Αμετανόητοι

Αριστα έπραξε ο Πρόεδρος της Βουλής και απέκρουσε την προβοκάτσια του Γιάνη Βαρουφάκη. Η Βουλή δεν μπορεί να νομιμοποιήσει πράξεις πολιτικού τυχοδιωκτισμού ούτε να αποτελέσει όχημα για την προβολή ενός πολιτικού, και προσωπικού, ναρκισσισμού.

Θα αποτολμήσω όμως μια πρόβλεψη. Αν εκείνες οι συνομιλίες από τις συνεδριάσεις του Eurogroup έρθουν τελικά στη δημοσιότητα, θα γίνουν viral. Πολλοί θα οργιστούν και θα καταγγείλουν τη δημοσιοποίησή τους, όλοι όμως θα τις διαβάσουν, θα τις σχολιάσουν, θα τις συζητούν με τους φίλους τους κουνώντας το κεφάλι τους. Γι’ αυτό και ένας αποτυχημένος πολιτικός όπως ο Βαρουφάκης απειλεί όλο αυτό το διάστημα ότι θα μοιραστεί με τον ελληνικό λαό το προϊόν της υποκλοπής του, γι’ αυτό και μια άλλη αποτυχημένη πολιτικός όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου τον προκαλεί ότι αν δεν τολμά να το κάνει αυτός, είναι έτοιμη να το κάνει εκείνη. Επειδή θέλουν να υποδυθούν τους έλληνες «Ασάνζ».

Κακά τα ψέματα: ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι, με πρώτους τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, μας την είχαν στημένη. Και ότι κατά βάθος διασκέδαζαν όλα αυτά τα χρόνια με το μαρτύριό μας. Η παραμικρή λοιπόν αλαζονική παρατήρηση κάποιου ευρωπαίου αξιωματούχου σε εκείνες τις συνεδριάσεις, το παραμικρό ρατσιστικό σχόλιο κάποιου βόρειου υπουργού που πίστευε ότι η Ελλάδα έπρεπε να αποπεμφθεί από την ευρωζώνη, θα εκληφθεί ως επιβεβαίωση μιας καλοστημένης ανθελληνικής συνωμοσίας.

Το πολιτικό κέρδος για τον Βαρουφάκη – ή για την Κωνσταντοπούλου – δεν θα είναι μεγάλο. Γνωρίζουμε πια ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο απέτυχαν, αλλά υπό ορισμένες συνθήκες θα μπορούσε να έχουν αποβεί μοιραίοι. Γνωρίζουμε ότι την ευθύνη δεν τη φέρουν μόνο αυτοί, αλλά και ο τότε πρωθυπουργός που τους προέβαλε, τους χρησιμοποίησε, τους υποστήριξε, αναγκάστηκε να τους αποπέμψει μπροστά στην κρισιμότητα των περιστάσεων, αλλά παραμένει αμετανόητος, όπως δείχνει και η δήλωσή του ότι την επόμενη φορά θα επιχειρήσει έναν καλύτερο έλεγχο των αρμών της εξουσίας. Γνωρίζουμε επίσης, και αναγνωρίζουμε, ότι παρά το βαρύ τίμημα που πλήρωσε αυτή η χώρα, πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν ήταν αναγκαίες – και δεν θα προχωρούσαν ποτέ χωρίς την πίεση των «ξένων».

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι χρήσιμοι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Ούτε ότι δεν μας αρέσει να κοιτάζουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα. Ανθρώπινο είναι. Αρκεί να παραμένουν όλα ενταγμένα στο πραγματικό τους χρονικό και πολιτικό πλαίσιο: οι συζητήσεις στο Eurogroup ήταν πολύωρες και συχνά φορτισμένες, σε μια συγκυρία κρίσιμη για το ευρώ, με πραγματικές συγκρούσεις στόχων, συμφερόντων, νοοτροπιών και ιδεολογιών. Και ασφαλώς δεν βοηθούσε καθόλου η παρουσία ενός αλαζόνα που θεωρούσε ότι ήξερε όλα τα θέματα καλύτερα από τους άλλους (αν και προσερχόταν εντελώς απροετοίμαστος), έδινε μαθήματα και κουνούσε συνεχώς το δάκτυλο.

Το ίδιο εξακολουθεί να κάνει και σήμερα. Aλλος ένας αμετανόητος.