Ο δύσκολος δρόμος για τις επενδύσεις

Η έλευση της κορυφαίας γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen στην Ελλάδα και στο νησί της Θάσου προκειμένου να επενδύσει είναι ο πρώτος «καρπός» των προσπαθειών της νέας κυβέρνησης να προσελκύσει άμεσα ξένα κεφάλαια που θα επανεκκινήσουν την οικονομία, θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και θα στείλουν το θετικό σινιάλο και σε άλλους ξένους επιχειρηματικούς ομίλους ώστε να βάλουν τη χώρα ξανά στον χάρτη των επενδύσεών τους.

Είναι όμως ένα μόνο μικρό βήμα αν αναλογιστεί κανείς το μεγάλο επενδυτικό κενό που απαιτείται να καλύψει η χώρα και σε σύντομο χρονομικό διάστημα για να διασφαλίσει ότι ξέφυγε οριστικά από τα δίχτυα της δεκαετούς κρίσης που την ταλανίζει. Χρειάζονται επενδύσεις. Και έγκυρες οικονομικές μελέτες μιλούν για επενδυτικό κενό εύρους 77-100 δισ. ευρώ προκειμένου η χώρα να επιστρέψει στα επίπεδα του 2010. Και για να συμβεί αυτό απαιτούνται στοχευμένες και ταχύτατες μεταρρυθμίσεις.

Το επόμενο στοίχημα, όπως φαίνεται από τις κινήσεις της κυβέρνησης, είναι η αξιοποίηση προβληματικών επιχειρήσεων, οι οποίες μέσα από την οικονομική εξυγίανσή τους μπορούν να αποτελέσουν πόλο έλξης ξένων κι εγχώριων επιχειρήσεων. Πρόκειται για κρατικές βιομηχανίες που κάποτε μεσουρανούσαν με την τεχνογνωσία και την καινοτομία τους, αλλά στη συνέχεια εξαιτίας του ξεπερασμένου μοντέλου «κράτος – επιχειρηματίας» αυτές ναυάγησαν. Οι βιομηχανίες αυτές όπως τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, η ΕΛΒΟ, η ΕΑΒ και η ΛΑΡΚΟ στοιχίζουν στους έλληνες φορολογούμενους, όπως είπε χθες στη Βουλή και ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας, 2,5 δισ. ευρώ, όσο δηλαδή ο ΕΝΦΙΑ. Οι εταιρείες αυτές παρά το ό,τι βουλιάζουν στα χρέη συνεχίζουν να αποτελούν χρυσά assets τα οποία, αν ιδιωτικοποιηθούν, αφού πρώτα εξυγιανθούν μέσα από τις ειδικές διαδικασίες του πτωχευτικού δικαίου, μπορούν να προσφέρουν θέσεις εργασίας και να αναστήσουν τον κλάδο της ελληνικής βιομηχανίας. Και κυρίως να προσελκύσουν επενδυτικά κεφάλαια από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ. Απαιτείται όμως και αποφασιστικότητα στις αποκρατικοποιήσεις. Η κυβέρνηση διακηρύττει πως εφαρμόζει εμπροσθοβαρή πολιτική σε αυτόν τον τομέα. Ηδη ο διαγωνισμός για την πώληση του 30% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών προσέλκυσε εννέα κορυφαία επενδυτικά σχήματα. Ανάλογες κινήσεις επιδιώκονται, αν και μετά από καθυστέρηση, στις παραχωρήσεις των 10 περιφερειακών λιμανιών. Μεγάλη σημασία δίνεται και στις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΠΑ Υποδομών και Εμπορίας, οι οποίες μένει να φανεί το επενδυτικό ενδιαφέρον. Το Ελληνικό, επίσης, έχει χαρακτηριστεί από την κυβέρνηση ως το έργο-σημαία για την επιστροφή της χώρας στις επενδύσεις. Οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν στην απεμπλοκή του project και παρά τα λάθη απομένει πια η προδικαστική εμπλοκή με το διαγωνισμό του καζίνου.

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ. Η κυβέρνηση, όμως, έχει πολλά ακόμη να κάνει. Ολα αυτά στοιχίζονται κάτω από την κρίσιμη λέξη «μεταρρυθμίσεις». Μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν την επιχειρηματική δραστηριότητα, μεταρρυθμίσεις για τη μείωση της γραφειοκρατίας στην αδειοδότηση των έργων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, για την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρισμού, του λιανικού εμπορίου και φυσικά την ψηφιοποίηση του κράτους. Μεταρρυθμίσεις τέλος για την ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης. Μόνο έτσι θα ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για τις επενδύσεις.