Η εμφύλια τρύπα

Ενα τμήμα της ΝΔ δεν θέλει καμία συναίνεση. Θέλει σύγκρουση, μια διχοτομική, πολωτική μορφή σύγκρουσης. «Ή εμείς ή αυτοί». Ο ΣΥΡΙΖΑ «λειτουργεί ως Δούρειος Ιππος του Ερντογάν» είπαν, κάνοντας χρήση ενός εμφυλιοπολεμικού στερεότυπου: «οι αριστεροί είναι ανθέλληνες».

Τα προηγούμενα χρόνια κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι δημιούργησε το Προσφυγικό. «Εσείς τους φέρατε». Θα μπορούσε όμως κανείς να αντιτείνει ότι έτσι απέκρυπταν αυτό που σήμερα διακηρύττουν: Οι γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί της Τουρκίας και του Ερντογάν, χρησιμοποιούν το Προσφυγικό ως εργαλείο πολέμου. Τι από τα δύο ισχύει; Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δημιουργός του Προσφυγικού ή ο Ερντογάν; Πολιτικαντισμοί.

Την περίοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το Προσφυγικό χρησιμοποιήθηκε από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση ως εργαλείο καταστροφής. Μόλις αποφασιζόταν ένα θετικό μέτρο, ανέβαινε ένας επικοινωνιακός και κινδυνολογικός θόρυβος, ξέσπαγε ένα επεισόδιο πέριξ του Προσφυγικού. Η μεγέθυνση ενός προβλήματος ή μιας φήμης, για να καταστραφεί μια θετική ή επιτυχής είδηση ήταν η πάγια – και αρκετά αποδοτική – επικοινωνιακή αντιπολίτευση.

Οπως χρησιμοποιούσαν το Προσφυγικό για να φθαρεί η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, να αποκρύψουν ορισμένες θετικές πλευρές της πολιτικής της, σήμερα χρησιμοποιείται από τη ΝΔ με τον ίδιο τρόπο, ώστε να εξαφανιστούν αρνητικές πλευρές της δικής της κυβερνητικής  πολιτικής. Το βλέπουμε εξάλλου: ανύπαρκτη φορολογική μεταρρύθμιση, κατάργηση επιδομάτων, επενδυτική στασιμότητα παρά τις υποσχέσεις για «κατακλυσμό επενδύσεων». Το τελευταίο τρίμηνο του 2019 έχουμε πτώση της ανάπτυξης, μείωση της βιομηχανικής παραγωγής, αύξηση της ανεργίας. Συντελούνται τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που διακηρύσσονταν προεκλογικά. Το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό (και εν συνεχεία ο κορωνοϊός), είναι μεν υπαρκτά προβλήματα, αλλά μετασχηματίζονται και σε εργαλεία υποκατάστασης: επισκιάζουν τη χειροτέρευση όλων των δεικτών και την  πολιτική αδεξιότητα που την προκαλεί.

Οι εκλογικές αξιολογήσεις γίνονται κυρίως με την ατομική οικονομία, άρα η οικονομική συμπίεση θα επιδρά αναπότρεπτα και δυσμενώς στην εικόνα της κυβέρνησης. Ενα τμήμα της επιλέγει: «αδυνατίζουμε εμείς, αλλά θα καταστρέφουμε αυτόν που πιθανόν θα επωφεληθεί». Φθορά δια της εξεταστικής, φθορά με το Προσφυγικό, συστηματική «προδοτικολογία», κατηγορίες για εθνική μειοδοσία κ.λπ. (Οι συναινετικές φωνές τους δυσκολεύουν, γι’ αυτό τις υποβαθμίζουν).

Η πολιτική δημιουργία βασίζεται και σε μετρήσιμους δείκτες και σε πολιτιστικές τάσεις. Για παράδειγμα η έννοια της «τάξης», η έννοια της «πειθάρχησης», η έννοια της «τιμωρίας» είναι οι φόρμες με τις οποίες  υποκαθίστανται πολυετή οικονομικά και αξιακά ελλείμματα. Είναι εννοιολογικές φόρμες με τις οποίες υποκαθιστά η κοινωνία αυτό που έχασε: Τον αυτοσεβασμό, ως κύρος δια του πλούτου. Η οικονομία είναι πολιτισμική δομή και η αξιολογική ισχύς της επιδρά συντριπτικά στις εκλογικές ιεραρχήσεις. Η οικονομική συρρίκνωση, ατομική και γενική, θα εξαντλήσει κάποια στιγμή όλες τις έννοιες με τις οποίες σήμερα εξωραΐζεται. Η τάξη, η ενθεγερτική ρητορική, η εκδίκηση, θα χάσουν τη λειτουργικότητά τους. Για αυτό είναι ζωτικής σημασίας η καταστροφή κάθε πολιτικής εναλλακτικότητας. Η διχαστική, εμφυλιοπολεμική, καταστροφολογική, ενοχοποιητική ρητορική μπορεί να μην επισωρεύει πολιτικούς πόρους στο κυβερνών κόμμα, αλλά αφαιρεί από τον αντίπαλό του. Η σύγκρουση «μέχρις εσχάτων», είναι επικύρωση πολιτικής ανεπάρκειας.