Ερεβος

Αυτή η ιδέα με τα Τοκμάκια έδειχνε πολύ ενδιαφέρουσα, κρίμα που απορρίφθηκε τόσο γρήγορα. Τη σκέφτηκαν, λέει, από κοινού ο βουλευτής Λέσβου της ΝΔ Χαράλαμπος Αθανασίου και ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου Κώστας Μουτζούρης. Και προέβλεπε τη δημιουργία της κλειστής δομής της Λέσβου σε αυτό το ακατοίκητο νησί στ’ ανοιχτά του Μανταμάδου. Αν μάλιστα στηνόταν γύρω – γύρω κι ένα ανθεκτικό πλωτό φράγμα, η δομή θα μπορούσε να είναι και μισάνοιχτη. Τι διάβολο, για κάτι τριτοκοσμικούς που βιάζουν τα παιδιά τους μιλάμε, όχι και για τον Παλαιοκώστα…

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ του τοπικού Τύπου, η πρόταση εξετάστηκε σοβαρά από κυβερνητικά στελέχη. Οπως είπε όμως ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης, απορρίφθηκε για δύο λόγους: επειδή είναι ακριβή κι επειδή θα απαιτούσε χρόνο. Πρέπει να μέτρησε κι ότι τα Τοκμάκια είναι τουριστικός προορισμός των σκαφάτων και θα υπήρχαν διαμαρτυρίες.

Ενα από τα καλά αυτής της κυβέρνησης είναι ότι έχει απελευθερωθεί από ανθρωπιστικά κριτήρια. Αν όμως πράγματι οι μοναδικοί λόγοι που απορρίπτονται τα σύγχρονα Μακρονήσια είναι οικονομικοί και χρονικοί, γιατί ο υπουργός δεν κάνει έναν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό; Το Προσφυγικό θα μας βασανίζει χρόνια. Οσο για τα λεφτά, όλο και κάπου θα βρεθούν. Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, από τους ένθερμους υποστηρικτές της ιδέας των ακατοίκητων νησιών, έγραφε προχθές ότι μπορεί να βοηθήσει η Ευρωπαϊκή Ενωση. Θα μπορούσαμε να έρθουμε σε επαφή με τον Ορμπαν, το ενδιαφέρον του για τέτοιες λύσεις είναι δεδομένο.

Σκεφθείτε το λίγο. Ανοιξη του 2021, η κυβέρνηση εμφανίζει μια αναπόφευκτη φθορά, οι επενδύσεις δεν έχουν φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο και οι εορτασμοί για το 1821 πλησιάζουν επικίνδυνα το σημείο κορεσμού. Ο Σαμαράς βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις για την ίδρυση νέου κόμματος. Στο κρίσιμο αυτό σημείο, ο Κουμουτσάκος κάνει την έκπληξη με μια ολοκληρωμένη μελέτη για την επίλυση του Προσφυγικού – Μεταναστευτικού μέσω της αξιοποίησης βραχονησίδων και ακατοίκητων νησιών. Πετάει μάλιστα κι έναν υπαινιγμό περί υφαλοκρηπίδος, προκαλώντας αίσθηση εντός και εκτός των συνόρων. Το κλίμα αλλάζει δραστικά, η κυβέρνηση απογειώνεται στις δημοσκοπήσεις και οι αμφισβητίες επιστρέφουν στο μαντρί.

Χώρια που αν συνεχίζεται ακόμη η επιδημία του κορωνοϊού, τα ακατοίκητα νησιά μπορούν να χρησιμεύσουν και ως τόποι καραντίνας. Εδώ θα υπεισέλθουν βέβαια και εθνικά κριτήρια, που ως γνωστόν είναι τελείως διαφορετικά από τα ανθρωπιστικά: πώς θα δικαιολογηθεί η μεταφορά ελλήνων πολιτών στα ξερονήσια; Δεν θα αποτελέσει αυτό επιβεβαίωση του συνθήματος «η Χούντα δεν τελείωσε το ’73»; Αλλά κι αυτό λύνεται: με έναν καλό σχεδιασμό, θα προλάβουμε το κακό στη ρίζα του και οι εκτοπισμένοι θα είναι μόνο Κινέζοι.

Οπως το λέει η ποιήτρια που χάσαμε, στο «Ερεβος»: «Πολλά θα λεν οι στίχοι αυτοί, / θα δείτε, θα διαβάσετε. Ο τελευταίος μόνο στίχος / τίποτε δεν θα λέει. / Κοιτώντας θλιβερά τους προηγούμενους / θα κλαίει».