Προγνωστικό

Η μόνη βεβαιότητα στη σημερινή αβεβαιότητα είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση μετά την κρίση δεν θα μοιάζει πολύ με την ένωση κρατών που αφήσαμε πίσω μας το 2019.

Ή θα αλλάξει, ή θα διαλυθεί, το είπε με δικά του λόγια ο Κόντε. Και τελικά δεν ξέρω πόσο θα στενοχωρηθώ.

Το προγνωστικό ακούγεται ασφαλώς βαρύ. Τι πάει να πει θα διαλυθεί; Και τι είναι κοτζάμ Ευρωπαϊκή Ενωση για να διαλυθεί; Σωματείο, ΕΠΕ ή ΠΑΕ που χρεοκόπησε και της πήραν το ΑΦΜ;

Προφανώς λοιπόν δεν θα διαλυθεί. Αλλά κινδυνεύει να υποστεί κάτι χειρότερο. Να απαξιωθεί. Να μην ασχολείται κανείς μαζί της, όπως δεν ασχολείται με τον ΟΑΣΑ ή με το «Λατινοαμερικανικό Κέντρο Διοικητικής Ανάπτυξης».

Διότι όλοι οι διακρατικοί οργανισμοί σαν την Ευρωπαϊκή Ενωση έχουν έναν βασικό κανόνα λειτουργίας: υπάρχουν όσο τους εμπιστεύονται εκείνοι που τους αποτελούν. Οσο είναι χρήσιμοι στα μέλη τους.

Διαφορετικά, γιοκ!

Αν λοιπόν η Ευρωπαϊκή Ενωση κοιτάει ανήξερη γύρω της για τον κορωνοϊό ή για το Προσφυγικό ή για τα ομόλογα, τότε ποια είναι ακριβώς η χρησιμότητά της;

Υποθέτω πως κάτι τέτοιο ήθελε να πει ο Κόντε. Και πολλοί άλλοι μαζί του.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η αλαζονική βεβαιότητα των πατρικίων έναντι των πληβείων. «Ελα, μωρέ, πού θα πάνε τώρα; Πού θα βρουν καλύτερα;».

Μια βεβαιότητα όμως που μπορεί να άρχισε να διατυπώνεται με ύφος από το 2010, αλλά που έχει να αντιμετωπίσει πλέον ένα διαφορετικό περιβάλλον.

Πρώτον, το Ηνωμένο Βασίλειο κούνησε μαντίλι.

Δεύτερον, η Γαλλία είναι τώρα με τους «άλλους» και ο Μακρόν έχει ακόμη δύο χρόνια θητείας μπροστά του. Δεν θα κάτσει να χάσει.

Τρίτον, οι «άλλοι» είναι όλος ο Νότος (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία), αλλά και το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Σλοβενία και η Ιρλανδία.

Τέταρτον, όσοι μαζεύτηκαν με τη Γερμανία είναι η Ολλανδία, η Δανία, η Αυστρία, η Φινλανδία και η Σουηδία – εντάξει, αλλά δεν τους λες και άπαιχτους…

[Παρεμπιπτόντως, οι τρεις κυβερνήσεις στις έξι έχουν σοσιαλιστές πρωθυπουργούς, ενώ στην τέταρτη μετέχουν και οι σοσιαλιστές!]

Συνεπώς, η εποχή με τους τσαμπουκάδες που έβαζαν όλοι μαζί κάτω τον Παπανδρέου ή τον Τσίπρα και τους πλάκωναν έχει περάσει. Τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και πιο μοιρασμένα.

Και γι’ αυτό όταν δεν σε παίρνει να παίζεις τον τσαμπουκά της περιοχής, κάνεις κάτι εξυπνότερο. Κάθεσαι και διαπραγματεύεσαι.

Τι διαπραγματεύεσαι; Να σε εμπιστεύονται τουλάχιστον εκείνοι που σε αποτελούν!

Απλά πράγματα.