Η ατομική ευθύνη είναι και κοινωνική

Παρά τα μηνύματα της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας που διατάραξαν τη νυχτερινή ηρεμία (μα τι περιμένατε όσοι γκρινιάξατε για τον ήχο ειδοποίησης; Οτι ένα μήνυμα για έκτακτη κατάσταση θα χτύπαγε απαλά και τραγουδιστά;), παρά το τηλεοπτικό μήνυμα του Πρωθυπουργού και το σαφές μήνυμα πως ο εφησυχασμός είναι ανεπίτρεπτος, μια μερίδα συμπολιτών μας δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει το τι σημαίνει ακριβώς η νέα κατάσταση πρακτικά, χωρισμένοι ανάμεσα στην αβεβαιότητα και τη διάθεση να μη διαταράξει τίποτα την καθημερινότητα. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι μια σειρά βασικών πραγμάτων που έπρεπε κατ’ αρχάς να γίνουν. Ομως είναι κρίσιμο να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι οι επόμενοι δύο μήνες τουλάχιστον θα είναι κρίσιμοι και πρέπει όλοι να πειστούμε να βάλουμε το χεράκι μας στο να περάσουν πιο εύκολα.

Ακούμε συχνά την επίκληση στην «ατομική ευθύνη». Την επικαλέστηκε και ο Πρωθυπουργός. Δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά σε μια τέτοια κατάσταση, με μια νόσο που μας ήταν άγνωστη μέχρι προχθές και είναι τόσο μεταδοτική, η επίκληση ελλιπής και, δυστυχώς, ο κοινωνικός κυνισμός περισσεύει στην εποχή μας. Αυτό που απαιτείται είναι ατομική ευθύνη του καθενός από εμάς και απέναντι στους συμπολίτες του. Ο καθένας από εμάς ατομικά μπορεί να σταθμίσει πόσο ρισκάρει προσωπικά. Αυτό που οφείλει να σταθμίσει όμως είναι και το πόσο θα ρισκάρει να μεταδώσει έναν ιό, που μπορεί να μη γνωρίζει ότι φέρει, σε κάποιον πιο ευάλωτο από αυτόν που ενδεχομένως να μην είχε τη δυνατότητα να λάβει τόσα περιοριστικά μέτρα – σκεφτείτε πόσοι εργαζόμενοι θα εργάζονται για να συνεχίσει η χώρα να στέκεται όρθια και για να μην καταρρεύσουν οι επιχειρήσεις της.

Οφείλει επίσης κανείς να σταθμίσει το κόστος που θα έχει για το εθνικό σύστημα υγείας ένα μαζικό κύμα κρουσμάτων – ένας ακόμη λόγος που είναι σημαντικό να μπει στη διαχείριση της κατάστασης και η ιδιωτική υγεία, ελεγχόμενα από το κράτος, ώστε να είναι επαρκής και προσβάσιμη. Επίσης, όταν ψωνίζουμε, ας μη δημιουργήσουμε ελλείψεις από υπερβολές. Κι αν έχουμε έναν γείτονα άρρωστο, ηλικιωμένο, που ζει μόνος, δεν βλάπτει, αν εμείς κυκλοφορούμε, να τον ρωτήσουμε αν θέλει κάτι. Στα δύο μέτρα θα τον πλησιάσουμε, ΟΚ, αλλά η αλληλεγγύη μπορεί να δουλέψει και χωρίς κοινωνικότητες.