«Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι»

O Ημιμαραθώνιος της Αθήνας είναι ο αγαπημένος μου αγώνας. Μια υπέροχη ευκαιρία να χαίρομαι τους ανοιχτούς δρόμους της πόλης τρέχοντάς τους. Επιπλέον, ο πρώτος που διοργανώθηκε το 2012, ήταν και το δικό μου ντεμπούτο σε «μεγάλο» αγώνα. Θυμάμαι το δέος και τον ενθουσιασμό μου όταν – από τα δεκάρια που έτρεχα μέχρι τότε – τερμάτισα δυνατά και χαρούμενα τα διπλάσια χιλιόμετρα (συν κάτι ακόμη και μάλιστα ανηφορικό εκεί στην Ακαδημίας… μην το ξεχνάμε!). Από τότε μέχρι σήμερα, θέλω να συμμετέχω κάθε χρόνο. Είναι κάτι σαν προσωπικό στοίχημα και «έθιμο». Τα έχω καταφέρει σε έξι από τις οκτώ διοργανώσεις ενώ τις δύο που δεν έτρεξα για λόγους υγείας, ήμουν οπωσδήποτε εκεί για να υποστηρίξω φιλαράκια και να γεμίσω ενέργεια από τη δρομική γιορτή.

Ετσι και για φέτος, δήλωσα συμμετοχή και ξεκίνησα την προετοιμασία μου στις αρχές της χρονιάς ώστε να αντεπεξέλθω αξιοπρεπώς στην απαιτητική διαδρομή. Ακολούθησα το πρόγραμμά μου πιστά μέχρι και την προηγούμενη Κυριακή, παρ’ όλο το ντόμινο ακυρώσεων και αναβολών άλλων αγώνων λόγω κορωνοϊού. «Η ελπίδα πέθανε τελευταία» τελικά πριν από λίγες μέρες. «Πάει κι αυτός» μονολόγησα όταν είδα την ανακοίνωση και βγήκα απογοητευμένη να τρέξω ένα πεντάρι της παρηγοριάς.

Κι εκεί που έτρεχα, σκέφτηκα την Ιθάκη. Οχι για αγώνα. Την άλλη «Ιθάκη», του Καβάφη, που «σα βγεις στον πηγαιμό της, εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις». Και χαμογέλασα. Δεν ήταν εύκολα, ούτε ξεκούραστα τα 347,9 χλμ. της προετοιμασίας (ειδικά εκείνα τα αχώνευτα tempo runs) όμως ναι, απόλαυσα κάθε βήμα τους! Οι δρομείς κερδίζουμε πολλά – σωματικά και ψυχικά – κάθε φορά που βγαίνουμε έξω και τρέχουμε. Κι αυτά δεν ακυρώνονται. Ο χρόνος κι ο κόπος που αφιερώνουμε στον εαυτό μας είναι ανεκτίμητος ούτως ή άλλως. Ωραίοι οι αγώνες και οι διοργανώσεις. Λογικές αναμενόμενες κι απαραίτητες οι αναβολές τους, δεδομένων των πρωτόγνωρων γεγονότων που ζούμε. Ας μην γκρινιάζουμε. Είναι μια κίνηση αλληλεγγύης, το δρομικό χάι φάιβ μας προς τους συνανθρώπους μας. Για να είμαστε καλά και περισσότεροι στους δρόμους του χρόνου και για πολλά χρόνια ακόμη. «Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι» άλλωστε. Πάμε γι’ άλλα!