Φόβοι

Την απορία μου την έχω. Τι βάσανο έχει άραγε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το αν, πότε και πώς θα καταθέσουν σε μια προανακριτική επιτροπή της Βουλής δυο μάρτυρες, προστατευόμενοι ή όχι;

Ούτε μέλος της επιτροπής είναι. Ούτε νομικός, ώστε να πω ότι έχει μια επιστημονική άποψη. Ούτε γνωρίζει (ελπίζω…) τους μάρτυρες. Ούτε εμπλέκεται στην υπόθεση που ερευνά η επιτροπή – το ελπίζω και αυτό…

Εξ όσων αντιλαμβάνομαι, ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπείται αρμοδίως στην επιτροπή και οι επιλεγμένοι βουλευτές του χειρίζονται την υπόθεση κατά τις διαδικασίες. Δεν πιστεύω να τους θεωρεί ανεπαρκείς.

Γιατί λοιπόν εξοργίστηκε ο αρχηγός της αντιπολίτευσης; Και ποια είναι η «θεσμική εκτροπή» ή το πολιτικό ζήτημα αν ο μάρτυρας «Σαράφης» καταθέσει φόρα παρτίδα ή με περούκα και κομπινεζόν;

Πάμε παρακάτω. Επιπροσθέτως, δεν καταλαβαίνω τι ζόρι τραβάνε οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει έστω η παραμικρή πιθανότητα να ενδιαφέρουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο η «Κελέση» και ο «Σαράφης» το Ευρωκοινοβούλιο; Υποθέτω πως ούτε καν τους έχουν ξανακούσει.

Αλλωστε το Ευρωκοινοβούλιο μάλλον ασχολείται ελάχιστα με τους ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Το καλοκαίρι οι Παπαδημούλης και Σία απειλούσαν θεούς και δαίμονες επειδή η κυβέρνηση έδιωξε τη Θάνου. Εστελναν επιστολές, έκαναν καταγγελίες, φοβέριζαν και χειρονομούσαν. Εγινε κάτι; Τίποτα. Οι Βρυξέλλες είχαν σοβαρότερα θέματα να ασχοληθούν.

Πάμε παρακάτω. Δεν καταλαβαίνω τι ζόρι τραβάει κι ο Κοτζιάς. Ούτε τον ανακάτεψε κανείς, ούτε έχει σχέση με το θέμα, ούτε καν βουλευτής δεν είναι. Προχθές κατήγγειλε ότι «η σημερινή απόφαση για άρση προστασίας των μαρτύρων στην υπόθεση Novartis υπονομεύει τη λειτουργία του πολιτεύματος».

Ηταν τόσο ενήμερος ώστε αγνοούσε ότι δεν υπήρχε τέτοια απόφαση. Αλλά ακόμη κι αν υπήρχε, από πότε το πολίτευμα απειλείται από το πώς θα καταθέσουν δύο μάρτυρες σε μια ποινική υπόθεση;

Ούτως  Ή άλλως, οι μάρτυρες είναι προστατευόμενοι. Δεν είναι κρυπτόμενοι. Και πάντως δεν μπορούν να κρύβονται από τη Δικαιοσύνη, την οποία εκπροσωπεί στην προκειμένη περίπτωση κατά το Σύνταγμα (και) η προανακριτική επιτροπή της Βουλής.

Ασφαλώς αυτό το αιφνίδιο ενδιαφέρον διαφόρων για δύο μάρτυρες μπορεί να είναι δείγμα υπερβολικής ή έστω κακώς εννοούμενης δικονομικής ευαισθησίας. Να το δεχτώ.

Αλλά είναι η μία ερμηνεία.

Η άλλη λέει ότι κάποιοι φοβούνται. Τι όμως μπορεί να φοβούνται κάποιοι αν δεν υπάρχει κάτι να φοβηθούν;

Αγνοώ. Θυμήθηκα όμως έναν τέως πρωθυπουργό που σε μια αντίστοιχη περίπτωση μου έλεγε κάποτε:

«Εμείς μπορεί να μην ξέρουμε τι φοβούνται. Αλλά εκείνοι ξέρουν»!