Κατεβαίνοντας στην Κόλαση

Οι πλατσάριοι βγήκαν ξανά στους δρόμους και έκαναν αυτό που γνωρίζουν από παλαιόθεν: διαπόμπευσαν με τις σάλπιγγές τους, στιγμάτισαν, πρόσφεραν αίμα στα κοινωνικά βαμπίρ.

Οχι, δεν είμαστε ρατσιστές. Η αντίδρασή μας θα ήταν ίδια αν στη θέση του Τζαμάλ και της Ιραουάν ήταν ο Κώστας και η Ελένη. Αυτό που πουλάει είναι η φρίκη. Οσο πιο ανατριχιαστικές είναι οι λεπτομέρειες, όσο μικρότερο και απροστάτευτο είναι το θύμα, τόσο πιο έντονη γίνεται η μυρωδιά του αίματος για την αγέλη που τρέχει να κατασπαράξει.

Λύκοι ντυμένοι πρόβατα, έχοντας δουλέψει στον καθρέφτη τους την ψευδολύπηση, δικάζουν με συνοπτικές διαδικασίες τα υποψήφια θύματά τους και στη συνέχεια τα παραδίδουν έρμαια στο αιμοδιψές κοινό τους για να τους ανεβάσει τα νούμερα της τηλεθέασης.

Εκτέλεση χαρακτήρων με τόσο σκληρό τρόπο που ούτε το ανισόρροπο μυαλό του Κλαύδιου θα μπορούσε να εμπνευστεί.

Ave, Caesar, morituri te salutant. Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής ή κάποιας από τις δεκάδες ιστοσελίδες που μας προσφέρουν καθημερινά κοχλάζον αθώο αίμα.

Κι εμείς το απολαμβάνουμε ακούγοντας και διαβάζοντας τις φρικιαστικές λεπτομέρειες. Κι αν ο ύποπτος, τραυματισμένος πια σοβαρά, σηκώσει το αριστερό του χέρι για να ζητήσει χάρη, ρίγη διαπερνούν τη ραχοκοκαλιά μας, διεγερμένοι από την αίσθηση της εξουσίας.

Είναι η στιγμή που αποφασίζουμε το μέλλον της ζωής: «πνίξε τον» φωνάζουμε στον Caesar και περιμένουμε με αδημονία να βγει η τελευταία ανάσα. Να ξεροκαταπιούμε από τη λαχτάρα του θανάτου, να μαζέψουμε τα σάλια μας για τη χαρά του θεάματος.

Και όταν πια ικανοποιήσουμε τα υπάνθρωπα ένστικτά μας φοράμε τις μάσκες της υποκρισίας, το καλύτερο χαμόγελό μας και τρέχουμε στο λογιστήριο να εισπράξουμε την αμοιβή μας για τις πολύτιμες υπηρεσίες.

Ενα Κολοσσαίο έχει γίνει η ζωή μας που κατεβαίνει κάθε μέρα κι ένα σκαλοπάτι. Επιστρέφουμε στην Κόλαση, από την οποία κάποτε δραπετεύσαμε λόγω ιστορικού λάθους. Η Ιστορία ωστόσο μας δείχνει, αιώνες τώρα, πως έχει τον τρόπο να διορθώνει τα λάθη της – πριν τα επαναλάβει.