Τα ρακούν βγήκαν στο Παγκράτι

Πώς να είναι, άραγε, ο έξω κόσμος; Κλεισμένος μέσα στο σπίτι, έχεις αρκετό χρόνο να φανταστείς τι συμβαίνει. Να, μόλις πιο πέρα από το τετράγωνο του σπιτιού σου, δύο γάτες γουργουρίζουν ξαπλωμένες στη μέση του δρόμου – δεν κινδυνεύουν πια να τις πατήσει κανένα αυτοκίνητο. Τρία στενά από κάτω, τα ποντίκια κάνουν ανενόχλητα πάρτι στους σκουπιδοτενεκέδες. Στο Αλσος Παγκρατίου εμφανίστηκαν ρακούν. Ναι, ρακούν στο κέντρο της Αθήνας. Ποιος να το πίστευε; Στον Εθνικό Κήπο οι πάπιες άρχισαν να μεγαλώνουν, να αλλάζουν μορφή. Μοιάζουν πια με δεινόσαυρους, έχουν μακρύ λαιμό και πόδια στρουθοκαμήλου. Ψαρεύουν χρυσόψαρα με καλάμι. Τα δέντρα ψήλωσαν, γέμισαν χρυσαφένιους καρπούς με ζουμερή σάρκα και μπόλικα κουκούτσια. Αυτούς τρώνε πλέον τα περιστέρια, που ξέφυγαν από τους δυνάστες με τα σπόρια. Τώρα σχεδιάζουν ανενόχλητα, χωρίς αντιπερισπασμούς, πώς θα καταλάβουν τον πλανήτη πριν τα προλάβουν οι γλάροι. Εκείνοι, πάλι, έχουν τελείως απορροφηθεί. Παρακολουθούν τα δελφίνια να κολυμπούν έως το λιμάνι της Σαρδηνίας. Και έπειτα, σχεδιάζουν ταξίδι για τη Βενετία. Πόσες φορές θα έχουν την ευκαιρία να δουν τα κανάλια διαυγή, με τη λάσπη κολλημένη στον πάτο; Δεν πρόκειται να το χάσουν με τίποτα.

Είναι παραδόξως παρηγορητική η σκέψη πως το «έξω» συνεχίζεται χωρίς εμάς. Πως, όταν έρθει η ώρα να ξεμυτίσουμε από την ασφάλεια του σπιτιού μας, θα μας περιμένει ένας νέος κόσμος. Οχι μόνο οι πληγές της πανδημίας, οι τάφοι των νεκρών και μια οικονομία σε ύφεση, αλλά ένας αέρας πιο καθαρός – μια φύση που, όσο εμείς λείπαμε, έκανε τη δουλειά που δεν την αφήναμε να κάνει. Είναι κι αυτό μια αντίληψη της προσωρινότητας του είδους, που ίσως ανακαλύπτουμε τώρα για πρώτη φορά: σε όλον τον πλανήτη, οι άνθρωποι προσπαθούν να προστατευθούν από έναν μικροσκοπικό ιό με κερατάκια που θυμίζουν βασιλική κορώνα. Αν βρεθεί σε λάθος επιφάνεια, μπορεί να αναγκάσει τους γιατρούς να βγάλουν από τον αναπνευστήρα έναν ηλικιωμένο για να ζήσει ένας νεότερος. Εμείς, σίγουρα, δεν είμαστε τόσο μικροσκοπικοί. Ερχονται όμως κάποιες στιγμές που είμαστε, όντως, εντελώς αβοήθητοι. Χρειαζόμαστε τους τέσσερις τοίχους, το σαπούνι, το αντισηπτικό. Ακόμα και το χαρτί τουαλέτας. Το «έξω», όμως, αντέχει και χωρίς εμάς. Θα φαντάζει όλο και πιο όμορφο όσο θα ξεχνάμε πώς μοιάζει, όσο θα κρύβεται πίσω από βεβαιώσεις και SMS, όσο θα του ρίχνουμε κρυφές ματιές στις γρήγορες και αγχωτικές επιδρομές στο σουπερμάρκετ.

Κάθε φορά που φωνάζουμε στους παραβάτες πως πρέπει να μένουν στο σπίτι, όσο παλεύουμε να προστατεύσουμε τους δικούς μας, λένε πως τα κανάλια της Βενετίας καθαρίζουν. Οι γόνδολες είναι παρκαρισμένες και έτσι επιτρέπουν στα ψάρια να κολυμπούν ανενόχλητα. Ολο και λιγότεροι χρησιμοποιούν το αυτοκίνητό τους. Στην Ουχάν οι επιστήμονες παρατήρησαν δραστική μείωση στη μόλυνση της περιοχής. Μικρές χαραμάδες αισιοδοξίας για το αύριο, μικρές πηγές δύναμης για τις μέρες που έρχονται. Τις γεμάτες τηλεδιασκέψεις και ξεφόρτιστα τηλέφωνα, θερμόμετρα και παρακεταμόλη, γούβες στους καναπέδες, παραγγελίες από το Διαδίκτυο και χειροκροτήματα στα μπαλκόνια. Ολα χωρίς τέλος, «για όσο χρειαστεί». Μέτρα προσωρινά και νεύρα ανθρώπινα. Τα θύματα είναι ακόμα λίγα και τα καθαρά κανάλια τόσο κοντά. Πού φτάνεις πιο γρήγορα, αλήθεια, στη Βενετία ή στο Μπέργκαμο;

Δεν μπορεί, κάτι καλό θα βγει από όλο αυτό. Οι γάτες θα συνεχίσουν να γουργουρίζουν, όπως πάντα. Τα ρακούν θα έρθουν στο Παγκράτι για να δούμε πώς μοιάζουν από κοντά. Οι πάπιες – δεινόσαυροι θα μας χαιρετήσουν με ενθουσιαμό, σαν παλιόφιλοι που έχουν καιρό να μας δουν. Τα περιστέρια θα γυρίσουν στο σουσάμι τους, το σχέδιό τους δεν πρόλαβε ποτέ να υλοποιηθεί. Και οι γλάροι, αφού χόρτασαν τις βόλτες στη Μεσόγειο, θα ξεκινήσουν το νέο ταξίδι τους προς τα βόρεια. Ακουσαν πως στους δρόμους του Λονδίνου τριγυρνούν ξαφνικά σκωτσέζικοι μονόκεροι. Εκεί οι άνθρωποι συνεχίζουν να είναι κλεισμένοι μέσα. Τι κρίμα που θα χάσουν το θέαμα.