«Ελληνες, φονιάδες των λαών»

Στην αρχή, πρωτοδιάβασα το σύνθημα σε έναν τοίχο πίσω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού: «Ελλάδα, ιμπεριαλίστρια των Βαλκανίων». Με υπογραφή το άλφα της αναρχίας, το σύνθημα ξεθώριασε. Γράφτηκε σε λάθος χρόνο, σε λάθος τοίχο, σε λάθος περιοχή.

Ηταν ένα σύνθημα στον απόηχο μιας μακράς περιόδου κατά την οποία ένα τμήμα της Αριστεράς, όπως και πολλές φιλελεύθερες προσωπικότητες, είχαν επικρίνει το πολιτικό σύστημα της χώρας στη θέση του για τη Σερβία του Μιλόσεβιτς και για το Μακεδονικό. Η Σρεμπρένιτσα δεν υπήρχε στον χάρτη εκείνης της τυφλής εξίσωσης. Η κριτική ήταν δίκαιη. Αλλά η στάση εκείνη, που την υπαγόρευσε ο αντιαμερικανισμός και ο αντιδυτικισμός, ο ιδιότυπος ελληνικός νατιβισμός και κάποιες εθνικιστικές εξάρσεις, δεν σήμαινε ότι η Ελλάδα ήταν ιμπεριαλιστική δύναμη. Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από όσο τα παρουσιάζει ένα σύνθημα.

Τις προάλλες, μια ομάδα διαδηλωτών, ο κύριος κορμός των οποίων ήταν φοιτητές και, γενικώς, νέοι περί τα πανεπιστημιακά της Βρετανίας, κατά κύριο λόγο Ελληνες, συγκεντρώθηκαν έξω από την ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο φωνάζοντας συνθήματα κατά του κλεισίματος των συνόρων στην Ελλάδα, κατά της πολιτικής ανάσχεσης των μεταναστευτικών πιέσεων από την Τουρκία και κατά του υποτιθέμενου απανθρωπισμού της ελληνικής στάσης. Προφανώς, οι διαδηλωτές αυτοί ήσαν επηρεασμένοι από τον θόρυβο περί παρακρατικών ομάδων δράσης, περί «μιλίτσιας», περί ευρωπαίων φασιστών που είχαν έλθει στην Ελλάδα ως κυνηγοί κεφαλών και περί δήθεν νεκρού, ή νεκρών, στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Ησαν επηρεασμένοι, δηλαδή, από την προπαγάνδα του Ερντογάν, από τη μονόπλευρη πληροφόρηση ή την παραπληροφόρηση που έκαναν ορισμένα «ευαίσθητα» ΜΜΕ, μπορεί και από κάποιες δηλώσεις συριζαίων (τις οποίες δεν συμμερίζεται η ηγεσία του κόμματος).

Οι διαδηλωτές αυτοί, μεταξύ άλλων, φώναξαν και το σύνθημα «Ελληνες, φονιάδες των λαών». Κατά το «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», της ελληνικής αντιαμερικανικής Αριστεράς, αυτή τη φορά προσαρμοσμένο α λα ελληνικά. Αδιανόητοι.

Η κριτική είναι κατανοητή απέναντι σε μια πολιτική με την οποία μπορείς να διαφωνείς. Η κριτική, όμως, που δεν στηρίζεται σε στοιχεία, που απλώς μεταφράζει διογκωμένες πληροφορίες, φήμες που τις διακινεί η τουρκική πλευρά, δημοσιεύματα που δεν επιβεβαιώνονται ή που διαψεύδονται και, γενικώς, το περιρρέον στους χώρους της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του αριστερισμού κλίμα δεν είναι κριτική. Οντως, φαίνεται ότι ανακατεύτηκαν κάποιοι σε κάποιες φάσεις σε πράξεις που αρμόζουν στο κράτος. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι το κράτος δεν τις ενθάρρυνε – κι όπου μπόρεσε, τις αντιμετώπισε. Στον Βόλο, εντοπίστηκε και παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη ο τύπος που οργάνωνε διαδικτυακό κυνήγι μεταναστών (από το Facebook)! Eνας νεοδημοκράτης που χαιρόταν για την καταστροφή ενός σχολείου μεταναστών διαγράφτηκε. Ερευνώνται περιπτώσεις βιαιοπραγιών κατά δημοσιογράφου και κατά μελών ΜΚΟ στη Λέσβο. Ο ακτιβισμός όμως παρέκαμψε τα γεγονότα και στάθηκε στις φήμες, στους προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς του μεγάλου ανθρωπιστή Ερντογάν και σε «ειδήσεις» που διαψεύστηκαν. Αλλά ο ακτιβισμός που εκκινεί από μια, εν τέλει, ψευδή ανάγνωση της πραγματικότητας είναι πολιτική στρεψοδικία και τύφλωση.

Μπορώ να εξηγήσω την άδικη διαμαρτυρία κάποιων ξένων που στηρίζονται σε «πληροφορίες» τις οποίες δεν μπορούν να ελέγξουν. Αλλά δεν δικαιολογώ Eλληνες που ενημερώνονται μονόπλευρα από τον Βαρουφάκη, τον Κυρίτση, τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι λέει διανοούμενοι. Αν εμπιστεύονται σαν ευαγγέλιο τέτοιες πηγές, ανήκουν στην ανελέητη κριτική του Κίμωνα του Κουλούρη. Δεν είναι διανοούμενοι. Είναι επινοούμενοι.