Οταν περάσει {LF}η πανδημία {LF}θέλω να τους αγκαλιάσω όλους

Τελευταία, όταν πιάνω το κινητό μου δεν είναι απλά για να χαζέψω στα social media. Πηγαίνω συνέχεια στις φωτογραφίες και ιδιαίτερα εκείνες όπου αγκαλιάζομαι με φίλους και συγγενείς. Το χριστουγεννιάτικο πάρτι στο γραφείο, το οικογενειακό γεύμα, εκείνη η μέρα στην παραλία με την αδελφή μου και τα παιδιά της – σε όλες κάνουμε αγκαλιές, όλες μοιάζουν πολύ μακρινές σήμερα, στην εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης. Βιώνω μια νέα, ολοκληρωτική μορφή δίψας. Καθώς η επιδημία του κορωνοϊού εξαπλώνεται, απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο ο ένας από τον άλλο. Εάν είμαστε τυχεροί, έχουμε ακόμα δουλειά, εργαζόμαστε από το σπίτι. Είναι πια σχεδόν αδύνατο να συναντηθούμε με φίλους και συγγενείς εκτός του σπιτιού μας. Ακόμα και η σωματική εγγύτητα είναι πλέον απαγορευμένη. Εάν ζεις μόνος, δεν θα έχεις ακουμπήσει κάποιον εδώ και εβδομάδες, και ίσως περάσουν μήνες πριν το κάνεις.

Ενα από τα μεγαλύτερα παράδοξα αυτών των στιγμών είναι ότι αισθανόμαστε πιο τρυφεροί και φοβισμένοι απ’ όσο έχουμε αισθανθεί ποτέ. Δεν επιθυμούμε τίποτα περισσότερο από το να πάρουμε αγκαλιά εκείνους που αγαπάμε, αναζητώντας επιβεβαίωση και άνεση. Κι όμως, για πρώτη φορά στη ζωή μας, εκτός εάν ζούμε μαζί, δεν μπορούμε να το κάνουμε – σωματικά, τουλάχιστον.

Τι κρίμα! Η αφή είναι η πιο πρωτόγονη μορφή επικοινωνίας. Χρόνια ερευνών δείχνουν ότι το χάδι είναι ωφέλιμο για την πνευματική και σωματική μας υγεία, βελτιώνει τη διάθεσή μας και περιορίζει το στρες. Ετσι τώρα, ονειρεύομαι – όταν τελειώσει όλο αυτό – να συναντηθώ με τους φίλους μου, να τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω, να κάνω μια σφιχτή αγκαλιά στη μητέρα μου και να αφήσω την ανιψιά μου να σκαρφαλώσει πάνω μου. Θέλω να τους αγκαλιάσω όλους. Το χρειαζόμαστε.