Δάφνη Αγγελίδου

«Δεν είχα πια τίποτα στον κόσμο. Δεν ήμουν παρά ένας θνητός, χαμένος ανάμεσα στην άμμο και στα αστέρια, με μόνη χαρά το ότι ανέπνεα ακόμα…

Και όμως βρήκα πως ήμουν γεμάτος όνειρα.

Μου ήρθαν αθόρυβα, όπως τα νερά της πηγής, και στην αρχή δεν κατάλαβα την ευδαιμονία που με πλημμύριζε. Δεν υπήρχε καμία φωνή, ούτε εικόνα, αλλά το αίσθημα μιας παρουσίας, μιας φιλίας που βρίσκεται πολύ κοντά και που αρχίζεις να τη μαντεύεις. Υστερα κατάλαβα και παραδόθηκα, με μάτια κλειστά, στις μαγείες της μνήμης μου».

«Γη των ανθρώπων», Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί

Η ονειρική ατμόσφαιρα της ημέρας, τα αληθινά βιώματα, η πραγματικότητα που δυναμώνει και αυτονομείται κατά τη διάρκεια της νύχτας μέσα στο μυαλό μου έχουν μια βαθιά ταύτιση.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η ζωή μου και η ζωγραφική μου θα μπορούσε να περιγραφεί κάπως έτσι.

Ζωγραφίζω συνήθως νυχτερινά έργα, επειδή η καθημερινή υφή των πραγμάτων και τα γεγονότα της ημέρας γιγαντώνονται και αποκτούν μια άλλη υπόσταση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Γίνονται ένα με τα όνειρά μου, επειδή βρίσκομαι συχνά σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνου, μια κατάσταση ενύπνια. Κάποτε είχα κάνει και μια μεγάλη έκθεση με τίτλο «Ενύπνιες πόλεις». Ηταν μια περιπλάνηση του βλέμματος στην κρυφή ζωή μιας ονειρικής πόλης, όπου οι «ήρωες» και εγώ βρισκόμασταν σε αυτή τη συναισθηματική κατάσταση όπου κανείς απελευθερώνεται από τη λογική και οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται λέξεις, εικόνες και όνειρα, με την κυριολεξία της λέξης.

Κοιμάμαι πολύ ελαφριά και νομίζω ότι το μυαλό μου δεν ξεκουράζεται. Αλλιώς θα το έλεγα ότι παίρνω μικρούς ύπνους και ξυπνάω ενδιάμεσα, οπότε η συνείδησή μου είναι περισσότερο ξύπνια από ό,τι κατά τη διάρκεια της ημέρας. «Το μαθαίνεις αυτό, όταν δεν νιώθεις ασφαλής, μπορείς να παίρνεις τέτοιους υπνάκους ακόμα και στα όρθια» έλεγε η ηρωίδα σε ένα άλλο βιβλίο που διάβασα τελευταία.

Ενα άλλο χαρακτηριστικό της νυχτερινής σκέψης είναι ότι το βράδυ σκέφτεται κανείς με κυριολεξίες. Μεταφέρομαι στη ζωγραφική και στα ψηφιδωτά μου, τα δουλεύω με τη φαντασία μου, βρίσκω λύσεις μέσα στον ύπνο μου και πολλές φορές τα ολοκληρώνω. Μέσα σε έναν κόσμο μυθικό, γεμάτο παγίδες και κινδύνους, τα έργα μου αποκτούν γνωστές και άγνωστες αξίες και το πρωί είμαι έτοιμη να τα χειριστώ διαφορετικά.

Ολα μου τα έργα είναι νυχτερινά. Ζωγραφίζω την πραγματικότητα όπως τη βιώνω νύχτα και ημέρα, με τον δικό μου τρόπο, κοιτάζοντας τοπία, πόλεις και ανθρώπους από μακριά, εστιάζοντας στις ανεπαίσθητες προθέσεις ή στις προσδοκίες που δημιουργούν οι ανθρώπινες ανάγκες και σχέσεις. Οι «ήρωές» μου τοποθετούνται σε φωτισμένες νυχτερινές όψεις καφενείων, περπατούν σε αστικά τοπία ή σε μια έρημη λωρίδα γης, κάθονται στη σκιά ενός μεγάλου δέντρου κάτω από τον έναστρο ουρανό ή αιωρούνται στις νυχτερινές θάλασσες κάτω από το βάρος των ανθρώπινων συναισθημάτων και αναμνήσεων.

Το θέμα μου είναι η εξερεύνηση των ανθρώπινων σχέσεων. Τοποθετώντας τους ανθρώπους στις νυχτερινές όψεις των πόλεων και στα ερημικά νυχτερινά τοπία, εξερευνώ και τη σχέση τους με τη φύση, την απεραντοσύνη του Σύμπαντος και την αναπόφευκτη ανθρώπινη μοίρα.

Πλουτίζουμε από την αρχή της ζωής μας με θησαυρούς από κοινές αναμνήσεις, τη μοναδική πολυτέλεια των ανθρώπινων σχέσεων, το χτίσιμο μιας φιλίας και την αγάπη μας για τη δημιουργία λέξεων, εικόνων και ονείρων που πραγματοποιούνται. Ερχονται στιγμές που ο χρόνος και η φθορά μάς στερούν αυτά που χτίσαμε, τις φωνές, τις εικόνες, τις αγαπημένες παρουσίες. Το έργο μου αφιερώνεται στα όνειρα και στη μαγεία των αναμνήσεων.

info:

H Δάφνη Αγγελίδου είναι ζωγράφος και καθηγήτρια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Τα εγκαίνια της νέας έκθεσή της υπό τον τίτλο «Γεωγραφία της νύχτας» στην Evripides Art Gallery που ήταν προγραμματισμένα για τις 19 Μαρτίου αναβάλλονται και θα ανακοινωθεί νέα ημερομηνία.