Η Ανάσταση που αργεί ακόμα…

Εριξα μια ματιά να δω τι αθλητικά γεγονότα θα είχαμε λίγο πριν και λίγο μετά την Κυριακή του Πάσχα, αν δεν είχαμε μπλέξει με την πανδημία. Ομολογώ ότι μετάνιωσα που το έκανα. Ως άνθρωπος που αγαπώ τις αθλητικές διοργανώσεις πνίγηκα από την πίκρα.

Κορύφωση

Ο Απρίλιος είναι ο πραγματικός μήνας της αθλητικής κορύφωσης: τον Μάιο έχουμε μόνο τελικούς, αλλά οι τελικοί είναι ως γνωστόν γιορτές. Ο μήνας των μεγάλων μαχών είναι πάντα ο Απρίλιος: είναι η στιγμή που οι ομάδες που έχουν στόχους και φιλοδοξίες πρέπει, όπως λένε οι προπονητές, να μπουν στην τελική ευθεία με ενέργεια για ξόδεμα: τα μεγάλα εμπόδια τους περιμένουν τώρα, που φουντώνει η άνοιξη. Δεν είναι θεωρία, είναι πραγματικότητα.

Καίγονται

Αν δεν υπήρχε η πανδημία θα είχε γίνει λίγες μέρες πριν η τρίτη αγωνιστική των play off – η πρώτη μετά τη διακοπή για τα ματς των εθνικών ομάδων. Θα είχαμε δει ήδη ένα ακόμα ματς κορυφής ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό και ένα ακόμα ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, για το γόητρο ίσως, αλλά τι σημασία έχει. Θα περιμέναμε την αναμέτρηση της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό, αλλά και ένα Αρης – ΠΑΟΚ που πιθανότατα θα ήταν καθοριστικό για τον ΠΑΟΚ στην προσπάθειά του να κρατήσει τη δεύτερη θέση. Θα συζητούσαμε για το ποιος έχει περισσότερη ενέργεια για ξόδεμα στην τελική ευθεία. Αν οι Ερυθρόλευκοι είχαν αποκλείσει τη Γουλβς στις 19 Μαρτίου θα έπαιζαν τώρα στα προημιτελικά του Γιουρόπα Λιγκ, ενώ αν είχαν αποκλειστεί θα έπρεπε να διαχειριστούν το στραβοπάτημα για να ολοκληρώσουν τη σεζόν με μια γρήγορη μαθηματική κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Γιορτή

Τα πιο πολλά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα θα είχαν ξεκαθαρίσει. Η Λίβερπουλ θα προγραμμάτιζε τη γιορτή της στέψης της έπειτα από τρεις δεκαετίες κυνηγητού του πολυπόθητου τίτλου, η Μπάγερν και η Παρί κάπου εδώ θα πανηγύριζαν τη μαθηματική κατάκτηση ενός ακόμα πρωταθλήματος, ενώ η Γιουβέντους θα προσπαθούσε να απαλλαγεί από τη Λάτσιο, που έξι μήνες την κυνηγάει και η Μπαρτσελόνα με τη Ρεάλ θα συνέχιζαν το μπρα ντε φερ. Κυρίως όμως αυτές τις μέρες θα είχαμε μεγάλη ένταση στο μέτωπο του Τσάμπιονς Λιγκ. Θα ξέραμε πού το πάει η Ατλέτικο Μαδρίτης που απέκλεισε τη Λίβερπουλ, τι σκοπό έχει η Παρί, που πρώτη φορά έφτασε τόσο μακριά στη διοργάνωση, τι μπορεί η Μπαρτσελόνα που μέχρι τώρα αγκομαχούσε κι αν η Αταλάντα και η Λειψία θα συνέχιζαν να τρελαίνουν την οικουμένη. Θα γνωρίζαμε επίσης ποιες ομάδες πήραν τα τελευταία εισιτήρια για τα τελικά του μεγαλοπρεπέστατου Euro που θα γινόταν σε 12 διαφορετικές πόλεις τον Ιούνιο: κάποιοι από το σινάφι μας, όπως κάθε χρόνο, θα βγάζαμε διαπιστεύσεις για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και θα ψάχναμε να δούμε αν θα πάμε τουλάχιστον για μία εβδομάδα στο Λονδίνο τον Ιούνιο, για να δούμε το πανηγύρι ή την κατάθλιψη των Αγγλων, που φιλοξενώντας τους ημιτελικούς και τον τελικό του Euro είχαν μεγάλα σχέδια για το φετινό καλοκαίρι.

