Λιγότεροι{CR}

Στη δημοκρατική πολιτική υπάρχει ένας παλιός κανόνας. Ο,τι δεν αλλάζει, κλείνει.

Προτελευταίοι το πλήρωσαν οι Άγγλοι Εργατικοί. Αποφάσισαν ότι «η σωτηρία της αριστερής ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα”. Κι έβγαλαν αρχηγό έναν ακροαριστερό ακτιβιστή που δραστηριοποιείται μεταξύ γραφικότητας, αντιιμπεριαλισμού και Yellow Submarine.

Αποτέλεσμα; Υπέστησαν τη χειρότερη ήττα τους από το 1935. Αρον – άρον έδιωξαν τον ακτιβιστή και προχθές εξέλεξαν έναν κανονικό άνθρωπο.

Τελευταίος το πληρώνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έφαγε το μαύρο της ψυχής του στις εκλογές του περασμένου Μαΐου – Ιουλίου, ο κόσμος τον έδιωξε με ένα «ουφ!» ανακούφισης αλλά μόνος του αποφάσισε ότι δεν έχασε.

Πώς δεν έχασε; Επειδή (πάλι μόνος του) ανακοίνωσε ότι η  κυβέρνησή του ήταν εξαιρετική, με αναρίθμητα επιτεύγματα αλλά οι αθέμιτες μέθοδοι και πρακτικές σκοτεινών κύκλων έφεραν στην εξουσία τον Μητσοτάκη.

Επιμύθιο; Δεν υπάρχει επιμύθιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ το έριξε στο σορολόπ. Κι αποφάσισε να κάνει τον γύρο του θριάμβου μόνος του σε άδειο γήπεδο!

Αλλά οι θεοί του τη φύλαγαν. Ηλθαν τα ελληνοτουρκικά. Ηλθε το Προσφυγικό. Ηλθε τώρα και ο κορωνοϊός. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έλιωσε σαν αναβράζον δισκίο.

Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε τέτοια δημοσκοπική εικόνα κυβέρνησης/αντιπολίτευσης από τότε που υπάρχουν έρευνες κοινής γνώμης στην Ελλάδα.

Προφανώς οι δημοσκοπήσεις αποθεώνουν συνήθως κάθε κυβέρνηση σε συνθήκες κρίσης. Συμβαίνει στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες κι είναι λογικό.

Απλώς εδώ το φαινόμενο έχει πάρει σαφώς μεγαλύτερη διάσταση.

Και οδηγεί σε μια πρόσθετη απορία: δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άλλαξε επειδή νομίζει ότι δεν έχασε;

Πάλι ο Πολάκης με τους συνδικαλιστές, ο Φλαμπουράρης, ο Κούλογλου με τον Παπαδημούλη, ο Παππάς με τις οικονομικές αρλούμπες, ο Φίλης…

Πάλι οι ακατανόητες προσωπικές επιθέσεις στον Μητσοτάκη ή τον Τσιόδρα. Υποθέτω πως πρέπει να τραβάνε κάποιο ζόρι με έναν άνθρωπο που ούτε τους προκάλεσε, ούτε τσακώθηκε με κανέναν, ούτε ασχολείται μαζί τους (Θ. Καρτερός «Αυγή»).

Πάλι παιδαριώδεις ασκήσεις μικρομεγαλισμού. Λες κι υπάρχει σήμερα έστω ένας Ευρωπαίος που να αδημονεί για το «ολικό και κοστολογημένο σχέδιο για την οικονομία και την κοινωνία», το οποίο (λέει) θα παρουσιάσουν οι Τσίπρας, Τσακαλώτος και διάφοροι αρμόδιοι.

Υποθέτω το κάνουν για να δείξουν ότι κάτι κάνουν. Δεν πιστεύω να νομίζουν ότι ολόκληρη η Ευρώπη ψάχνεται τι θα γίνει και περιμένει να ρωτήσει την Αχτσιόγλου.

Ολα αυτά όμως κρύβουν μια πικρή αλήθεια: το μαγαζί δεν έχει κάτι άλλο να πει. Κι απλώς επιστρέφει στα ίδια και στα ίδια, με τους ίδιους και τους ίδιους.

Ή για την ακρίβεια με όλο και λιγότερους!