Θα κοιτάτε {LF}το τοπίο {LF}και όχι {LF}το ρολόι σας

Ανακάλυψα το ορεινό τρέξιμο ύστερα από μια συνέντευξη με τη Ράγκνα Ντεμπάτς, πρωταθλήτρια του περσινού Marathon De Sables (τον περίφημο υπερμαραθώνιο 350 χλμ. στην έρημο της Σαχάρας). Δεν περιμένα ποτέ ότι θα μάθαινα πράγματα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω από μια τόσο σκληροτράχηλη δρομέα μεγάλων αποστάσεων. Ομως εκείνη μίλησε για το πώς μπορεί κανείς να προφυλαχθεί από τραυματισμούς και είπε ότι ο χειρότερος Μαραθώνιός της ήταν αυτός του Χονγκ Κονγκ: πολλά σκαλιά, αλλά κυρίως πολύ τσιμέντο.

Αυτό είναι που κάνω λάθος σκέφτηκα: κάθε φορά που έχω παρατήσει το τρέξιμο ήταν επειδή ένιωθα ένα περίεργο «γαργαλητό» σε κάποιο σημείο του σώματος, που μου έλεγε πως αν πιεστώ περισσότερο θα τραυματιστώ. Είχα δοκιμάσει ξεκούραση, φυσικοθεραπείες και ενδυνάμωση με αντιστάσεις για να ενισχύσω τους μυς γύρω από τις αρθρώσεις. Ισως θα έπρεπε να σταματήσω να τρέχω σε τσιμέντο και άσφαλτο.

Αν τρέχετε εκτός ασφάλτου, το πιο σημαντικό είναι να ξεχάσετε τα χρονόμετρα, τα GPS και τα καρδοσυχνόμετρα. Δεν πάτε τόσο γρήγορα. Εμφανίζονται πάντα κλίσεις εκεί που δεν το περιμένετε. Μερικές φορές πετυχαίνετε και λάσπες, που σημαίνει ότι θα πάτε πάρα πολύ αργά ή ίσως και να πέσετε, πράγμα που σας επιβραδύνει περισσότερο. Πρέπει να εγκαταλείψετε όλο αυτό το «χορευτικό» με τους συγκεκριμένους στόχους – 90 ακόμη δευτερόλεπτα, ένας ακόμα γύρος – ή ό,τι χρησιμοποιείτε κανονικά για να μην τα παρατήσετε. Και αυτό μπορεί να είναι μεγάλη υπόθεση, δεδομένου ότι η βελτίωση είναι ίσως το θεμελιώδες κίνητρο που σας βγάζει από το σπίτι.

Επρεπε να ξεπεράσω όλο αυτό το μέτρημα και κατάφερα (σε κάποιον βαθμό) να επικεντρωθώ στην απίστευτη ομορφιά που μπορεί να έχει και το πιο άθλιο πάρκο γειτονιάς. Αφού πρέπει, ούτως ή άλλως, να βλέπετε πού πατάτε, μπορείτε επίσης να κοιτάτε γύρω στα δέντρα, τα μπουμπούκια βιάζονται να σκάσουν πριν μπει η άνοιξη, τους ανθρώπους με τα σκυλιά τους που κάνουν βόλτα. Ποτέ δεν έκανα την ίδια διαδρομή, ή ακόμα και το ίδιο πάρκο, δύο συνεχόμενες ημέρες. Αντικατέστησα τον καθορισμό στόχων με στόχους που θα έκαναν έξαλλο έναν στατιστικολόγο: αν σήμερα τρέξατε όσο τέσσερα τραγούδια, αύριο τρέξτε για πέντε. Δεν έχει σημασία πόσο μεγάλα είναι τα τραγούδια.

Οι ελίτ αθλητές είναι πολύ πιο πιθανό να μιλούν για τον καιρό από το έδαφος. Βράχοι, κούρμπες, λακκούβες, τίποτα από αυτά δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα την Ντεμπάτς. Θα παραδεχτεί ότι η άμμος είναι πιο δύσκολη από ό,τι σχεδόν οτιδήποτε άλλο, μα οι πραγματικοί εχθροί της είναι ο αέρας και η ζέστη. Αντίθετα, εγώ από τον Νοέμβριο έχω να κάνω με τον ίδιο αδιάφορο βρετανικό ντεμί χειμώνα που είναι ιδανικός για το τρέξιμο σε μονοπάτια: αρκετά κρύο για να με κάνει να πάω γρήγορα, αλλά ποτέ δεν με κάνει να ξεπαγιάζω.

Πήρα καλύτερα παπούτσια με σόλες με βαθύτερες και πιο ανοιχτές προεξοχές, που με έκαναν να έχω πιο σταθερό ρυθμό. Θα σας πω κάτι όμως: μερικές φορές εξακολουθείς να έχεις πόνους, στα γόνατα κυρίως και περιστασιακά στους αστραγάλους. Το χώμα και το γρασίδι μπορεί να μην κοστίζουν τόσο πολύ στις αρθρώσεις σας όπως το τσιμέντο και η άσφαλτος, αλλά τίποτα δεν παίρνεις δωρεάν. Προσπαθήστε να κάνετε τουλάχιστον ένα τρέξιμο με ανηφόρες την εβδομάδα. Αυτό μετράει σαν διαλειμματική και είναι καλό για την ψυχολογία σας όταν επιστρέφετε στις επίπεδες διαδρομές.

Η Ζόι Ουίλιαμς είναι η συγγραφέας της στήλης «Σε φόρμα στα 40 μου» (Fit in my 40s) όπου αρθρογραφεί πάντα με χιούμορ για θέματα φυσικής κατάστασης και ποιότητας ζωής