Ευρωλίγκα

Θα ήταν επίσης αυτές οι μέρες κρίσιμες και για την Ευρωλίγκα του μπάσκετ. Κάπου εδώ ξεκινάνε τα play off και τέτοιες μέρες κάθε απορία που μας

συντρόφευσε ολόκληρη τη χρονιά θα είχε λυθεί. Θα γνωρίζαμε αν ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα θα είχε μπει στα play off και θα ξέραμε σε ποια θέση θα είχε τερματίσει εντός της οκτάδας ο ΠΑΟ και ποιος θα ήταν ο αντίπαλός του. Θα ήταν λογικά ακόμα εδώ κι ο Ρικ Πιτίνο και δεν θα είχαμε πλέον ερωτηματικά για το τι είδους υπέρβαση θα ‘πρεπε να κάνει με την ομάδα του στη συνέχεια. Τώρα κι αυτός έφυγε και play off δεν υπάρχουν. Και μείνανε μόνο τα ερωτηματικά, τα οποία όμως δεν συνοδεύουν την έκβαση των διοργανώσεων, αλλά το κατά πόσο είναι εφικτή η συνέχισή τους, έστω και το καλοκαίρι. Κι αυτά τα ερωτηματικά μας βασανίζουν ίσως περισσότερο και από την υποχρεωτική αλλά κατανοητή διακοπή των διοργανώσεων. Είναι σαν να κάνουμε τη θητεία μας σε ένα φυλάκιο, αιχμάλωτοι σε μια απομόνωση που δεν διαλέξαμε. Χωρίς ενημέρωση. Και χωρίς να γνωρίζουμε πόσες μέρες θα περάσουν για να επιστρέψουμε στον κανονικό κόσμο. Που για μας που αγαπάμε τα σπορ θα αργήσει πολύ να θυμίζει αυτόν που ξέραμε.

Αλλαγές

Η πανδημία έφερε τρομερές αλλαγές στην κοινωνική ζωή. Οικογένειες υποχρεώθηκαν να κάνουν Πάσχα ξεχωριστά. Φίλοι που βρίσκονται χρόνια ολόκληρα έχουν σταματήσει να μιλάνε γιατί οι βιντεοκλήσεις δεν τους αρκούν. Οι ερωτευμένοι που δεν συζούν, βρίσκονται βιαστικά και για λίγο. Τα γραφεία, ακόμα κι όταν είναι ανοιχτά, δεν είναι γεμάτα ζωή: οι πιο πολλοί δουλεύουν από το σπίτι. Εγινε ξαφνικά καθημερινή απόλαυση το να δεις μια ταινία το βράδυ ή να περπατήσεις για μια ώρα πριν σε σταματήσει το περιπολικό να σε ρωτήσει πού πας. Ανθρωποι ανησυχούν για τις δουλειές τους: κάποιοι τις χάσανε. Αλλά η ελπίδα είναι ότι όλα αυτά θα περάσουν αργά ή γρήγορα. Τα μαγαζιά θα ξανανοίξουν και στα σινεμά θα ‘χουμε κάποια στιγμή και νέες ταινίες. Οι άνθρωποι θα ερωτευτούν ξανά, θα περπατήσουν σε πλατείες, θα τρέξουν στις παραλίες, θα ξαναβρούν τους φίλους τους. Αργά και επώδυνα ίσως το τραύμα θα κλείσει. Για όλους εκτός από μας που αγαπάμε τα αθλητικά. Και που φέτος στερηθήκαμε όχι την κοινωνική ζωή μας, αλλά την απόλαυσή μας. Τη χαρά που μας δίνουν οι διοργανώσεις που παρακολουθούμε και οι ήρωές τους.

Αδεια

Ακόμα κι αν οι διοργανώσεις ολοκληρωθούν μέσα στο καλοκαίρι τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Τα γήπεδα θα είναι υποχρεωτικά άδεια. Τα ματς χωρίς θεατές θα είναι καλοκαιριάτικα σχεδόν ανυπόφορα. Το σασπένς της σεζόν δολοφονήθηκε και το πολύ πολύ να προκύψει ένα φινάλε: τι να το κάνεις όμως χωρίς τη σταδιακή αύξηση του δράματος – αυτή που ζούσαμε τον Απρίλιο και που ξαφνικά διακόπηκε; Ο,τι και να γίνει οι φετινές διοργανώσεις θα μας θυμίζουν για πάντα ότι την άνοιξη του 2020 καταστράφηκε ο κόσμος των σπορ όπως τον ξέραμε: η μόνη παρηγοριά μου είναι ότι επειδή, παρά τις μουρμούρες, μας άρεσε, ίσως καταφέρουμε να τον ξαναφτιάξουμε ίδιο – μπορεί και καλύτερο. Οπως και να ‘χει, αυτός ο κόσμος χωρίς αθλητικές διοργανώσεις, αυτός που υποχρεωτικά τη φετινή πικρή άνοιξη γνωρίσαμε, είναι ένας κόσμος ανυπόφορος: τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη χαρά της αθλητικής επικράτησης αλλά και τον πόνο του δράματος.

Ανάσταση

Δράμα και νίκη χαρακτηρίζουν και τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τη γιορτάσαμε και φέτος και το φινάλε της ήταν και φέτος όπως πάντα θριαμβευτικό.

Ενώ στο δράμα του αθλητισμού η Ανάσταση μοιάζει να αργεί για πολύ ακόμα…