Ο Γιάννης, ο αυτισμός και το τρέξιμο

Είμαι μητέρα δύο παιδιών 19 και 22 ετών. Ο γιος μου Γιάννης διαγνώστηκε στα δύο του χρόνια με βαρύ αυτισμό και νοητική υστέρηση. Εχω σπουδάσει κλασικό χορό, οπότε έχω μάθει να γυμνάζω το σώμα μου από τεσσάρων ετών. Για μένα η άσκηση του σώματος είναι τρόπος ζωής. Οταν δεν ασκούμαι, πονάω σε διάφορα σημεία του σώματός μου. Οπως λέω πολύ συχνά, αν δεν ασκηθώ για πάνω από πέντε μέρες, σκουριάζω!

Το τρέξιμο το ξεκίνησα στα 42 μου χρόνια όταν μια φίλη μου γυμνάστρια με παρότρυνε να πηγαίνουμε να τρέχουμε στο Αλσος της Νέας Σμύρνης και να λέμε και τα νέα μας. Ο κύκλος στο Αλσος είναι περίπου 850 μέτρα· με θυμάμαι να τρέχω τον μισό κύκλο και να σταματάω λαχανιασμένη για να περπατώ τον άλλο μισό… Ετσι ξεκίνησα. Και όταν κατάφερα να κάνω τρεις κύκλους συνεχόμενους, η φίλη με παρέσυρε σε νυχτερινό αγώνα δρόμου 5 χλμ. μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Νόμιζα ότι ήμουν έτοιμη. Στάθηκα στη γραμμή της εκκίνησης ενθουσιασμένη ανάμεσα σε 1.500 άτομα. Οταν ξεκινήσαμε, θυμάμαι να με περνάνε σχεδόν όλοι! Στην αρχή σοκαρίστηκα με το πόσο γρήγορα έτρεχαν όλοι. Η διαδρομή είχε ανηφόρα στην αρχή και πάλι προς το τέλος. Στο Σύνταγμα μπροστά, όταν ανέβαινα την ανηφόρα, ακόμα θυμάμαι να λέω από μέσα μου «άντε λίγο ακόμα να τερματίσεις και ποτέ ξανά!».

Ομως αμέσως μόλις τερμάτισα έψαξα στο καλεντάρι για να γραφτώ και σε άλλους αγώνες. Εψαξα και βρήκα κόουτς για να με προπονήσει σωστά. Ετρεχα στην αρχή πεντάρια και δεκάρια· έτρεξα τον πρώτο μου Ημιμαραθώνιο το 2015 και το 2016, τον πρώτο μου Μαραθώνιο στο Βερολίνο το 2016, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας κοινωνικής ευθύνης των γυμναστηρίων Holmes Place του Charity4u. Εγώ έτρεξα με δικά μου έξοδα υποστηρίζοντας το Ιδρυμα Θεοτόκος, όπου ενήλικοι αυτιστικοί εκπαιδεύονται σε εργαστήρια – κηπουρικής, μαγειρικής κ.λπ. – με σκοπό την ένταξή τους στην κοινωνία και την εύρεση εργασίας.

Η ζωή μου με τον Γιάννη

Προκειμένου να ευαισθητοποιήσω και να ενημερώσω όσο περισσότερο κόσμο γίνεται για το τι σημαίνει αυτισμός, άρχισα να μοιράζομαι δικές μου καθημερινές ιστορίες από τη ζωή μου με τον Γιάννη. Ετσι γεννήθηκε και η αντίστοιχη σελίδα στο Διαδίκτυο: www.facebook.com/yiannislifestories. Το τρέξιμο για μένα ήταν και είναι ψυχοθεραπεία. Εχω πολύ στρες και με την προπόνηση καταφέρνω να το πολεμάω. Ο Γιάννης μου έχει βαρύ αυτισμό και στην εφηβεία του περάσαμε, και ακόμα περνάμε, ακραία δύσκολες καταστάσεις. Τη στενοχώρια μου μόνο ο αθλητισμός με βοήθησε να την ξεπεράσω. Δεν μου έλυνε τα προβλήματα, αλλά επέστρεφα σπίτι πιο ανανεωμένη ψυχικά.

Εχω τρέξει τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης το 2017 και του Σικάγου το 2019, και τους δύο υποστηρίζοντας τον Παγκόσμιο Οργανισμό Ενημέρωσης και Αποδοχής του Αυτισμού (Organization for Autism Research, OAR). Σε λίγες ημέρες, την 1η Μαρτίου, θα τρέξω τον Μαραθώνιο του Τόκιο στηρίζοντας το Κέντρο Αυτισμού SOS στις Αχαρνές, προσπαθώντας να βοηθήσω με συγκέντρωση χρημάτων για μια παιδική χαρά στο σχολείο αυτό. Απώτερος στόχος μου; Να ολοκληρώσω τους Abbott World Marathon Majors, τη σειρά των έξι από τους μεγαλύτερους και πλέον αναγνωρισμένους Μαραθωνίους στον κόσμο (Τόκιο, Βοστώνη, Λονδίνο, Βερολίνο, Σικάγο, Νέα Υόρκη).

