Φάντασμα

Σε όλες τις δημοκρατίες του κόσμου οι κυβερνήσεις κάνουν το ίδιο κόλπο. Δημιουργούν ανώδυνους αντιπερισπασμούς για να αποστρέψουν το βλέμμα των ανθρώπων από τις δυσάρεστες πλευρές που έχει κάθε διακυβέρνηση.

Αυτό γίνεται πάντα και παντού. Γίνεται και στην Ελλάδα.

Με μια διαφορά. Στη χώρα μας τον αντιπερισπασμό δεν τον κάνει η κυβέρνηση. Αλλά η αντιπολίτευση!

Δέκα μέρες ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Τσίπρα ασχολείται αν και πώς θα καταθέσουν ο «Σαράφης» κι η «Κελέση» στη ΓΑΔΑ. Σε μια χώρα μάλιστα όπου οι καταδότες με κουκούλα θεωρούνται αποκρουστικό είδος της Κατοχής.

Ομολογώ πως όταν χρησιμοποίησα για πρώτη φορά εδώ τον όρο «κουκουλοφόρος» («Κριτής», 7/2/18, αμέσως μετά τις δηλώσεις Παπαγγελόπουλου έξω από το Μαξίμου…), ποτέ δεν περίμενα ότι θα επικρατούσε και θα καθιερωνόταν με τόση επιτυχία!

Συνεχίζουμε. Οταν ξεμπερδέψει ο ΣΥΡΙΖΑ με τις κουκούλες, ο Βαρουφάκης υπόσχεται να μας ψυχαγωγήσει με τις υποκλοπές και τις κασέτες του Eurogroup ξαναστέλνοντας τη χώρα πίσω στο πρώτο εξάμηνο του 2015 – σε εκείνο δηλαδή που ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ξεχάσει…

Την ίδια στιγμή θα βλέπουμε τον Πρωθυπουργό να κόβει βόλτες με τα μεγάλα παιδιά στις Βρυξέλλες, στους Δελφούς και στο Παρίσι και να ασχολείται με την υψηλή πολιτική.

Συμπέρασμα; Είτε ο Μητσοτάκης είναι ένας τυχερός άνθρωπος. Είτε η αντιπολίτευση βρίσκεται αλλού.

Υποψιάζομαι πως όποιος διαβάσει τις 80 σελίδες «Απολογισμού 2012-2019» που κυκλοφόρησε ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θα κλίνει υπέρ της δεύτερης άποψης.

Θα πρέπει να είσαι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου για να υποθέσεις ότι υπάρχουν στη σημερινή Ελλάδα άνθρωποι που καίγονται για την προστασία ενός τύπου που προσφέρεται να καταθέσει με κουκούλα.

Και για τον οποίο ουδείς ξέρει πώς του έδωσαν την κουκούλα. Τον προστατεύουν προκειμένου να καταθέσει όπως θέλουν ή τον προστατεύουν επειδή κατέθεσε όπως ήθελαν;

Αυτή η αδιανόητη ιστορία επιβεβαιώνει δυστυχώς κάτι σοβαρότερο. Οτι η Δικαιοσύνη έχει πρόβλημα.

Οτι συντηρεί ή ανέχεται περίεργα κυκλώματα. Ο Βενιζέλος μίλησε για «το φάντασμα του Κόλλια», εκείνου του άθλιου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου που έγινε πρώτος πρωθυπουργός της χούντας.

Κάποιοι συνωμοτούν. Κάποιοι άλλοι φοβούνται. Κάποιοι προσπαθούν να βγάλουν την ουρά τους απέξω.

Είτε η Δικαιοσύνη δεν καταλαβαίνει ότι έχει πρόβλημα για να το αντιμετωπίσει. Θέμα αντίληψης.

Είτε καταλαβαίνει αλλά βολεύεται με το πρόβλημα που έχει. Θέμα συνείδησης.

Σε αυτή την περίπτωση ο Μητσοτάκης αποδεικνύεται λιγότερο τυχερός. Εχει στα χέρια του ένα πρόβλημα που χρειάζεται λύση.

Καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να το αποφύγει.