Τα τέρατα των «δραστικών λύσεων»

Συμβαίνει και στα καλύτερα πανεπιστήμια. Ακόμη και στα κορυφαία του κόσμου, όλο και κάποια εστία ανορθολογισμού μπορεί να εντοπίσει κανείς. Ολο και κάποιος θεράπων του επιστημονικού λόγου θα έχει αφήσει τη γνωστή άβυσσο που διαθέτει ο καθένας μας, την ψυχή του, να τον οδηγήσει στη γοητεία των θεωριών συνωμοσίας. Αν η γοητεία αυτή δείχνει να είναι ανίκητη ακόμη και στους παγκόσμιας φήμης ναούς του ορθού λόγου, μπορεί να μην είναι εκεί όπου ο ορθός λόγος δοκιμάζεται πιο συστηματικά, δηλαδή στα ελληνικά πανεπιστήμια; Θα ήταν αδύνατον.

Είναι ακριβώς αυτή η απιθανότητα που εξηγεί την περίπτωση του Κωνσταντίνου Μουτζούρη. Ακόμη και αν δεν ξέρει κανείς ποιες απόψεις διακονούσε ένας πανεπιστημιακός τον οποίο οι συνάδελφοί του τίμησαν κάποτε με το αξίωμα του πρύτανη, δεν μπορεί να θεωρήσει ασύμπτωτη την ακαδημαϊκή ιδιότητά του με τον πολιτικό του λόγο. Δεν μπορεί να μη συνδέσει τον πρώην πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με τον νυν περιφερειάρχη του Βορείου Αιγαίου – τον αιρετό που έχει υποστηρίξει πως τα Ηνωμένα Εθνη έχουν καταρτήσει σχέδιο αφελληνισμού των αιγαιοπελαγίτικων νήσων.

Ο περιφερειάρχης θα μπορούσε να εμπλουτίσει το συνωμοσιολογικό του ρεπερτόριο. Δεν είναι γεμάτος  ο κόσμος από μυστικές συμφωνίες για τις οποίες τα μέσα ενημέρωσης δεν μιλάνε και ελάχιστοι έχουν το θάρρος να καταγγείλουν; Μα όλοι το ξέρουν. Δεν μισούν οι ξένοι το ελληνικό έθνος, όπως έχει αποδειχθεί τόσες και τόσες φορές ιστορικά; Φως φανάρι. Δεν είναι ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Νεφελίμ; Αυτός κι αν είναι.

Ο κατάλογος με τον οποίο θα μπορούσε ο περιφερειάρχης να συνοδεύσει την εκστρατεία του κατά του αφελληνισμού είναι ατελείωτος. Καμία θεωρία συνωμοσίας όμως δεν μπορεί να σταθεί χωρίς μια δόση πολιτικού ακτιβισμού – ενός ακτιβισμού, εννοείται, που εμπνέεται από την ίδια ανορθολογική ύλη. Και κάπως έτσι, ο περιφερειάρχης ανακοινώνει πως όχι μόνο «διακόπτει κάθε συνεργασία» με την κυβέρνηση, αλλά και πως στο εξής δεν θα της μιλάει.

Πώς μπορεί να μεταφραστεί αυτό το είδους πολιτικού ακτιβισμού στην πράξη; Θα κόψει ο Μουτζούρης την καλημέρα στον Μηταράκη; Θα μπορούσε να είναι κι αυτή μία από τις ιδέες ενός εξίσου ατελείωτου καταλόγου. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Η πολιτική Μουτζούρη δεν ασκείται μόνο από κάποιον που μοιάζει να στερείται ακόμη και των πλέον τυπικών ακαδημαϊκών προσόντων – ακόμη, αν έπρεπε να το θέσει κανείς ωμά, και του απολυτηρίου δημοτικού. Ασκείται από κάποιον ενώ το πρόβλημα του Μεταναστευτικού παροξύνεται. Ασκείται ενώ η κυβέρνηση έκανε πολύ λίγα και πολύ αργά για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Το βλέπει κανείς καθαρά. Απέναντι στον γραφικό ανορθολογισμό του περιφερειάρχη χάσκει η ανορθολογική καθυστέρηση της κυβέρνησης. Στέκει ο ανορθολογισμός με τον οποίο οι κυβερνητικοί ασκούσαν επί έξι ολόκληρους μήνες μια πολιτική ήπιας διαχείρισης. Εντελώς ορθολογικά, ο ανορθολογικός ακτιβισμός του ενός και η ανορθολογική αδράνεια του άλλου γέννησαν τα τέρατα των υποτιθέμενων «δραστικών λύσεων». Στο αίτημα του περιφερειάρχη για «αποσυμφόρηση», όπως ονομάζει ο ίδιος την απαίτησή του να αδειάσουν τα νησιά αμέσως, η κυβέρνηση απαντάει με επιτάξεις. Κι αυτό είναι ένα επιπλέον πρόβλημα. Οχι επειδή ο περιφερειάρχης μπορεί να συνεχίσει τον ανορθολογικό του ακτιβισμό κρατώντας την αναπνοή του μέχρι να σκάσει. Αλλά για όλα τα άλλα.