έχουν και το θράσος να σταματήσουν να πληρώνουν για να μπουν κι αυτοί κάποτε στην ατζέντα των πολιτικάντηδων, που θα τρέξουν για τις ψήφους τους. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν μόνο αξιοπρέπεια. Την αξιοπρέπεια του κορόιδου.

Σκεφτείτε δύο εργαζομένους. Ο ένας πληρώνει 450 ευρώ για το στεγαστικό του κι ο άλλος 300 ευρώ για το νοίκι του. Μπαίνουν και οι δύο σε καθεστώς αναστολής εργασίας και παίρνουν 800 ευρώ. Ο δεύτερος γλιτώνει 150 ευρώ από το νοίκι του και περνά την καραντίνα με 650 ευρώ τον μήνα, 300 περισσότερα από τον συνεπή δανειολήπτη! Δεν πλούτισε, αλλά πήρε μια ανάσα. Ο άλλος όχι. Είχε 350 ευρώ για να τα βγάλει πέρα.

Θα σας πω κι ένα ακόμα χειρότερο. Ενας συνεπής δανειολήπτης που πληρώνει ας πούμε 400 ευρώ τον μήνα, πληρώνει συνολικά 4.800 ευρώ τον χρόνο. Τα επτά τελευταία χρόνια έχει πληρώσει πάνω από 30.000 ευρώ. Το ίδιο διάστημα ένας που έχει υπάρξει προστατευμένος από όλους τους περί πρώτης κατοικίας νόμους έβαζε αυτά τα χρήματα στην άκρη: αν αυτός αύριο εμφανιστεί στην τράπεζα και τα δώσει, όχι μόνο θα του κάνουν νέα ρύθμιση με πάρα πολύ καλύτερους όρους, αλλά και τεμενάδες! Κάποιος θα πει ότι ο προστατευμένος μάλλον δεν έχει έσοδα. Μπορεί. Ομως είναι εξίσου πιθανό απλά να μη δηλώνει έσοδα: το μαύρο χρήμα και η αδήλωτη εργασία ζούσαν στον καιρό της οικονομικής κρίσης και βασιλεύουν και τώρα.

Ο Πρωθυπουργός μιλάει για την ανάγκη να κρίνεται το κράτος για την αποτελεσματικότητά του. Πολύ σωστά. Αλλά δεν ξέρω πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι ένα κράτος που βάζει σε πειρασμό τούς συνεπείς να σταματήσουν να είναι τέτοιοι…