Ποτέ δεν νοσταλγούσα τόσο την κανονικότητα

Θυμάστε τις παλιές καλές μέρες, όταν στα ράφια των σουπερμάρκετ υπήρχε χαρτί υγείας; Θυμάστε τότε που λίγοι μόνο άνθρωποι ήταν εξοικειωμένοι με τη φράση «αποφυγή συγχρωτισμού»; Θυμάστε τότε που μπορούσες να βήξεις δημοσίως χωρίς να γίνεις αμέσως παρίας; Θυμάστε τον Φεβρουάριο; Ποτέ άλλοτε στη ζωή μου δεν νοσταλγούσα τόσο το «κανονικό». Ποτέ άλλοτε δεν ποθούσα τόσο μία ανιαρή ημέρα. Πριν από μόλις μερικές εβδομάδες, δεν αντιλαμβανόμουν πόσο σπουδαία ήταν η συνηθισμένη μου ζωή στο Μανχάταν. Ενα μάθημα πιλάτες, ένα ποτό σε κάποιο μπαρ, μία έξοδος για φαγητό: δραστηριότητες που θεωρούσα δεδομένες. Τη Δευτέρα, ωστόσο, όλα αυτά τα πράγματα έγιναν αδύνατα στη Νέα Υόρκη. Γυμναστήρια, κινηματογράφοι και μπαρ έκλεισαν, τα εστιατόρια έγιναν μόνο ντελίβερι, τα σχολεία έκλεισαν, η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ έσβησε τα φώτα.

Ολα αυτά βέβαια θα έπρεπε στην πραγματικότητα να είχαν γίνει νωρίτερα. Το να λες στον κόσμο να μη βγαίνει διατηρώντας παράλληλα τα πάντα ανοιχτά ισοδυναμεί με φριχτή, δειλή ηγεσία (ακούς, Μπόρις Τζόνσον;). Και σε κάθε περίπτωση, δεν λειτουργεί: εστιατόρια και μπαρ ήταν γεμάτα το Σαββατοκύριακο στη Νέα Υόρκη. Δεν μπορεί όμως κανείς να κατηγορήσει τον κόσμο. Βομβαρδιζόμασταν με παραπληροφόρηση και αντικρουόμενα μηνύματα σε σχέση με τον κορωνοϊό. Μπορείς πραγματικά να περιμένεις από όλους να αλλάξουν δραστικά τη συμπεριφορά τους εν μία νυκτί όταν, πριν από όχι και τόσο πολύ καιρό, ο πρόεδρος μας έλεγε να μείνουμε ήρεμοι και να συνεχίσουμε τη ζωή μας, ότι ο κορωνοϊός είναι ακριβώς όπως η γρίπη;

Προσπαθώ να καταπολεμήσω το στρες λόγω κορωνοϊού εκτιμώντας κάθε απλή στιγμή. Το να φάω μακαρόνια μαζί με τον σύντροφό μου, το να πάω βόλτα τον σκύλο και να νιώσω τον ήλιο στο πρόσωπό μου. Οταν είσαι αντιμέτωπος με μία τόσο μεγάλη κρίση, τα μικρά πράγματα είναι πιο σημαντικά από ποτέ.