Ασκήσεις υπομονής

Θα μπορούσε να δεις κανείς τη Μεγάλη Εβδομάδα σαν τη δραματουργική αποτύπωση του θείου πάθους που ήταν ως τώρα. Αλλά δεν μπορεί πια. Με κάποια εκκλησία να κοινωνεί από την πίσω πόρτα κάπου στην Αθήνα και τους τοπικούς προύχοντες να εκκλησιάζονται σε μια άλλη κάπου στην Κέρκυρα, η Μεγάλη Εβδομάδα συρρικνώνεται στη χρονική της διάσταση. Πώς αλλιώς μπορεί να το δει κανείς; Μια βδομάδα είναι, θα περάσει. Υπομονή.

Η προσέγγιση δεν διαφέρει και πολύ από εκείνη του ιερέα στο Κουκάκι που κοινωνούσε από την πίσω πόρτα τους πιστούς του. Κι εκείνος περίμενε να κυλήσει ο χρόνος – αλλά για να περάσει το αυτόφωρο. Κι εκείνος άρχισε να μετράει ανάποδα τον χρόνο για να μην περάσει τη νύχτα του στο κρατητήριο. Αυτόφωρο είναι, θα περάσει.

Αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα είναι μια άσκηση υπομονής για πολλούς. Αλλά οι λόγοι δεν είναι ίδιοι για όλους. Είναι μια άσκηση υπομονής για την κυβέρνηση γενικά και τον υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας ειδικά, ο οποίος θεωρούσε αδιανόητο να παραβιάσουν ιερείς τις εντολές του αρχιεπισκόπου τους. Ο Νίκος Χαρδαλιάς πέρασε με εκείνη τη δήλωση την ευθύνη των κλειστών ναών από την Πολιτεία στην Εκκλησία. Δεν ήταν το κοσμικό κράτος που αποφάσισε, ήταν η ιερά σύνοδος. Τα του Θεού τω Θεώ.

Αλλά το κόλπο δεν έπιασε – στην Κέρκυρα και το Κουκάκι, ενδεχομένως και αλλού.  Δεν έπιασε ακόμη και για μια εκπρόσωπο του κοσμικού κράτους, όπως είναι η δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας, η οποία παραβίασε τους κανόνες με την αυτοπρόσωπη παρουσία της στην εκκλησία την Κυριακή των Βαΐων. Παραβίασε τους κανόνες της Πολιτείας ή της Ιεραρχίας ή και των δυο μαζί.

Παραβίασε άραγε και τους κανόνες της λογικής εάν λάβει κανείς υπόψη του πως ήταν η ίδια που είχε συμμετάσχει στην καμπάνια «Μένουμε σπίτι» καλώντας τους δημότες της να κάνουν – τι άλλο – υπομονή; Πώς εξαντλήθηκε τόσο γρήγορα η δική της; Γιατί, αντίθετα με όλους τους άλλους πιστούς του δήμου της, εκείνη αποφάσισε να ζήσει την έναρξη του θείου δράματος στην εκκλησία ακυρώνοντας την ίδια της την καμπάνια;

Αν η δήμαρχος απέτυχε στην άσκηση υπομονής δεν είναι επειδή στη δική της λογική η παρουσία ενός και μόνο ανθρώπου δεν παραβιάζει κανέναν κανόνα υγειονομικής ασφάλειας. Είναι επειδή σε ένα μικρό ή μεγαλύτερο τμήμα της τοπικής αυτοδιοίκησης η θεσμική κουλτούρα είναι ξένη προς τα αυτοδιοικητικά ήθη. Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι και αυτή μια άσκηση υπομονής. Είναι η υπομονή, η επιμονή και η μεθοδικότητα που χρειάζονται για να εξυπηρετήσει κανείς τις τοπικές του φιλοδοξίες και τα τοπικά συμφέροντα.

Σε αυτές τις μικρές επικράτειες, είτε πρόκειται για δήμους είτε για εκκλησίες, το κράτος είναι ένας ανεπιθύμητος εισβολέας. Ενας μηχανισμός παράλογων περιορισμών απέναντι σε μια ακαταμάχητη λογική. Τι πρόβλημα υπάρχει να μοιράσει ο δήμος το άγιο φως στους δημότες; Γιατί να μην προσευχηθεί η καλή μας δήμαρχος για όλους μας; Να μην κοινωνήσουμε τους πιστούς αφού καμία ασθένεια δεν μεταδίδεται με τη θεία μετάληψη;

Είναι απέναντι σε αυτήν την ακαταμάχητη λογική που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιστράτευσε λίγο θρησκευτικό συναίσθημα. «Τον Γολγοθά του κορωνοϊού που περνάει και η χώρα μας θα τον ακολουθήσει η Ανάσταση. Ανάσταση που ευχή όλων μας είναι να μας βρει με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και περισσότερη αισιοδοξία» ανέφερε χθες. Θα μπορούσε να το πει, αλλά δεν το πε: Περισσότερη αισιοδοξία και περισσότερη υπομονή.