Γράμμα από το Μιλάνο

Οι λεπτομέρειες των πρώτων σταδίων του κορωνοϊού στην Ιταλία έχουν αρχίσει πλέον να θολώνουν στη μνήμη μου. Πότε πειστήκαμε πραγματικά ότι αυτό είναι κάτι σοβαρό και δεν πρέπει να το υποτιμάμε; Ζω στο Μιλάνο, μία από τις πρώτες περιοχές που επλήγησαν, και κατά κάποιο τρόπο κατηγορώ τον εαυτό μου που ήμουν λίγο επιπόλαια μέχρι τώρα. Ισως να είχαν και άλλοι γύρω μου μια αντίστοιχη στάση; Λάμβανα τις βασικές προφυλάξεις, εξακολουθούσα όμως να παρίσταμαι σε συναντήσεις με πελάτες, και να επισκέπτομαι φίλους. Τώρα πια ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι.

Πρώτα μπήκαν σε καραντίνα κάποιες περιοχές της Λομβαρδίας, μετά ένα μεγάλο κομμάτι του ιταλικού Βορρά κι έπειτα, ξαφνικά, ολόκληρη η χώρα. Ο σύζυγός μου ξεκίνησε προχθές να εργάζεται από το σπίτι, όπως κι εγώ. Βάλαμε τους υπολογιστές μας στο τραπέζι του σαλονιού αλλά κρατάμε απόσταση ο ένας από τον άλλο – παραπονιέται ότι κάνω πολύ θόρυβο καθώς πληκτρολογώ.

Επιπλέον, έχω μια έφηβη κόρη που δεν πάει σχολείο εδώ και πάρα πολύ καιρό – έτσι μου φαίνεται. Δεν μπορείς να απομονώσεις έναν έφηβο. Αλλά αυτό συνέβη και μας κάνει τη ζωή κόλαση. Παρακολουθεί τα μαθήματα του σχολείου στο Διαδίκτυο – ή τουλάχιστον το ελπίζω, είναι συνεχώς στο δωμάτιό της.

Προσπαθώ να ακολουθώ μια βασική ρουτίνα: γυμναστική το πρωί, δουλειά, μαγείρεμα. Οι δρόμοι είναι πολύ έρημοι, με λίγα αυτοκίνητα. Οι άνθρωποι που περπατάνε φροντίζουν να κρατούν τις αποστάσεις. Προσπαθώ να ενημερώνομαι αλλά μένω μακριά από τα σόσιαλ μίντια, που είναι τοξικά. Εχω αρχίσει να κρατώ ημερολόγιο, κάτι που βρίσκω κάπως θεραπευτικό. Μιλάω με φίλους στο WhatsApp και το Skype. Σε εμάς τους Ιταλούς δεν αρέσει να ακολουθούμε τους κανόνες, αλλά ελπίζω πως αυτό θα είναι ένα μεγάλο μάθημα για εμάς.