Η Ελλάδα αλλιώς

Αυτά είναι καλά νέα. Φοιτητές, καθηγητές και μέλη κορυφαίων πανεπιστημίων των ΗΠΑ, επιλέγουν τη χώρα μας ως εκπαιδευτικό προορισμό και τη φέρνουν στη δέκατη θέση της σχετικής λίστας. Η Ελλάδα ως έμπνευση, αιτία και αφορμή συγχρόνως, για επιστημονική διδασκαλία. Ευκαιρία μήπως και διδαχθούμε κι εμείς κάποια πράγματα.

Για πολλές δεκαετίες, συγκεκριμένα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και λόγω της μεγάλης έκρηξης του τουρισμού σε διεθνές επίπεδο, η χώρα πρόβαλε προκειμένου να προσελκύσει επισκέπτες, το «δόγμα» των πολλών S – όπως το λένε βετεράνοι τουριστικοί πράκτορες. Sea, sun, sex. Αλλά και souvlaki και syrtaki και sandalia. Κάτι που, αργότερα, τεκμηριώθηκε εξάλλου ξεκινώντας από τα περιβόητα «καμάκια» και φτάνοντας σε ταινίες όπως το «Κορίτσια στον ήλιο». Μεγάλη τούμπα αν λάβει κάποιος υπόψη του ότι, προπολεμικά, οι ξένοι που έρχονταν στην Ελλάδα ήταν ανώτερου μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου και είχαν ως βασικό κίνητρο την ιστορία του τόπου. Στα νεότερα χρόνια, τα αρχαία και βυζαντινά μνημεία χρησίμευσαν κυρίως ως φόντο για να φωτογραφιστούν τα μοντέλα μεγάλων οίκων μόδας και οι μαίανδροι για να στολίσουν το φόρεμα της εκάστοτε Αν Λόμπεργκ. Ετσι όμως έπρεπε να γίνει τότε. Η χώρα έπρεπε να ανοικοδομηθεί επειγόντως από τα ερείπια ενός πολέμου και ενός Εμφυλίου και χρειάζονταν fast track διαδικασίες για την προσέλκυση συναλλάγματος.

Βέβαια, όσο περνούσαν τα χρόνια, η κεντρική ιδέα μετακινούνταν από την ντάλα γραφικότητα αυτού του μοτίβου ωστόσο έως και πρόσφατα στα τύπου «live your myth» σποτ του ΕΟΤ, τα πλάνα με τα ηλιοβασιλέματα, τα απέραντα γαλάζια και τα εβίβα υπερτερούσαν συντριπτικά σε σχέση με την Ιστορία αλλά και τη σύγχρονη κουλτούρα. Η αλήθεια είναι ότι μας αρέσει το φολκλόρ μας. Ενώ συγχρόνως, παγιδευμένοι στην ανοησία του «όταν εμείς γράφαμε Ιλιάδες αυτοί ήταν στα δένδρα και έτρωγαν βελανίδια», ξεχνάμε πως, όταν «αυτοί» κατέβηκαν από τα δένδρα και έφτυσαν τα βελανίδια, τις Ιλιάδες, σε αντίθεση με εμάς, τις διάβασαν.