Ηταν τα τρίτα γενέθλια της ανιψιάς μου, αυτά που θα χαιρόταν πρώτα από όλα η ίδια. Τα πρώτα της τα χαρήκανε κυρίως οι γονείς της που καμάρωναν για το «κουτάβι»: η ίδια τσίριζε λίγο, μας παράτησε και πήγε για ύπνο νωρίς. Τα δεύτερα τα χάρηκαν πιο πολύ οι φίλοι της, οι πιο μεγάλοι. Την τραβολογούσαν σαν κούκλα, ενώ τους κυνηγούσε τρέχοντας όπως τρέχουν οι πάπιες – ακόμα δεν πατούσε καλά. Τα τρίτα της γενέθλια έπρεπε να είναι υπερπαραγωγή, με μπαλόνια, σούπερ τούρτα, παιδάκια και φίλους που θα της τραγουδούσαν. Τα μπαλόνια και η τούρτα δεν έλειψαν. Οι φίλοι όμως δεν ήταν εκεί. Ολα έγιναν μέσω Skype. Αλλά τα τραγούδια ήταν ίδια. Να ζήσεις καρδιά μου και χρόνια πολλά. Χωρίς ιούς.
Σχόλια