Το κολύμπι και το τρίαθλο

Μετά τον πρώτο Μαραθώνιο στο Βερολίνο, ο προπονητής μου Βασίλης Κρομμύδας μού συνέστησε το κολύμπι για αποθεραπεία. Κάπως έτσι γράφτηκα στον πρώτο μου αγώνα ανοιχτής θάλασσας στον Ναυτικό Ομιλο Βουλιαγμένης και ανακάλυψα τη μαγεία του κολυμπιού. Στο τρέξιμο προλάβαινα να σκεφτώ όλα μου τα προβλήματα, όμως στο κολύμπι δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα γιατί είχα να προσέχω τα χέρια μου, τα πόδια μου, τις αναπνοές μου. Για μένα το κολύμπι ήταν αποκάλυψη. Δεν προλάβαινα να σκεφτώ. Κόλλησα.

Το τρίαθλο ήρθε αναμενόμενα ως τρίτο στη σειρά το 2018, όταν ο πατέρας του Γιάννη με παρέσυρε σε αγώνα απόστασης sprint στη Σιγκαπούρη με ενοικιαζόμενο ποδήλατο. Εχοντας ως θεατής τριάθλου κοντά του ζήσει την εμπειρία αρκετών αγώνων, ήξερα τι πρέπει να κάνω. Αν και φοβόμουν πολύ το σκέλος του ποδηλάτου, τα κατάφερα και έτσι το μικρόβιο μπήκε κι αυτό στη ζωή μου. Το τρίαθλο το λάτρεψα γιατί έχει μια τρέλα. Εκεί κι αν δεν προλάβαινα να σκεφτώ το πρόβλημά μου. Είχα να σκεφτώ τόσα άλλα: βγάλε γυαλάκια και σκουφί, βάλε κράνος και παπούτσια ποδηλάτου, καβάλα το, πήγαινε, γύρνα, βγάλε κράνος, βγάλε παπούτσια, βάλε άλλα παπούτσια και τρέχα. Πού καιρός για άλλες σκέψεις!

Φέτος στον Σχινιά έλαβα μέρος σε αγώνα τριάθλου sprint της Transition Sports σε σκυτάλη με τον Νίκο Γιαννακουλάκο, πρωταθλητή, με πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μ. και 200 μ. κολύμπι ελεύθερο στην κατηγορία S14 (αυτισμός). Εγώ είχα το σκέλος με το ποδήλατο. Ο Νίκος κολύμπησε και έτρεξε, κάτι τρομερά δύσκολο για αυτιστικό. Κι όμως κατάφερε ισάξια να σταθεί στην εκκίνηση μαζί με 200 τριαθλητές.

Ισες ευκαιρίες, όχι λύπηση

Κάτι αρχίζει να αλλάζει στην Ελλάδα όταν οι αθλητικές οργανώσεις δίνουν ίσες ευκαιρίες στα ΑμεΑ. Την ευκαιρία να αισθανθούν δυνατά και ισάξια σε μια εκκίνηση. Εχω δώσει υπόσχεση ότι θα τρέξω τον Αυθεντικό Μαραθώνιο μόνο όταν ο ΣΕΓΑΣ επιτρέψει στους παρααθλητές με αμαξίδια από όλο τον κόσμο να λάβουν εκκίνηση στο πρώτο μπλοκ, στον Μαραθώνα, και όχι πίσω. Ισες ευκαιρίες ζητάμε. Οχι λύπηση. Αναγνώριση. Ιση αντιμετώπιση.

Μέσα από τη συμμετοχή μου σε αγώνες μπορώ και ευαισθητοποιώ κόσμο στην ενημέρωση του αυτισμού και των οικογενειών με ΑμεΑ. Αλλά για μένα το πιο σπουδαίο είναι να παροτρύνω κι άλλους ανθρώπους με παρόμοια προβλήματα να αρχίσουν να ασκούνται, σαν ψυχοθεραπεία. Αν μπορώ εγώ που είμαι και φοβιτσιάρα, μπορούν όλοι. Ενα ζευγάρι παπούτσια και πέντε φορές τον κύκλο του τετραγώνου του σπιτιού μας. Αυτό φτάνει. Θα επιστρέψετε σπίτι ανανεωμένοι. Σας το υπόσχομαι.