Η Εκκλησία που φοβάται

Είναι σαν να παίρνουν οι πάντες τα μέτρα τους. Σαν να έχουν αντιληφθεί όλοι όχι μόνο τον κίνδυνο, αλλά και την ευθύνη απέναντι στο σύνολο. Τα κράτη και οι πολίτες τους, οι δημόσιοι φορείς και οι ιδιωτικές εταιρείες, όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Ολοι, εκτός από το γαλατικό χωριό που τώρα φοράει ράσα και αρνείται να θέσει την προστασία της ζωής πάνω από το δόγμα του. Είναι το γαλατικό χωριό της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ακόμη χειρότερα, είναι το μόνο. Η ελλαδική Εκκλησία θα μπορούσε να πορευτεί στον δρόμο του Οικουμενικού Πατριάρχη. Να κάνει ό,τι έκαναν άλλες χριστιανικές Εκκλησίες, οι καθολικοί και οι προτεστάντες, ή ακόμη και οι μουσουλμάνοι. Να κλείσει τους ναούς σε εκείνους τους πιστούς για τους οποίους ο λόγος της έχει τη δύναμη ενός ευαγγελίου. Σε όλους εκείνους τους ηλικιωμένους που είναι πολύ μεγάλοι για να αλλάξουν τις συνήθειές τους μόνοι και που θα παρέκκλιναν από το πρόγραμμά τους, απ’ όλες τις καθημερινές έξεις των συσσωρευμένων χρόνων που έχουν στην πλάτη τους, μόνο εάν τους το έλεγε κάποιος που εμπιστεύονται τυφλά. Η Εκκλησία τους.

Αλλά η Εκκλησία δεν τους επισήμανε ποτέ τον κίνδυνο. Αντίθετα, τους ζήτησε να εμπιστευτούν τη δύναμη της ευλογίας στο κουταλάκι της Θείας Κοινωνίας. Να λειτουργηθούν όπως έκαναν πάντοτε, φιλώντας τις εικόνες στους ναούς, ο ένας με τον άλλον, ο ένας δίπλα στον άλλον. Οι εκκλησίες είναι γεμάτες σαν απομεινάρια μιας κανονικής ζωής. Μόνο που αυτή η κανονική ζωή δεν υπάρχει εδώ και λίγο καιρό, ενώ κανένας δεν ξέρει πότε θα επανέλθει.

Δεν είναι η δύναμη της πίστης που υπερνικά αυτή την πραγματικότητα. Είναι ο δογματισμός. Και είναι και ένα στρεβλό ένστικτο αυτοσυντήρησης που λέει πως οι κλειστοί ναοί ή η παραδοχή πως το κουτουλάκι που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα μπορεί να μεταφέρει και έναν επικίνδυνο ιό είναι ένα είδος αυτοκατάργησης. Είναι μια ομολογία πως κανένα θαύμα δεν τελείται την ώρα της Θείας Μετάληψης. Και τι είναι η Εκκλησία εάν όχι το αμόλυντο κουταλάκι της και το Αγιο Φως που ανάβει μόνο του;

Αλλά αυτή ακριβώς είναι μια ομολογία αδυναμίας. Η Εκκλησία μοιάζει να μην εμπιστεύεται τον εαυτό της στον ρόλο του ποιμένα, αλλά να αναζητεί το κοινό της ως θαυματοποιός. Δεν είναι στη δύναμη του παρηγορητικού λόγου που βασίζεται αλλά σε εκείνη της ταχυδακτυλουργίας. Είναι σαν να λέει πως όχι μόνο δεν σώζει η πίστη, αλλά πως η ίδια η πίστη μπορεί να σωθεί μόνο με θαύματα.

Η Ιεραρχία φοβάται. Και φοβάται τόσο ώστε φτάνει να μη φοβάται πως με τη στάση της μπορεί να ξεπαστρέψει το ηλικιωμένο κοινό της, δηλαδή το βασικό της κοινό. Μοιάζει ακόμη πιο οξύμωρο εάν σκεφτεί κανείς πως η μεγάλη μάχη γίνεται γι’ αυτούς τους ηλικιωμένους. Πως χώρες ολόκληρες κατέβασαν τα ρολά τους ακριβώς για να προστατεύσουν αυτή την ευπαθή ομάδα, πως γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό δίνουν κάθε μέρα μια σκληρή μάχη για να εξασφαλίσουν ακόμη και μερικούς μήνες ζωής στους πιο ευάλωτους – στο κοινό της Εκκλησίας που η ίδια η Εκκλησία αφήνει απροστάτευτο.

Σε αυτή τη δύσκολη μάχη η Ιεραρχία δεν συνέβαλε με τίποτε περισσότερο από έναν φοβικό σκοταδισμό. Κι αυτό δεν είναι θαύμα, αλλά δυστύχημα.