Αλλος ένας νόμος;

Τρένα κλειδωμένα στα αμαξοστάσια, λεωφορεία με σηκωμένα τα χειρόφρενα, τραμ εκτός λειτουργίας. Ποιος θέλει να ζει σε μια τέτοια πόλη; Πώς μπορεί να υποχρεωθεί μια ολόκληρη κοινωνία σε μια τέτοια συνθήκη ακινησίας; Και πώς μπορούν τόσο λίγοι να υποχρεώνουν τόσο πολλούς σε μια τέτοια ταλαιπωρία;

Θεωρητικά, θα ήταν μια άσκηση κοινωνικού αυτοματισμού. Στην πράξη, είναι το ερώτημα που θέτει η κυβέρνηση σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση που ακινητοποιεί τις συγκοινωνίες. Το χάος, λέει, πρέπει να δώσει τη θέση του σε μια τακτοποιημένη αταξία. Ναι στο μπάχαλο, αλλά όχι στην αυθαιρεσία. Ναι στην αναστάτωση, αλλά στην αναστάτωση με κανόνες.

Λείπουν οι κανόνες; Αν πιστέψει κανείς τη ΓΣΕΕ, δεν λείπουν. Σύμφωνα με όσα δήλωσε ο πρόεδρός της, ο νόμος που προβλέπει πως τα μέσα μαζικής μεταφοράς λειτουργούν με προσωπικό ασφαλείας υπάρχει από το μακρινό 1982. Στις διοικήσεις, προχθές, δεν απέμενε παρά να ορίσουν τις βάρδιες.

Δεν είναι η άποψη της κυβέρνησης, για την οποία υπάρχει ένα κενό. Και αυτό το κενό, όπως δήλωσε ο υπουργός Μεταφορών, θα καλυφθεί με μια τροπολογία για προσωπικό ασφαλείας. Η τροπολογία είναι σχεδόν έτοιμη. «Αλλά», λέει ακόμη ο υπουργός, «πρέπει να είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα και εφαρμόσιμη. Να είμαστε συνεπείς με το Σύνταγμα. Να μην έχουμε προβλήματα αντισυνταγματικότητας. Να πάρουμε πρακτικές που συμβαίνουν σε άλλες χώρες που έχουν ομοιότητες με την Ελλάδα, όπως η Ιταλία και η Γαλλία».

Εχει να μάθει πολλά αυτή η χώρα από τη διεθνή εμπειρία. Δεν είναι βέβαιο πως θέλει να μοιάσει στη Γαλλία, μια χώρα που παραλύει συχνά από τις απεργίες των συγκοινωνιών. Είναι βέβαιο πάντως πως δεν θέλει να μοιάσει στην Αφρική κι ακόμη πιο βέβαιο πως δεν θέλει να γίνει χειρότερη από την Αφρική. Από εκείνη την Αφρική όπου τα πράγματα δεν λειτουργούν ακριβώς και πολλά άσχημα πράγματα μπορεί να συμβαίνουν, αλλά τουλάχιστον δεν πήγε ποτέ κανένας να κλειδώσει ένα αμαξοστάσιο. Και δεν πήγε επειδή, όπως εξήγησε ο υπουργός Μεταφορών, «αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν ούτε στις αφρικανικές χώρες».

Συμβαίνουν σε αυτήν εδώ τη χώρα. Οπως καταγγέλλει η κυβέρνηση, συνδικαλιστές του προαστιακού όχι μόνο κήρυξαν εκπρόθεσμα την απεργία τους, αλλά επιπλέον κατέλαβαν το αμαξοστάσιο για να εμποδίσουν τη λειτουργία του μέσου από τους εργαζομένους που δεν ήθελαν να απεργήσουν.

Τις λεπτομέρειες μπορεί να τις βρει κανείς στις οικονομικές σελίδες. Η ουσία είναι όμως πως μια κυβέρνηση που είχε κηρύξει ανεπιθύμητο τον συνδικαλισμό των άκρων πριν ακόμη κατακτήσει την εξουσία εξακολουθεί να στέκεται αμήχανη απέναντι στις εκδηλώσεις του. Να μη γίνουμε χειρότεροι ακόμη και από την Αφρική. Αλλά δεν ξέρουμε ακριβώς πώς να γίνουμε Γαλλία. Κι αν σκοντάψουμε στο Σύνταγμα; Θα ήταν εντελώς παράδοξο να φτάσουμε από το υποσαχάριο σύμπαν στον τακτοποιημένο κόσμο αντισυνταγματικά. Θα ήταν σαν να πηγαίνει κανείς όχι μόνο κόντρα στην Ιστορία, αλλά και ανάποδα στον δρόμο.

Δεν είναι ο μοναδικός κίνδυνος που αναγνωρίζει η κυβέρνηση. Αν ο ένας είναι τα συνταγματικά όρια, ο άλλος είναι η μη εφαρμογή. Αλλη μία ρύθμιση που θα υπάρχει αλλά δεν θα υπάρχει, άλλος ένας νόμος που μπορεί να θυμάται κάποιος συνδικαλιστής αλλά θα έχουν ξεχάσει όλοι οι υπόλοιποι. Και τι να κάνουν; Μα άλλον έναν νόμο.