Covid-19

Δύο τύποι ανθρώπων θα κυριαρχούν στον κόσμο σε λίγο: οι πολλοί που θα  φοβούνται ότι θα πεθάνουν και οι υπόλοιποι που θα προσπαθούν να επωφεληθούν από τον φόβο τους. Οι πρώτοι θα τρέχουν να αγοράσουν μάσκες και αντι-ιικά για προφύλαξη,  τρόφιμα και μπαταρίες και φιάλες υγραερίου για την περίπτωση καραντίνας αλλά και όποιο μαντζούνι υποτίθεται ότι προστατεύει ή γιατρεύει. Οι άλλοι θα πουλάνε ελαττωματικές μάσκες, άχρηστα φάρμακα, άδειες φιάλες υγραερίου και κυρίως μαγικά μαντζούνια.

Έτσι συνέβαινε πάντα σε πολέμους, επαναστάσεις, λιμούς και λοιμούς, σε κάθε είδους κρίση· και στη δική μας κρίση που ακόμα διανύουμε, είδαμε ανθρώπους να κάνουν τα πάντα για να σώσουν τις οικονομίες τους, τη δουλειά τους, το μαγαζί τους αλλά και αυτούς που προσπαθούσαν να επωφεληθούν από τον φόβο της απώλειας. Κυρίως είδαμε πολιτικούς να υπόσχονται ότι είχαν το ελιξίριο που θεράπευε όλα τα δεινά: θα ξαναβρίσκαμε δουλειά, θα σώζονταν οι οικονομίες, θα άνοιγαν ξανά οι επιχειρήσεις, θα αυξάνονταν πάλι οι συντάξεις. Περνούσαν μήνες και χρόνια, οι συγκρούσεις βάθαιναν την κρίση, αυξάνονταν οι απώλειες – αλλά κάποιοι σταδιοδρομούσαν υποσχόμενοι τη σωτηρία.  Και σταδιοδρομούν ακόμα.

Τώρα τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα γιατί δεν διακυβεύονται υλικά αγαθά αλλά το ύψιστο: η ζωή μας, οι ζωές των αγαπημένων μας. Ίσως σε χώρες με αναπτυγμένα συστήματα υγείας, με κράτη ισχυρά, με θεσμούς και ηγεσίες σοφές και ισορροπημένες, τα πράγματα να μη γίνουν ακραία. Αλλά εκεί που αυτά δεν είναι εγγυημένα, σε χώρες όπου η πληροφόρηση είναι λειψή, οι ηγεσίες τυχοδιωκτικές κα τυχάρπαστες, οι θεσμοί υποχείρια της πολιτικής βούλησης και τα μέσα λειψά – εκεί θα υπάρξουν μείζονα προβλήματα, ακόμη και το ακραίο «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Η Ιταλία είναι χώρα αναπτυγμένη, κράτος ισχυρό, μέλος των G7 – τα όσα διαβάζουμε ότι συνέβησαν με τους πρώτους θανάτους από τον covid-19 δεν είναι ενθαρρυντικά: φοβούνται πάρα πολλοί, πάρα πολύ. Μένει να δούμε πώς θα αντιδράσει το πολιτικό σύστημα, οι οικονομικοί και κοινωνικοί παράγοντες. Πόσο και σε ποιο βαθμό θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την κρίση είτε για να κερδοσκοπήσουν πάνω στους πολλούς είτε  για να τη χρησιμοποιήσουν εναντίον των αντιπάλων τους.

Και όσα συμβούν εκεί θα προαναγγέλλουν τι θα συμβεί σε εμάς που στα κρίσιμα θέματα των θεσμών, του πολιτικού προσωπικού, της ισχύος του κράτους μάλλον υπολειπόμαστε ενώ υπερέχουμε στα μαντζούνια.  Ας ελπίσουμε όμως ότι η επιδημία ούτε είναι τόσο επικίνδυνη ούτε θα διαρκέσει όσο φοβόμαστε – και επομένως δεν θα δούμε την απανθρωπιά να γίνεται κανονικότητα.