Η ευκαιρία

Κατηγορείς τον Πρωθυπουργό ότι δεν έχει διεθνοποιήσει αρκετά την προσφυγική κρίση. Καταγγέλλεις την Ευρώπη ότι νίπτει τας χείρας της απέναντι στους εκβιασμούς Ερντογάν. Κι όταν τελικά η ηγεσία της ΕΕ επισκέπτεται τα ελληνοτουρκικά σύνορα και εκφράζει την αλληλεγγύη της προς την Ελλάδα, μιλάς για επικοινωνιακές φιέστες. Η αποθέωση των κλισέ.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέφυγε και σε άλλες ευκολίες στη συνέντευξη που έδωσε χθες το βράδυ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA. Υποστήριξε ότι όσο ήταν εκείνος πρωθυπουργός δεν ακυρώθηκε η συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία, λες και δεν έχουν αλλάξει έκτοτε οι συνθήκες στη Συρία. Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι δεν έχει αποσυμφορήσει τα νησιά, λες και είχε τολμήσει να έλθει εκείνος σε ρήξεις με τις τοπικές κοινωνίες. Ζήτησε τη χρησιμοποίηση της απειλής του βέτο για να κολακέψει τον αντιευρωπαϊσμό του κομματικού του ακροατηρίου. Και όταν ρωτήθηκε από τη Δώρα Αναγνωστοπούλου για τη φρασεολογία της Nεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, μίλησε για τους νέους που «ονειρεύονται την ουτοπία για να μη νιώθουν γερασμένοι» – λες και ζούμε ακόμη τον Μάη του ’68.

Το γνωστό τέχνασμα: έχουμε έναν καλό λόγο για όλους. Παρ’ όλα αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήταν χθες εριστικός. Προσπάθησε αντιθέτως να φανεί συναινετικός. Αναγνώρισε ότι κάθε κυβέρνηση θα κρατούσε σήμερα την ίδια στάση στον Εβρο (αν και η δική του δεν θα πάγωνε την καταγραφή των αιτήσεων ασύλου). Τόνισε ότι δεν είναι ώρα για κοκορομαχίες και ότι υπάρχει ανάγκη για συνεννόηση και ομοψυχία. Επισήμανε ότι οι εικόνες των ακραίων που προσπαθούν να διώξουν τις βάρκες με τους πρόσφυγες από τα νησιά ή παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους με την ανοχή της αστυνομίας είναι ανησυχητικές. Και ζήτησε από τον Πρωθυπουργό να συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να δώσει έμφαση στις ιδεολογικές εμμονές του αντιπάλου του. Στα τεράστια λάθη που έκανε ως πρωθυπουργός στο Προσφυγικό. ‘Η στην απουσία του τις τελευταίες ημέρες από την πρωτεύουσα. Μπορεί, πάλι, να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία για να επιδιώξει μια εθνική ενότητα, που σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Να κάνει δηλαδή αυτό ακριβώς που δεν έκανε ο αντίπαλός του στην υπόθεση του Μακεδονικού. Αν τύχει ανταπόκρισης, θα έχει επιτελέσει τεράστιο εθνικό έργο. Αν πάλι πέσει σε τοίχο, θα μπορέσει να στραφεί στους πολίτες και να τους ζητήσει να μαυρίσουν τους υποκριτές.

Το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό είναι ένα σύνθετο και δυσεπίλυτο πρόβλημα, καθώς σχετίζεται άμεσα με τον κυρίαρχο φόβο της εποχής μας: την αλλοίωση, ή ακόμη και την απώλεια, της ταυτότητάς μας. Πώς σκλήρυνε έτσι τη στάση του ένα νησί – αναρωτιόταν χθες το Reuters -, που οι κάτοικοί του ήταν πριν από λίγα χρόνια υποψήφιοι για το Νομπέλ Ειρήνης; Να ένα θέμα που σηκώνει έντιμη αυτοκριτική. Γόνιμο προβληματισμό. Και διακομματικές, μετα-ιδεολογικές λύσεις.