Τα καλά, τα κακά και τα χειρότερα

Πριν από λίγα χρόνια, η διαΝΕΟσις είχε δημοσιεύσει μια μεγάλη έρευνα με τίτλο «Τι πιστεύουν οι Ελληνες». Στο ερώτημα «σε ποιους θεσμούς έχετε εμπιστοσύνη;» οι απαντήσεις ήταν κατά σειρά η οικογένεια, ο Στρατός, η Αστυνομία, η Εκκλησία, ο Προέδρος της Δημοκρατίας κ.λπ. Πολύ χαμηλά ήταν τα ΜΜΕ. Η δε   κυβέρνηση έχαιρε μικρότερης εμπιστοσύνης από την  Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στις επόμενες έρευνες δεν άλλαξαν τα δεδομένα. Οταν παρουσιάζονταν τα αποτελέσματα αυτά, πολλοί φίλοι της Αριστεράς τα αμφισβητούσαν με το επιχείρημα ότι δεν είναι αξιόπιστες τέτοιες έρευνες, μια και διαδοχικές εκλογές και στιγμιαίες δημοσκοπήσεις μετά το ’15 άλλα έδειχναν. Τελικά, με τη φετινή έρευνα, μίλησαν πολλοί για συντηρητικοποίηση της κοινωνίας. Σιγά το εύρημα… Οι τελευταίες τρεις εκλογικές αναμετρήσεις επιβεβαίωσαν το γεγονός και ο προοδευτικός χώρος πιάστηκε αδιάβαστος.

Τα καλά νέα.  Με τη δυναμική στροφή του Μητσοτάκη στο θέμα της μετανάστευσης, βγαίνοντας από το πλαίσιο, έσπασε τα «δεσμά» της κολοβής συμφωνίας του ’16 της ΕΕ με την Τουρκία, συσπείρωσε το σύνολο της κοινωνίας και των κομμάτων, με μικρές διαφοροποιήσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Για πρώτη φορά στην ιστορία από την ένταξή μας, τα σύνορά μας με την Τουρκία αναγνωρίστηκαν ως σύνορα με την ΕΕ. Μια επιδίωξη διαχρονικά όλων των κυβερνήσεών μας. Κανείς δεν φανταζόταν ότι η ΕΕ όχι μόνο θα διαμήνυε πως τα σύνορά μας είναι ευρωπαϊκά, αλλά και ότι ένα αυστριακό τανκ, πολωνοί στρατιώτες και άνδρες της Frontex θα περιπολούσαν από κοινού με τον Στρατό μας, ενώ η αυστριακή, η πολωνική σημαία κ.ά. θα κυμάτιζαν μαζί με την ελληνική.

Η Γερμανία, με μεγάλα συμφέροντα στην Τουρκία – εξαγωγές όπλων, επιχειρήσεις εγκατεστημένες στη μεγάλη περιφερειακή δύναμη και εξαγωγές – αποφάσισε να μην υποκύψει στον εκβιασμό.

Τα κακά νέα. Η Τουρκία πατώντας σε δύο βάρκες δέχεται χτυπήματα από παντού. Οι υπερφίαλες βλέψεις του κ. Ερντογάν στο Ιντσιρλίκ, στη Λιβύη και στη Συρία ήρθαν αντιμέτωπες με υπέρτερες δυνάμεις. Η Ρωσία, η ΕΕ, η Αίγυπτος και οι ΗΠΑ βάζουν φρένο στις επιδιώξεις του. Και όλα αυτά με μια οικονομία σε κατακόρυφη πτώση και με το γνωστό από την αείμνηστη εποχή του δόγμα της αυταπάτης. Αυτονόητα, ξεσπάει στη χώρα μας και δεν μπορεί να αποκλειστεί τίποτα.

Τη στιγμή που μια ομόνοια των πολιτικών δυνάμεων απαιτεί ακόμη και κυβέρνηση εθνικής ενότητας, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι παγιδευμένη από τον πρότερο βίο της και στην αδυναμία της να διαχωρίσει τις ευθύνες της από τις πράξεις ενός ανθρώπου που έσκαψε πολλούς λάκκους και τελικά έπεσε σε αυτούς. Μήπως ήρθε η ώρα να…

Και τα χειρότερα. Ακόμη και πριν από τον κορωνοιό, η διεθνής οικονομία παρουσίαζε σημάδια  ύφεσης. Η αδιανόητη πολιτική του προέδρου της – όλα τα λεφτά στους πλούσιους φίλους της – και η εγκατάλειψη των φίλων και συμμάχων της υπερδύναμης ακόμη και στα νύχια των Ταλιμπάν έπιασαν πάτο. Πολύ σύντομα, μέχρι τον Νοέμβριο, θα έχουμε μια κυβέρνηση Μπάιντεν. Μεταξύ μας, ελπίζω να επιλέξει κάποια νεότερη γυναίκα. Γιατί όχι τη Μισέλ Ομπάμα για αντιπρόεδρο…

ΥΓ: Θεωρώ υποχρέωσή μου να αναφερθώ σε δύο πρόσωπα που έπαιξαν κομβικό ρόλο στα καλά νέα. Τον Μαργαρίτη Σχοινά, που τόσο κατακρίθηκε από πολλούς. Και τον Χρίστο Παπουτσή. Οταν έχτισε τον πρώτο φράχτη στον Εβρο με χρήματα της κοινότητας. Το τι άκουσε τότε, από πολλούς και διαφόρους, οι παλαιοί το θυμόμαστε.